Foto bij 047 - Emmeline

Ik lig in ons gedeelde bed, alleen. Aleran is na het diner verdwenen, en ik heb geen enkel benul waar hij is.
Het doet me ergens wel goed, dat hij er niet is. Het is nog geen week sinds ik mijn tweede kind verloor, en het kost Aleran veel moeite om zich in te houden.
Hij vertrouwt me niet meer, maar lijkt steeds minder te geven om het proces waar ik doorheen moet gaan. Als het aan hem ligt bezwangert hij me veertig keer, als een daar van maar succesvol afloopt.
Ik weet dat ik hem niets waard ben, dat het hem enkel gaat om wat ik hem kan bieden. Als blijkt dat ik hem niets kan bieden kan dat erg gevaarlijk voor me aflopen. Om te ontwijken dat men hem als onwaardige troonopvolger ziet kan Aleran nog wel eens rare sprongen gaan maken. Als deze vrouw niet vruchtbaar genoeg is, dan misschien de volgende wel. Nu is het ontbinden van het huwelijk een grote schande, maar er zijn genoeg manieren om me om te laten leggen zonder dat hij het gevoel heeft dat hij bloed aan zijn handen heeft.
De gedachte houdt me wakker, en ik ben dan ook nog klaarwakker als er haastig op mijn deur geklopt wordt. Ik antwoord, en de deur gaat open.
Winoc, Lucien's meest trouwe wacht, staat in de deuropening, bezweet en met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht.
"Winoc...?" ik stap uit het bed en loop in zijn richting, terwijl ik naar mijn eigen wachten gebaar dat ze de deuren mogen sluiten. Wachten onder elkaar hebben meer vertrouwen, dus dat doen ze zonder twijfel. "Qu'est-ce qui ne va pas?"
"Prinses, prins Lucien wilde dat ik dit aan u gaf. Normaal gesproken zou ik dat nooit persoonlijk doen, prinses, maar ik heb de prins nog nooit zo gezien.."
Ik neem het papier uit zijn handen en lees de boodschap, die enkel ik kan lezen.
"Hij.. komt terug voor me?" ik kijk Winoc vragend aan. "Winoc, is Lucien vertrokken?"
De man kijkt angstig. "Dat weet ik niet prinses, ik ben zo snel als ik kon naar u toe gekomen. Toen ik vertrok was de prins nog in zijn vertrekken.."
Ik besef pas dat ik ren als ik halverwege de gang waar Lucien's vertrekken aan liggen ben. Ik hoor voetstappen achter me, en besef dat Winoc achter me aan gerend is.
Als ik de deur open is de kamer leeg. Lucien is weg. Ik heb het papier nog steeds in mijn hand geklemd en gooi het meteen in de half dovende vlammen.

De volgende ochtend is het kasteel in rep en roer.
Natuurlijk heb ik niemand verteld dat ik wist van Lucien's vertrek, dat zou alleen maar meer vragen opleveren.
De gehele volwassen koninklijke familie houdt zich op in de troonzaal, enkel Aleran ontbreekt nog. Hij is vannacht niet naar ons bed wedergekeerd, dus het is me een raadsel waar hij is.
"Waar zijn mijn zonen?" de koning schreeuwt tegen een van de wachten, die ongeveer uit zijn schoenen trilt.
Dan openen de deuren en komt Aleran binnenlopen. Hij kijkt chagrijnig, en knijpt met zijn ogen. Zodra hij dichterbij komt ruik ik de alcohol van zijn huid af komen en het ik moet bijna kokhalzen.
"Aleran...," de koningin, die al die tijd stilletjes snikkend op haar troon zat, spreekt haar zoon aan. "Waar was je? We waren doodongerust, je broer is verdwenen."
Ook Winoc staat in de zaal, en werpt me een bemoedigende blik toe. Ik knik enkel en haal diep adem terwijl ik Aleran's walm in mijn nek voel en ruik. Hij raakt me echter niet aan, en het is duidelijk te merken dat hij dat volledig bewust doet. Telkens als ik probeer iets meer zijn kant op de komen doet hij een stap naar achter.
"Lucien ligt vast ergens zijn roes uit te slapen, net zoals ik aan het doen was." Hij moppert en wuift zijn moeders zorgen weg.
"Nee," de stem van de koning buldert door de ruimte, "hij is gezien terwijl hij te paard het kasteel verliet, in het holst van de nacht. Waar is hij?"
"Geen flauw idee, en doet het er toe?"
"Ja, Aleran, het doet er toe! Je broer is net zo goed een deel van de koninklijke familie als jij, en een doorzetter van onze bloedlijn. We zullen hem nodig hebben als jij zo door blijft gaan!" Daarmee kijkt hij meer naar mij dan naar zijn zoon, die vervolgens ook weer naar mij kijkt.
Hij zucht en doet nog een grotere stap afstand van me. "Ik doe mijn best! Het is niet mijn schuld dat de vrouw die jullie voor me uitkozen zo infertile is! Verdomme, alsof ik daar voor gekozen heb!"
Tranen springen in mijn ogen bij de woorden die hij uitspreekt. Er is geen sprankje begrip te horen in zijn stem, iets dat ik al vermoedde maar nooit durfde toe te geven. De gehele zaal is stilgevallen, een blik van ongeloof op ieders gezicht.
"Aleran, se comporter! Dat is geen manier om over je vrouw te spreken." Een tegensputterend geluid klinkt uit Aleran's mond, maar hij is stil.
Koningin Madeleine staat op van haar troon. "Ik wil dat er twintig man op zoek gaat naar prins Lucien. Ga naar zijn favoriete plekken. Hij hoeft niet onmiddellijk terug te keren, maar hij is ons een verklaring schuldig. Dit blijft onder ons. Emmeline...," ze heft haar hand. "volg mij."
      Ze begeleidt me naar een rustigere kamer en gebaart me plaats te nemen in een van de stoelen.
"Het spijt me, Emmeline. Aleran bedoelt het niet zo, hij voelt eenmaal veel druk van de buitenwereld om een zoon te leveren."
Ondertussen ben ik begonnen met huilen en ziet het er niet naar uit dat het al te snel gaat stoppen, dus gaat ze door.
"En ik weet hoe moeilijk het is om je kind te verliezen. Ik heb het meegemaakt, meerdere keren, maar nooit twee keer achter elkaar. Het spijt me heel erg dat het zo moet gebeuren. Maar het belangrijkste is dat je de hoop niet opgeeft." Ik knik terwijl ik mijn wangen droogveeg, iets dat niet heel noodzakelijk is aangezien ze binnen de kortste tijd weer nat zijn. Lucien had het ook over hoop, maar ik ben te bang om te hopen.
"Emmeline... ze neemt plaats in de stoel naast me en neemt mijn hand vast. "Weet je meer over Lucien's vertrek? Al is het maar iets heel kleins. Ik weet dat hij jou vertrouwt." Ze zucht. "En ik neem het je niet kwalijk als je iets weet dat je nog niet gedeeld hebt. Aleran is niet makkelijk als het gaat om jullie omgang, en ik snap dat je daarom misschien iets achtergehouden hebt..."
"Hij komt terug...," snik ik, zachtjes. "Ik weet niet waarom hij weg is gegaan."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen