Ik laat Winoc mijn wonden behandelen. Het zou net zo eenvoudig zijn om de chirurgijn te laten komen, maar op dit moment is Winoc de enige die ik in mijn bijzijn tolereer. Hij zegt niks, dept gedwee de wonden droog om te inspecteren hoe erg ik er nou echt aan toe ben.
"Hoe is het, om zonder al te veel complicaties verliefd te zijn?" vraag ik hem, als hij voor de zoveelste keer de doek uitspoelt. Het water is al helemaal rood. Ik betwijfel of het nog veel schoonmaakt. Winoc lijkt zich hetzelfde te realisren en pakt een schone doek en doopt hem in alcohol. Fijn. Op zijn gezicht staat een grimas.
"Kenna is fantastisch." zegt hij zachtjes. De doek drukt hij ondertussen tegen mijn lip; ik maak een sissend geluid van de pijn. "Maar ongecompliceerd is het zeker niet. Er staat veel druk op haar van haar ouders om een rijke echtgenoot te vinden. Dat ben ik nou eenmaal niet."
"Maar je houdt van haar."
Hij geeft me een zijdelingse blik. "En jij van Emma. Dat maakte ook geen verschil."
En, voor de zoveelste keer in onze vriendschap, zorgt hij ervoor dat ik geen weerwoord heb.
"Als ik door een gekke wending ooit koning wordt, of zelfs maar met Emmeline kan trouwen, dan maak ik je mijn directe lijfwacht. En aanvoerder van onze militairen. Met een royaal salaris, dat de ouders van Kenna tevreden stelt." Ik beloof het in een opwelling, maar ik ben niet eerder zo serieus geweest. Winoc kijkt me met grote ogen aan.
"Hoogheid..."
"Ach, hou daar mee op." snauw ik, iets feller dan bedoeld. "Je hebt mijn woord, Winoc. Als één van die dingen gebeurd, zorg ik ervoor dat je de rest van je leven geen zorgen hoeft te maken over rijkdommen... of over Kenna."
Hij bedankt me niet. Ik neem het hem niet kwalijk. Nadat hij de laatste hand heeft gelegd aan mijn verwondingen, zegt hij op lage toon: "De enige manier waardoor dat kan gebeuren, is als Aleran sterft."
"Een prins kan dromen, Winoc." zeg ik zonder enige aarzeling. Zijn gezicht vertrekt van schrik en, loyaal aan het koningshuis dat hij is, drukt de doek met alcohol weer met zoveel kracht tegen mijn mond dat de pijn me duizelig maakt. Ik geloof dat ik het verdien.

De volgende ochtend is mijn hele lijf beurs. Na verdere controle is de plek waar Aleran me in mijn buik gestompt heeft zo donkerpaars dat het bijna zwart is, en is de bloeduitstorting van mijn neus en mond doorgetrokken naar mijn linkeroog, wat zoveel betekent als dat ik rondloop met een blauw oog. En volgens mij staat mijn neus scheef.
Moeder zal woest zijn. Over twee weken komen er twee damens van de lijst naar hier en er is geen garantie dat het tegen die tijd allemaal is weggetrokken.
Ik besluit iedereen die dag te ontwijken. De energie om uit te leggen wat er is gebeurd, of om er over te liegen, heb ik niet. Ik besteed ruime tijd aan het verzorgen van de paarden op stal, ondanks de hoeveelheid hooi die hier ligt, en ik lijk even tot rust te komen.
Heel even maar.
Na korte tijd word ik uit mijn gedachten gehaald doordat iemand achter me zachtjes haar keel schraapt. Het is een bekend geluid, wat ervoor zorgt dat ik me niet omdraai. "Moeder." zeg ik bij wijze van begroeting.
"Laat me je zien, Lucien. Ik weet wat er is gebeurd; ik wil de schade zien."
Met een zucht laat ik mijn hand van Malin's flank vallen om te doen wat ze van me vraagt.
Haar adem hapert; haar ogen staan uitermate treurig, maar of dat is om mij of om het kleinkind dat ze net verloren is, weet ik niet. Ik krimp ineen als ze mijn gezicht aanraakt, al doet het me geen pijn.
"Waarom zou Aleran dit doen?" Van zo dichtbij kan ik de rimpels op haar gezicht zien. Desondanks is ze nog steeds beeldschoon. Ik stoot hoofdschuddend een koude lach uit.
"Jaloezie, moeder. Sinds het moment dat Emma voet zette op Franse bodem, heeft hij het in zijn hoofd dat ik mijn zinnen op haar heb gezet."
"En dat heb je niet?"
"Nee." Ik schrik ervan hoe makkelijk de leugen komt. "Emma is een fantastische, jonge vrouw met veel kwaliteiten. Ik ben niet blind, ik zie dat en haar schoonheid. Maar ik weet ook al jaren dat ze beloofd is aan mijn broer, en als er ooit romantische gevoelens voor Emma waren in een jong en onbezonnen tijd, zijn die er nu niet meer."
Mijn moeder kijkt sceptisch. Heel even overweeg ik om alles, hier en nu, op tafel te leggen. Ik hou me in.
"En mochten die gevoelens er wel zijn, dan zou je er niet naar handelen?"
"Natuurlijk niet!" Ik kijk haar geschokt aan. Leugens en meer leugens. Het is de eerste keer dat ik zo groots en direct tegen mijn moeder lieg, en het doet me zeer.
"Al goed, Lucien. Laat je wonden goed verzorgen. Geen twijfel dat je zelf ook verschillende middeltjes hebt, met die eeuwige nieuwsgierigheid van je." Haar schouders zijn wat meer ontspannen dan toen ze hier aankwam en de twinkeling staat weer in haar ogen. Ik grijns naar haar.
"Schuldig als altijd, moeder." Als afscheid kus ik haar wang. Haar geur is me bekender dan welke dan ook, maar wat het precies is zou ik je niet kunnen vertellen.
"Oh, en Lucien? Ik zou het fijn vinden als je bij Emmeline langsgaat. Aleran weigert bij haar te slapen of om haar te bezoeken. Ze heeft een bekend gezicht nodig. En geen zorgen." Haar uitdrukking verstrakt. "Aleran weet beter dan je nog een keer toe te takelen en sinds gisteren staan de wachten bij haar deur onder mijn bevel. Niet dat van hem."
Volgens mij heeft zelfs mijn vader, die nota bene koning is, niet zoveel macht over Aleran. Maar moeders wil is wet. Ik beloof haar bij Emma langs te gaan.

Niet veel later doe ik dat dan ook. De wachters laten me zonder al teveel gedoe door, al zijn ze overduidelijk niet blij dat ze Aleran niet langet mogen gehoorzamen. Mij een zorg. Ik klop zachtjes aan, voor het geval dat ze slaapt, en hoop dat ze niet teveel van mijn gebutste gezicht schrikt. "Emma?" Ik steek mijn hoofd om het hoekje.
Ze slaapt inderdaad. Zo stil als ik kan glip ik naar binnen en sluit de deur.
Na mezelf een glas wijn te hebben geschonken, strijk ik neer bij één van de stoelen bij het haardvuur. Voor het eerst in weken ben ik hier met toestemming, zonder haast en tijdslimiet, dus ik laat haar slapen nu ze kan.
Er is niks mooiers dan kijken naar de pure onschuld op het slapende gezicht van de vrouw van wie je houdt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen