Foto bij vier.

'Hi, Finn.' Wat ongemakkelijk steekt Finn zijn hand op. Luke glimlacht en knikt. Daarna valt zijn blik op mij. Ik voel hoe hij me gelijk van top tot teen bestudeerd. Alsof ik een of ander object ben. Als ik mijn naam nog steeds niet gezegd heb kijkt Luke me in mijn ogen aan en trekt zijn wenkbrauwen op. Finn stoot me aan tegen mijn schouder. 'Nu moet jij ook je naam zeggen, sufferd.' ik schud mijn hoofd. 'Dat weet ik ook wel. Ik ben Charlotte.' Luke knikt.
Hij lijkt me niet te herkennen...
'Dus, mij werd verteld dat we deze papieren moesten invullen. Daarna komt dokter Andrews ons halen en gaat hij ons helpen onze pasjes te activeren zodat we onze pakken kunnen halen. We krijgen een lange witte jas en toegang tot de steriele kast waar de pakken voor de operatie's in liggen, omdat deze natuurlijk steriel moeten zijn.' Ik knik en blijf naar Luke zijn gezicht kijken. Zou hij echt niet weten wie ik ben, of zou hij doen alsof?
Finn schuift een stoel naar achter tegenover die van Luke aan de tafel waardoor er maar een plaats overblijft, naast Luke. Ik ga er zitten en Luke gaat naast me zitten. Gelijk voel ik zijn warmte naar mij toe komen. Ik pak de pen over die hij naar me uitsteekt en begin met het invullen van mijn gegevens. Het is vooral gewoon het standaard invullen. School, werkervaring, vorige stage's, eigen persoonlijke gegevens. Dat soort dingen.
Zodra ik het ingevuld heb leg ik de pen neer en slaak een zucht. 'Hebben jullie er wel zin in?' Vraagt Finn als ook hij de laatste vraag ingevuld heeft. 'Ik wel, het lijkt me wel vet.' Luke kijkt van Finn naar mij, weer naar Finn. 'Ja, mij dus ook!' Roept Finn lachend uit. 'Ik vind het stiekem wel eng. Het hart is toch wel leven of dood...' Luke knikt instemmend. 'Waar. Al denk ik dat we wel goed begeleid gaan worden en niet zomaar dingen mogen doen hoor.' Ik knik instemmend. 'Dat snap ik ook wel, maar toch... Het blijft tricky.' Luke knikt. 'Maar dat is juist de uitdaging hier.'
De deur gaat open en Andrews komt met een glimlach binnen. 'Jullie hebben dus al in ieder geval kennis gemaakt neem ik aan?' Meteen knikken we alle drie. 'Dat is mooi. Dan mogen jullie nu achter mij aan, want in deze kleding over de afdeling lopen is niet echt een goed idee, aangezien verder iedereen een uniform aanheeft.' We knikken en ik sta op van mijn stoel. Ik voel hoe ik op mijn hakken gevolgd wordt door Luke en braaf lopen we alle drie achter Andrews aan. Hij geeft door aan de secretaresse achter de balie dat hij ons meeneemt en dan lopen we de afdeling af.
Niet veel later hebben we alle drie een lange jas aan. Luke stopt netjes zijn shirt in zijn zwarte broek en ook Finn stoept zijn blouse in zijn broek. Gelijk zien ze er een stuk volwassener en professioneler uit. Ik trek mijn shirtje nog wat omlaag en dan krijgen we ook allemaal een pen, kladblok, een stethoscoop, een kaartje met verschillende telefoonnummers van andere disciplines zoals radiologie, OK, receptie, fysio, noem maar op.
Netjes stop ik alle spullen in de zakken. De pen, het kladblokje en het kaartje met de telefoonnummers gaat in het zakje bij mijn borst. De stethoscoop gaat in mijn linker jaszak.
'Dus, nu wil ik jullie gelijk even aan het werk zetten.' Glimlacht Andrews. 'Vandaag is het maandag. Dit betekend dat er verschillende nieuwe patiënten binnenkomen. In het weekeind is het namelijk rustig omdat we geen nieuwe opnames hebben. Dat betekend dat vele mensen naar huis gaan en hun bedden blijven leeg. Een goede start voor jullie, zodat jullie kunnen wennen hoe het hier gaat en zodat jullie niet alleen fris starten, maar zodat jullie ook frisse, nieuwe patiënten hebben.' We knikken.
'Daarnaast is het de bedoeling dat we jullie meenemen naar operaties. De eerste paar weken mogen jullie meekijken en helpen beslissen, hoe verder we in het traject zitten, hoe meer jullie mogen gaan assisteren. Ik kan jullie wel vast uit jullie bubbel helpen, jullie zijn tweede jaars, dus een operatie geheel zelfstandig uitvoeren zit er gewoon nog niet in, daarvoor hebben jullie helaas nog te weinig theorie gehad. Maar volledig assisteren gaan jullie straks wel.' Ik zie hoe Luke zijn ogen groot worden en kan een glimlach niet onderdrukken. Dit is nu al gaaf!
'Daarnaast gaan jullie eerst meekijken met de visites lopen, de verslaggeving voor het OK aan de patiënten leggen en de evaluatie doorgeven. Hartchirurgie is vaak heel erg divers. Elke patiënt zal een andere operatie nodig hebben, dus het is geen standaard praatje uit een boekje wat je zal kunnen oplezen zoals op een orthopedie of longafdeling.' Braaf knikken we als Andrews ons aankijkt. 'Dit mogen jullie aan het einde van het traject zelfstandig doen. Geen zorgen, wij houden jullie in de gaten en ook de verpleegkundigen van de afdeling zullen jullie observeren, maar het is de bedoeling dat jullie dit straks zelf gaan kunnen.' Ik voel dat ik onbewust al begin te stralen als ik dit allemaal hoor. Dit gaat zo gaaf worden!
'Aan jullie gezichten te zien zijn jullie er volgens mij alle drie klaar voor.' Lacht Andrews. Meteen knik ik en kijk ik naar Luke en Finn, die ook knikken. Dit gaat echt een leuk half jaar worden!

Reacties (2)

  • IrisThePiris

    Supernice verhaal!!

    2 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Love it Sow
    Just. Love it
    ‘x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen