Foto bij drie.

Ik parkeer mijn auto op een van de lege parkeerplaatsen terwijl een gaap mijn mond verlaat. Half zeven is echt nog veel te vroeg voor mij. Ik pak mijn tas van de bijrijdersstoel en stap de auto uit. Ik gooi de deur dicht en klik op de sleutel met het gesloten slotje. De knipperlichten van mijn zwarte fiat 500 knipperen twee keer en automatisch voel ik aan de deurklink of de deur echt op slot is. Als dit het geval is en de deur dicht blijft stop ik de sleutel in mijn jaszak terwijl ik richting de ingang van het gigantische gebouw wat zich een ziekenhuis noemt te lopen.
Als ik binnen ben loop ik recht op de balie af, geen idee waar ik heen moet met alle getallen en routes op de borden. 'Goedemorgen.' Het meisje achter de balie kijkt me glimlachend maar ook vermoeid aan. Ik vermoed dat ze hier al de hele nacht gezeten heeft. 'Goedemorgen. Ik ben Charlotte Mills. Ik kom voor de stage op hartchirurgie?' Het meisje knikt en begint wat te zoeken in haar computer. 'Ah, gevonden. Je zit op de University surgery Sydney?' Ik knik. 'Een momentje.' Ze loopt weg en niet veel later komt ze terug met een stel papieren en een pasje. 'Dit pasje kan je straks gebruiken om deuren te openen en te parkeren. Er wordt van je loon afgeschreven zodat je betaald en goedkoper de parkeerplaats opkan. Dus je mag het kaartje wat je vanmorgen hebt gekregen aan mij geven.' Ik doe wat ze vraagt en geef mijn kaartje aan haar. 'Je kan hiermee ook je pak halen, maar dat zal Dokter Andrews, jou stagebegeleider straks uitleggen nadat je deze formulieren hebt getekend. Maar dat mag allemaal op de afdeling. Route honderdachtenvijftig mag je volgen.' Ik knik dankbaar. 'Dankjewel.' Ze knikt me terug toe. 'Succes.' Ik knik nog een keer en loop dan de gang terug op, opzoek naar bordje nummer honderdachtenvijftig.
'Welke route zoek jij?' Ik schrik op van een jongen die naast me komt te staan, ook met formulieren en een pasje in zijn hand. 'Hartchirurgie, honderdachtenvijftig.' Ik kijk naar de jongen en zie dat zijn blauwe ogen oplichten. 'Ik ook! Ben je een student?' Vraagt hij, waarna ik knik. 'Gezellig. Ik ben Finn Johnson, ik ben ook een stagiaire op die afdeling.' Hij steekt zijn hand naar me uit en ik pak hem met een glimlach aan. 'Charlotte Milss.' Hij glimlacht. 'Ik heb hem gevonden.' Lacht hij dan en hij wijst achter me langs. 'Nice.' Ik draai me om en loop gelijk de gang in waar het bordje naar wijst, op de voet gevolgd door Finn.
'Ah, daar hebben we de andere twee. Fijn dat jullie er zijn. Ik ben dokter Andrews. Jullie begeleider voor dit semester.' Hij steekt zijn hand naar mij uit. 'Charlotte Mills.' Glimlach ik. 'Finn Johnson.' Hoor ik Finn achter me herhalen. Dokter Andrews knikt. 'Dan mogen jullie naar de kantine lopen. Daar zit jullie andere medestudent op jullie te wachten. Jullie zijn met z'n drieën deze periode.' We knikken en ik hijs mijn tas wat verder op mijn schouder en herpak de stapel papieren in mijn handen, waarna ik Finn richting de kantine volg. 'Ik ben benieuwd of jij in de meerderheid zal zijn, of dat ik de gelukkige ben.' Lach Finn. 'Ik gok jij, vrouwen studeren eerder voor verpleegkundige dan voor chirurg.' Finn haalt zijn schouders op. 'Je weet maar nooit. Misschien heb ik geluk en zit ik wel met twee echte powervrouwen.' Ik schiet automatisch in de lach.
'Oh, jullie jassen en tassen mogen anders wel in de kast achter de balie! Die kan op slot. Ik kom over tien minuten bij jullie.' Dokter Andrews wijst naar een grote grijze kast met een sleutel erin. Finn knikt en loopt erna toe waarna hij hem opent. Er staat al een zwarte rugzak in en een leren jas ligt er bovenop. Finn zet zijn tas en jas ernaast en ik besluit mijn tas en jas op het plankje erboven te plaatsen.
'Ik had gelijk.' Grijns ik naar Finn. 'Meiden hebben niet snel een zwarte rugzak en zo een grote leren jas.' Lach ik. Finn rolt met zijn ogen en lacht. 'Dit half jaar gaat volgens mij nog best leuk worden.' Hij stoot me tegen mijn schouder aan terwijl ik mijn hoofd schud. 'Ik ga het met jou wel overleven.' Ik schiet in de lach. 'Ik hoop dat ik het met jou kan overleven.' Finn kijkt me met grote ogen aan. 'Nou, dat is ook niet aardig.' Ik haal mijn schouders op. 'Tja, soms moet je hard zijn. De waarheid komt altijd naar boven.' Finn kijkt me even aan. 'Ah, ben jij er zo een?' ik lach waarna ik om hem heen loop naar de kantine. 'Benieuwd wie de derde stagiaire is?' Vraag ik waarna Finn gelijk naar me toe komt en knikt. 'Zeker!'
Ik pak de deurklink vast en maak de deur open. Gelijk valt mijn mond open als de jongen die over de papieren gebogen zit opkijkt. Verrek. Ik ken hem. Ik weet honderd procent zeker dat ik hem ken. Ik heb hem vaker gezien... Maar wanneer... En waar? Glimlachend staat hij op en vinden zijn stralende blauwe ogen de mijne. En dan weet ik het weer. Hij is een van de vrienden van Ashton.
'Hi, ik ben Luke.'

Reacties (1)

  • TAMOCHi

    Sydney. Oh. My. God. Sydney
    I just love Australia
    Finn is een cutie trouwens ! Damn
    ‘x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen