Foto bij 040. - Lucien

Na nog wat korte ditjes en datjes vertrekt mijn moeder weer, en ze drukt me op het hart Emma niet te lang lastig te vallen. Ze heeft alle rust nodig. De enige reden dat ik niet de hele nacht bij haar zal blijven is omdat het gekke blikken zal geven.
Ik had graag gezien dat mijn moeder was gebleven. Zolang zij er was, kon het gevreesde onderwerp ontweken worden. Maar het duurt niet lang voordat Emma het aansnijdt, nu we weer alleen zijn.
"Ga je me nog vertellen waar dat over ging?" Ze kijkt me aan over de rand van haar kop thee, die moeder heeft bijgeschonken voor ze vertrok.
"Wat?" Alsof het gaat werken als ik doe alsof ik niet weet waar ze het over heeft.
"Lucien..."
"Momentje hoor. Ik heb hier een glas wijn voor nodig... Bij de afwezigheid van whiskey."
Haar ogen branden in mijn rug - ik doe er bijzonder lang over om mijn glas te vullen.
"Lucien Castellon, ik ga zo met kussens gooien."
"Wijnvlekken zijn verschrikkelijk lastig uit de zijde te krijgen, Emma. Dat zou je de schoonmaaksters nooit aandoen." Ik draai me naar haar om, en ze ligt me aan te kijken met een irritant sterke niet-onder-de-indruk blik.
"Weet je, de enige reden dat ik niet met je samen zou willen zijn is omdat je net zo kan kijken als mijn moeder."
"Je hoort dat veel mannen op vrouwen vallen die ze aan hun moeder doet denken. Nou, vertel op." Ze trekt een wenkbrauw op.
Ik leun half op de tafel, met mijn enkels gekruist en één arm over mijn borst. "Hoe weet ik dat je me niet vermoord?"
"Doe je niet." Ze neemt nog een slok thee, alsof ze me niet net een doodsbedreiging heeft gegeven. Heel eerlijk, ze zou in staat zijn me om te leggen ook. Al is het simpelweg omdat ik niet terug zou vechten.
"Best." Ik zucht diep. Een halfjaar geleden zuchtte ik bijna nooit. "Een week voor mijn verjaardag, een maand terug ondertussen? Anderhalf? Geen idee, maakt ook niet uit. Mijn ouders vroegen of ik langs kon komen, en waar het gesprek op neer komt is dat ik op zoek moet naar een bruid."
Emma is niet overtuigd. Natuurlijk niet. Het is de eerste keer dat ik haar nieuwsgierigheid en intelligentie irritant vind. "Je moeder zei vrij expliciet dat het in 'volle gang' is gezet."
Met een gefrustreerde kreun laat in mijn hoofd in mijn nek vallen. Ik wil hier helemaal niet over nadenken, laat staan er over praten met Emma. "Ik kreeg een lijst met namen. Huwelijkskandidaten die ze voor me hadden goedgekeurd. Het was de bedoeling dat ik over de komende maanden zo nu en dan vrouwen van de lijst uitnodig om te kijken of er een klik is. En zelfs als die er niet is..." Ik haal mijn schouders op. "Ik zal toch een vrouw moeten kiezen. Vervolgens word ik waarschijnlijk afgescheept naar het zuiden van het land om daar een oogje in het zeil te houden." Mijn ogen ontmoeten de hare. "Over twee weken komen de eersten."
Emma blijft lange tijd stil. Ik sla mijn wijn achterover en wacht. Er komt niets.
Wat is er ook te zeggen? Hoeveel we ook van elkaar houden, het is simpelweg onmogelijk om het in stand te houden. Aleran's toekomst is volledig uitgestippelt, die van mij eveneens. En in die van mij komt Emma niet voor. Ik schenk mezelf een tweede glas.
Soms laat ik mezelf denken dat ik goed ben met woorden. Maar op zulke momenten ben ik compleet waardeloos. Na wat een eeuwigheid lijkt, slaak ik een zucht en loop ik naar de kant van het bed.
"Ik zie het niet gebeuren dat ik ooit van een ander kan houden, Emma." Ik kus haar voorhoofd. "Rust nou maar. Ik kom morgen weer, oké? Ik zal mijn kaartspel meebrengen."
Ze trekt een pruillip. "Ik kan niet kaarten."
Ik weet bijna zeker dat het een leugen is. "Dan zal ik het je leren."

Het is nog vijf dagen voordat mijn gasten arriveren. Ik probeer er alles aan te doen om er niet teveel over na te denken, maar na enige tijd beginnen mijn afleidingen op te raken. Het enige geluk dat ik wel heb, is dat Aleran Emma wat vrijer laat. Al is het alleen maar om de woede van onze moeder te voorkomen.
De vrijheid lijkt Emma goed te doen. De pogingen om een zoon te verwekken zijn natuurlijk weer begonnen, maar nu zit ze tenminste niet meer de hele dag opgesloten in haar vertrekken. Ik wacht haar op om het hoekje van de bibliotheek. Aleran heeft heel duidelijk aangegeven dat ze hier één keer in de week mag zijn, en zeker niet vaker, en niet als ik in het paleis ben. Maar Aleran denkt dat hij me vanochtend heeft zien vertrekken op een jachttripje, terwijl ik in werkelijkheid Winoc heb gestuurd met een kaart naar één van de vele hutten die ik over de jaren heb gebouwt.
En dus heeft Aleran geen flauw idee dat ik hier ben.
Emma trouwens ook niet. En dat is precies wat het leuk maakt.
Ik wacht, vlak naast de deur, tegen de muur geleund met mijn armen over elkaar en één voet tegen diezelfde muur. Het kan nooit lang meer duren.
Het duurt nog exact 842 seconden voordat de deur eindelijk open gaat, en 847 totdat ik zeker weet dat het Emma is. Voordat ze doorheeft dat ik er sta, trek ik haar aan de kant met een arm om haar middel en duw de deur achter haar dicht met mijn andere hand. Ze slaakt een klein kreetje. Ik grijns, breed. Het is lang geleden sinds we écht samen waren, onder goede omstandigheden en met een goed humeur. En nu heb ik haar hier, met haar rug tegen de muur, gevangen in mijn armen.
"Hallo, schoonheid." zeg ik in lage toon, mijn lippen tegen haar oor. Haar handen liggen op mijn schouders en haar ogen twinkelen.
"Je liet me schrikken."
"Mhm. Dat was het idee." Ik ga met mijn neus over de huid van haar nek. Nog steeds lavendel en kamille. Ik heb het gemist.
"Aleran zei..." Ze stopt als ik een kokhals geluid maak, en ze slaat me lachend tegen mijn borstkas. "Aleran zei," herhaalt ze. "dat je er niet zou zijn vandaag."
"Ah, mijn meesterplan." Ik kus haar sleutelbeen. "Ja, ik ben zeker blij dat dat gewerkt heeft."
"Oh, dus jij bent degene die Kenna in een slecht humeur heeft gezet, door haar liefje weg te nemen."
Ik doe écht mijn best op mijn aandacht op de zichtbare huid te houden en de mysterieuze, verleidelijke prins te zijn, maar met die opmerking schiet ik in de lach - ik leg mijn voorhoofd verslagen op haar schouder. "Mijn God, Emma." Ze lacht met me mee.
"Ze hebben genoeg tijd samen, hoor je me? Ik wilde ook weer eens, en Winoc mag daar een opoffering voor maken."
"Als ik morgenochtend een naald in één van mijn jurken vind, is het jouw schuld." berispt ze me.
"Dat is het me waard."
"Oh, is dat zo?"
"Mh-mm...." Ik grijns en kom weer overeind. De kleur is terug op haar wangen en haar haar begint weer te groeien. Voor nu is ze weer even de Emma die ze was toen ze hier een aantal maanden geleden aankwam. "En maak je geen zorgen, ik zal uitgebreid mijn excuses aanbieden aan Kenna en Winoc royaal belonen. Maar wel pas morgen."
"Morgen?"
"Mhm. Ik ben vandaag bezet."
Ik kus haar, gelukzalig voor zolang het duurt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen