Foto bij twee.

'Je ziet er belabberd uit.' Ik schrik van Ashton als hij achter me komt staan. Hij maakt zijn deur dicht terwijl ik mijn deur openmaak. 'Bedankt, Irwin.' Ashton lacht en schud zijn hoofd. 'Ik heb net een uur gesport. Vind je het gek dat ik er dan niet uitzie?' Ashton lacht nu nog harder. 'Het scheelt dat je vriendjes in ieder geval allemaal weg zijn.' Ashton stapt achter me aan mijn appartement binnen. 'Hoezo? Mogen die jou zo niet zien dan?' Ik gooi mijn sporttas in de hoek onder de kapstok en strijk een keer over mijn gezicht heen. 'Nou, als je het niet erg vind...' Ashton lacht.
'Dus, wat gaan we eten?' Vraagt hij terwijl hij op de bank ploft en de afstandsbediening pakt. Hij begint gelijk met zappen terwijl ik de boodschappentas op mijn eettafel zet. 'Ik dacht aan spaghetti?' Ashton knikt gelijk terwijl hij me met een twinkeling in zijn ogen aankijkt. 'Lekker.'
Ashton en ik wonen nu ongeveer net iets langer dan een jaar samen. Beide zijn we niet afgelopen zomervakantie maar de zomervakantie daarvoor hier komen wonen. Vorig jaar zijn we allebei gestart met ons eerste jaar van onze studie, dit jaar starten we allebei ons tweede jaar. Ashton is met zijn vrienden op vakantie geweest in de zomer en is een hele tijd niet thuis geweest. Ik daarin tegen heb gewoon gewerkt in het restaurantje om de hoek, als bijbaantje. Mijn ouders heb ik een paar dagen opgezocht op de camping waar ze verbleven, gewoon hier in Australië.
Ashton en ik hadden vanaf het begin dat we uitvonden dat onze appartementen zich in dezelfde hal tegenover elkaar bevonden al een klik. We brachten veel avondjes bij elkaar door omdat we het beide lastig vonden om te wennen aan het ''alleen zijn'' zonder ouders of broers en zussen om je heen. Die laatste heb ik niet, dus dat scheelt voor mij weer wat missen. Ashton heeft een broertje en een zusje. Hij heeft ook een hele leuke foto van hun in zijn gang hangen, ze zijn beide echt enorm schattig, maar lijken totaal niet op hem. In uiterlijk dan.
Ik begin de tas uit te pakken met de benodigde boodschappen voor de spaghetti. Eigenlijk is het niet zoveel. Een pak spaghetti, een uitje, bolognesesaus, gehakt en een zakje geraspte kaas. Zodra ik dit op mijn smalle aanrecht uitgestald heb pak ik een pan uit de ene kast en een braadpan uit de andere kast. Beide zet ik ze op het vuur. De ene pan vul ik met water en de andere met bak boter.
Terwijl ik sta te koken hoor ik hoe Ashton van zender naar zender zapt op de tv. Af en toe lacht hij naar zijn telefoon die hij ook een keer erbij pakt, waarschijnlijk iemand aan het whatsappen.
Zodra het eten klaar is breng ik een bord met bestek naar Ashton. Ik neem naast hem plaats op de bank en trap mijn schoenen uit. Ik vouw mijn benen in kleermakerszit terwijl ik mijn bord op schoot zet. Ik prik met de vork in de spaghetti en blaas voorzichtig als ik zie dat er nog enorm veel rook vanaf komt. Dan neem ik een hap en vult de smaak van tomaat mijn mond. 'Lekker!' Roept Ashton met volle mond. Ik schud mijn hoofd. 'Je moet echt chefkok worden Char. Je kan nog steeds enorm goed koken.' Ik kijk Ashton met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar hij knikt om zijn zin kracht achter te zetten. 'Jammer. Ik ga toch echt naar het ziekenhuis.' Ashton lacht. 'Toe maar hoor, mevrouw de chirurg.' Ik bijt op mijn lip en knik een keer met mijn hoofd. 'Zeg jij, meneer de muzikant. Wanneer kan ik eigenlijk je eerste single verwachten?' Ashton lacht waardoor er wat tomatensaus uit zijn mond komt, recht op zijn shirt. 'Ohh, kleuter.' Hij probeert de saus van zijn shirt te vegen, iets wat hij beter niet kan doen, omdat de vlek dan alleen maar groter wordt en je tomatensaus er al lastig uit krijgt... 'Ik denk pas na mijn opleiding. Eerst moet ik nog goed de drums kunnen bespelen, zeker nog heel wat zanglessen ondergaan voor ik überhaupt een plaat zou durven op te nemen. En dan moet er ook nog ergens een studio zijn die me zou willen hebben.' Ashton propt opnieuw spaghetti in zijn mond.
'Vast wel. Je hebt echt wel talent. Ik heb niet zoveel verstand van muziek maar als ik je hoor spelen vind ik het wel echt knap wat je al kan hoor.' Ashton haalt zijn schouders op. 'Het is lastig, maar dat zal jou vak ook zijn waarschijnljik.' Ik knik. 'Dat is het zeker.'
In stilte eten we verder ons bord leeg. Toch is het niet ongemakkelijk. Ashtons gezelschap is altijd wel fijn. Hij is niet zo creepy, hij is gewoon aardig en chill. Iets wat ik wel waardeer aan hem. En toch kan ik er niet aan doen, maar zijn blonde vriend met de stralende blauwe ogen blijft maar door mijn hoofd spoken...
Ik wil meer van hem weten...

Reacties (1)

  • TAMOCHi

    Ik hou ervan als ik op “Volgende hoofdstuk” klik en er per ongeluk ook een extra hoofdstuk is!
    Ik ben benieuwd hoe haar stage gaat lopen. Ik hoop dat alles goed gaat verlopen …
    ‘x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen