Foto bij 041 - Emmeline

Ik vergeet alles dat er de afgelopen tijd is voorgevallen tussen mij en Lucien.
Mijn onrust over zijn aankomende verloving, de twijfels over mijn vruchtbaarheid, de druk van mijn echtgenoot om te presteren, het verdwijnt allemaal uit mijn gedachten als hij me kust. Zijn lippen glijden opnieuw af naar mijn kaaklijn, mijn hals en sleutelbeen. Het zorgt voor vlinders in mijn buik, vlinders die ik niet vind in mijn huwelijksbed.
Aleran heeft me dan wel vrijer gelaten, hij heeft nog steeds een duidelijk doel voor ogen en doet er alles aan om dat te bereiken. Hij heeft nog niet zijn best gedaan om daadwerkelijk liefde te tonen in onze relatie, terwijl ik steeds meer warmte en compassie probeer te tonen aan de man die ik eigenlijk niet had willen huwen.
"Emma," Lucien glijdt met zijn vinger over mijn wang en lippen, "niet te veel nadenken. Leef in het moment."
Ik wil antwoorden, maar zijn lippen kussen in een plek die rillingen door mijn hele lijf stuurt en ik kan alleen maar een zachte kreun uitstoten, iets dat er voor zorgt dat Lucien grinnikt.
"Hmmm," weet ik uiteindelijk te mompelen terwijl Lucien lichte kusjes over mijn gehele gezicht drukt. Ik pak een van zijn handen en klem hem in de mijne, waarna ik hem meetrek, verder de ruimte in. Verder weg van de deur, in een van de stiekeme hoekjes die ik ontdekte toen ik naar Lucien's les kwam kijken.
Het is niet te zien vanaf de deur, en ook niet vanuit de ramen. Net verhuld achter een boekenkast en vlakbij een gordijn, waardoor het de perfecte hoeveelheid beschutting geeft.
Lucien kijkt me vragend aan als ik hem, breed grijnzend, in de hoek zet en het enige dat ik doe is hem opnieuw kussen. Zijn handen glijden over mijn lichaam en ik voel hem glimlachen in de kus, maar er ontstaat een pruillip zodra ik die verbreek en een stap naar achter doe.
Mijn handen glijden vervolgens van zijn nek, waar ze lagen, naar beneden. Over zijn schouders, zijn borstkas, zijn buik, en stoppen bij de rand van zijn pantalon.
Ik voel hem bijna een wenkbrauw optrekken als ik, heel voorzichtig, mijn vingers met de boord laat spelen.
Aleran's seksuele terreur heeft me niet veel opgeleverd, naast een verwondering voor het onderwerp. Seks kan niet enkel zijn wat hij doet, iets waar ik amper in betrokken ben. Ik hoor Kenna's verhalen, en samen lezen we stiekem in een dagboek dat door een van de bediendes gevonden werd. Het staat vol verhalen, het ene nog smeuïger en vunziger dan het ander. Er zijn blijkbaar ontelbare dingen die mensen kunnen doen om het elkaar naar hun zin te brengen. Verscheidene posities, plaatsen, lichaamsdelen.. Het maakt me nieuwsgierig, en zorgt er voor dat ik het heft in eigen handen wil nemen.
In mijn huwelijksbed is het verwekken van een kind het enige doel, alles dat daar niet toe leidt is uitgesloten. Dat haalt Aleran wel ergens anders, neem ik aan. Dus doe ik hetzelfde. Het enige verschil is dat ik waarschijnlijk gevierendeeld word als dit uitkomt, terwijl het voor hem normaal is om minnaressen te hebben.
De nachten die Aleran en ik samen doorbrengen vul ik dan ook met afdwalen, naar de verhalen, naar mijn fantasie waarin er wel passie is, wel liefde, niet enkel een race naar bevruchting.
"Emma..," zijn stem klinkt hees en zacht terwijl ik glimlach en de stof langzaam over zijn heupen naar beneden laat glijden.
Dit is zo fout, en dodelijk als iemand er achter komt. Maar op het moment zelf voelt het zo goed dat het er even niet meer toe doet.
De dikke stof van mijn jurk dient als een perfect kussen als ik me op mijn knieën weet te nestelen, van onder mijn wimpers nog even omhoog kijkend naar een verbaasd kijkende Lucien. Verbaasd, en... een andere blik, die ik niet goed thuis kan brengen. Hij lijkt op de blik die Aleran in zijn ogen had, op onze huwelijksnacht, maar hij is anders. Minder als een roofdier dat op het punt staat zijn prooi te bespringen.
Hemel, als er iemand in deze situatie een roofdier is, ben ik het wel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen