Foto bij 003

Twice I would die for a little more once with you. - Atticus

Waarschuwing: In dit hoofdstuk wordt seksueel misbruik aangehaald. Je kan dit altijd overslaan als dit te gevoelig zou liggen.

Lily-Rose Harper


"Dankjewel." zei ik zacht, toen onze chauffeur mijn achterportier opende. Ik stapte uit en zette enkele stappen over het voetpad in de richting van ons prachtige, Victoriaanse huis. Ons. Van mij en Marcus... Slikkend draaide ik me om. Mijn hatelijke verloofde stapte uit met een arrogante blik op de man naast de wagen en richtte zijn ogen vervolgens weer op zijn dure smartphone. Hij had de hele weg naar Manhattan in stilzwijgen geconverseerd met iemand op zijn telefoon. God mocht weten wie...
Met zijn zelfingenomen loopje wandelde hij naar me toe; hij zag er belachelijk uit in zijn beige polo en bruine designerbroek.
"Breng onze bagage even naar binnen." snauwde hij nog, voor hij me met zijn ruwe hand op mijn onderrug de stenen trappen naar de voordeur op leidde. Zuchtend keek ik nog eens over mijn schouder. De wind speelde met de stof van mijn zalmroze jurkje, en blies mijn half golvende, half krullende haar in mijn gezicht.
"Helpen we niet beter met...?"
"Doe niet belachelijk. Dat is het werk voor bedienden." antwoordde hij koeltjes. Hij viste onze sleutel uit zijn zak en opende de gigantische eikenhouten voordeur. Middenin onze ronde hal stond een enorm bloemstuk op een kitscherig, donker tafeltje. Erachter krulde onze marmeren draaitrap met smeedijzeren leuning naar boven. Het hele huis leek een miniatuur van mijn woonplaats in Sands Point te zijn. Ik haatte het even hard. Misschien nog meer, want deze moest ik delen met de demonische jongen aan mijn zijde... De hakken van mijn lichtbruine schoenen tikten op de glanzende tegelvloer.
"Oh, juffrouw Harper! Meneer Davenport, ik wist niet dat jullie zo vroeg terug zouden zijn!" snakte Bella, ons dienstmeisje, verschrikt naar adem, toen ze nietsvermoedend uit de boogvormige gang kwam gewandeld. Ze deed ons huishouden doorheen de week, en zorgde in het weekend dat het volledige huis piekfijn in orde gebracht werd voor onze thuiskomst. Haar lege emmer viel op de grond en rolde enkele meters verder, tot vlak voor Marcus' dure schoenen. Ik beet hard op mijn onderlip.
"Je bent nog niet klaar?" blafte mijn aanstaande. Vermoeid sloot ik mijn ogen; ik schudde mijn hoofd lichtjes. Waarom moest hij zo'n nachtmerrie zijn?
"Oh, ik... Eh... Ik..." stotterde Bella geïntimideerd. Ik zette een stap naar voren en boog al voorover, zodat ik de emmer kon oprapen, maar Marcus greep mijn bovenarm ruw beet en rukte me hardhandig rechtop. Ik piepte gekweld en struikelde achteruit toen hij me wegduwde.
"Ruim dit op. En kom morgenochtend wat vroeger, zodat je kan afwerken waarmee je vandaag niet klaar bent geraakt." gromde hij, net toen onze chauffeur hijgend met onze bagage achter ons binnenkwam. Slikkend keek ik Marcus na. Hij stormde door de gang naar onze woonkamer, nog iets mompelend over luie bedienden.
Ik raapte de emmer snel van de grond terwijl Bella met tranen in haar ogen en het schaamrood op de wangen naar me toe snelde.
"Hier." glimlachte ik. Ik draaide me om en nam zuchtend een deel van de bagage over van de chauffeur. Dankbaar knikte hij, voor hij de rest met een opgelucht gepuf onderaan de trap neerzette. Bella schoot intussen de gang weer uit.
"Naar boven graag, Maurice." beval Marcus. Hij kwam de hal gehaast weer binnen, met een zwarte aktetas en een duur, donkerbruin jasje onder de arm. Ik zuchtte en trok mijn neus afkeurend op. Nog voor ik Maurice had kunnen volgen met een deel van onze spullen, voelde ik een grote hand rond mijn pols.
"Waag. Het. Niet." siste de intimiderende jongen. Hij trok me met een pijnlijke ruk van de eerste trede en nam de dure Louis Vuitton-koffer uit mijn hand. Met een harde plof liet hij het neervallen op het marmer. Dreigend boog hij over me heen; zijn ogen schoten vuur.
God, niet opnieuw...
Soms vroeg ik me af of hij een te tolereren toekomstige geweest zou zijn als ik onmiddellijk op zijn avances was ingegaan, al die maanden geleden. Hoewel arrogant en ongemanierd, had hij zijn toorn of opvliegende temperament die eerste keren dat ik hem na onze hereniging opnieuw had gezien nooit op mij gericht. Het was pas toen hij had gemerkt dat ik hem helemaal niet wilde, dat hij zo verschrikkelijk beangstigend en kwaadaardig was geworden.
Zelfingenomen als hij was, kon hij het niet verdragen dat niet iedereen ter wereld naar hem opkeek en hem beminde.
"Ik... Ik wilde enkel helpen." fluisterde ik bang. Hij schudde zijn hoofd en verstevigde zijn greep op mijn fragiele pols. Hij negeerde mijn ongemakkelijke gekerm.
"Nee. Wat jij wilt, is je eigen zin doen. Je hoofd uitwerken, als het koppige verwende nest dat je bent. En ik ga het niet toelaten, hoor je me?" gromde hij. Ik knikte snel, maar keek hem niet aan, te angstig om geconfronteerd te worden met zijn kille, bruine ogen.
"Kijk naar me wanneer ik het tegen je heb!" blafte hij. Ik slikte mijn tranen weg en richtte mijn blik trillend op zijn gezicht; hij zag er woest uit. Met één harde, moeiteloze klap ramde hij me tegen de muur naast de trap. Ik stootte een radeloos, ontzet geluidje uit door de impact. Hij hield me tegen de wand gedrukt met zijn palm op mijn buik. Mijn ademhaling haperde, terwijl ik smekend in zijn kille bruine ogen staarde.
"Ik had je al gezegd dat je van die valiezen moest blijven. Dat het de taak van de bedienden is die weg te brengen. Is het zo moeilijk voor je om voor één keer naar me te luisteren? Hmmm? Om te doen wat van je verwacht wordt?" Ik schudde mijn hoofd snel en beet hard op mijn lip toen een eerste traan over mijn wang naar beneden liep. Hij bracht zijn rood aangelopen gezicht dichterbij.
"Lieg niet! Je gedraagt je nu al maanden als een rebelse puber, en ik heb er genoeg van!" brulde hij. Ik snikte paniekerig.
"Sorry! Ik... Het spijt me!" huilde ik geïntimideerd. Hij ramde mijn arm boven mijn hoofd tegen de muur.
"Auw." piepte ik, terwijl happend naar adem. Mijn andere hand vloog reflexmatig naar zijn borstkas om hem op afstand te houden, maar ik was niet sterk genoeg.
"Alsjeblieft, het spijt me. Marcus, het spijt me!" snikte ik ten einde raad.
"Het spijt je? Is dat zo? Spijt het je dat je nooit doet wat ik vraag? Dat je deze namiddag weggelopen bent uit je moeders theekransje als een ongemanierde tiener? Of dat je onhandelbaar bent geworden sinds je als een goedkope del met je achterste in de lucht hebt gelegen voor die fucking rotzak?" riep hij nu woest. Hij drukte zijn voorhoofd haast tegen het mijne, terwijl hij me aanviel met zijn meedogenloze verwijten.
Ik wist dat hij me er nog voor zou straffen, voor mijn onverantwoordelijkheid van deze middag. Het was niet voldoende dat mijn moeder me een preek had gegeven omdat ik de dames van het vrijwilligerscomité in de foyer had achtergelaten; nu ik van Marcus was, misbruikte hij zijn macht maar al te graag om me ook nog eens duidelijk te maken dat hij niet tevreden was.
"Je doet me pijn!" stootte ik op smekende toon uit, vlak voor hij zijn vlakke hand met een harde klap naast mijn hoofd tegen de muur liet terechtkomen.
"En als jij niet gauw oplet, ga jij je hele familie pijn doen door je toekomst te verspelen met je roekeloze gedrag! Is dat wat je wilt?" Ik maakte een zielig geluidje en drukte me nog meer tegen de wand, in een poging zoveel mogelijk afstand tussen ons te creëren. Ik hoorde rumoer op de overloop; ongetwijfeld stond Maurice als versteend naar ons te staren. Hij zou niet tussenbeide komen. Bedienden bemoeiden zich niet met hun upperclass werkgevers...
"Je bent mijn fucking verloofde, Rose! Besef je dat? Dat betekent dat ik beslis wat je doet, met wie je het doet, en hoe je het doet! Je weet dat je niet langer kan gedragen hoe je dat wilt! Ik heb je maanden aan een stuk mijn vertrouwen geschonken, en kijk waar het ons gebracht heeft!" bulderde hij woest. Ik knikte hevig en kromp in elkaar.
"Oké! Oké, ik doe wat je zegt! Beloofd!"
"Ik hoop het! Want je hebt de voorbije maanden voldoende waarschuwingen gekregen! En mijn geduld is op, ja? Het is fucking op, meisje! Het is tijd om je te gedragen als de welopgevoede jongedame die je bent! Als mijn fucking aanstaande!" Hij kneep nog eens hard in mijn pols, voor hij me losliet. Snikkend bracht ik mijn brandende arm naar mijn buik.
"De dag dat je mijn vrouw wordt, blijft het niet bij enkel een waarschuwing!" sneerde hij nog woedend. Hij draaide zich minachtend snuivend om.
"Verdomme, kijk nu! Straks ben ik te laat voor mijn meeting met de businessclub." gromde hij, met een blik op zijn peperdure polshorloge.
"Maurice, zo snel mogelijk naar Columbia!" riep hij luid en ongeduldig. Onmiddellijk haastte onze chauffeur zich via de trap naar beneden. Na nog een laatste meelevende blik in mijn richting volgde hij mijn duivelse wederhelft naar buiten. Het moment dat de deur achter hen in het slot viel, zakte ik huilend langs de muur naar beneden. Bella kwam nog geen vijf seconden later tevoorschijn en snelde naar me toe.
"Oh, juffrouw Harper! Gaat het?" piepte ze bezorgd. Ze knielde naast me en nam mijn bevende handen in die van haar.
"S... Sorry." snikte ik paniekerig; met trillende vingers veegde ik mijn onbedwingbare tranen weg.
"Het komt goed. Het komt allemaal goed." suste ze me, terwijl ze me rechtop hielp en mijn wankelende, verzwakte figuur naar de grote, luxueuze zitkamer begeleidde. Het was een loze belofte; een betekenisloze geruststelling om me op dit moment te kalmeren.
Want het zou niet goed komen.
Niets kon ooit goed komen zolang ik een toekomst had met het monster dat Marcus Davenport was.

Hij kwam die avond niet meer thuis; ik had niets anders verwacht. Zo ging het altijd wanneer hij naar één of andere vage meeting van zijn elitaire vereniging moest. Voor zover ik wist was de businessclub waar hij zich tot had aangesloten niet eens officieel geregistreerd als een sociëteit in Columbia. Slechts de rijkste studenten met ontzagwekkende status werden toegelaten. Mijn vader was ook lid geweest - hoogstwaarschijnlijk had hij voor Marcus een plaatsje verzekerd. Ik wilde niet eens weten wat ze er deden...
Zogezegd spraken ze er over de zakenwereld, en gebruikten het om nu al te netwerken binnen de business imperia die Amerika's oostkust overheersten, maar ik wist dat het slechts een dekmantel was voor de obscene praktijken waarmee ze zich daadwerkelijk bezighielden: extravagante feestjes in het luxueuze studentenhuis dat ze huurden, waar er gretig op los gedronken en gegokt werd. Soms hoorde ik Marcus erover spreken met andere leden - even arrogante, misselijkmakend perverse mannen als hij. Ik had meermaals vulgaire verhalen over ingehuurde meisjes gehoord, slechts een extra vorm van entertainment voor de geprivilegieerde toekomst van Amerika. Verwend dor alle luxe en rijkdom in hun leven waren ze het gewend te nemen wat ze wilden. Ik kon het weten: ik was er zelf al voldoende slachtoffer van geweest.
En het was net een van die gevaarlijke predators die dankzij zijn sluwe, onorthodoxe manier van zakendoen in dezelfde hoge kringen van New Yorks elite terechtgekomen was: Xander. Sinds hij mijn relatie, hoewel onnodig door het niet te negeren bewijs dat ik en Harry uit onvoorzichtigheid hadden geleverd, had verklikt bij Marcus, was hij een van zijn intiemste vrienden geworden. Het was belachelijk. Marcus kon hem amper verdragen. Xander was immers lang niet zo belangrijk als zijn of mijn familie in ons milieu. Zijn stamboom was puur gebouwd op nieuw geld, en in een duidelijk kleinere villa dan de mijne leefde hij tussen de hoogste en middenklasse van Sands Point in. Het maakte hoe dan ook niet uit. Zijn schaamteloze corruptie had hem toch de kans gegeven hogerop te klimmen. Hij deed het met plezier.
Zuchtend bleef ik in ons grote, kille bed wachten tot Marcus thuiskwam. Ik was bang dat als ik niet wakker bleef, ik niet zou kunnen inschatten in welke toestand hij terug zou keren. Wie weet wat hij van plan met me was wanneer ik weerloos en kwetsbaar lag te slapen?
Pas om drie uur 's nachts hoorde ik hem door de voordeur struikelen. Hij was niet alleen. Doodop en met tranen in mijn ogen luisterde ik naar de giechels van het overduidelijk dronken meisje. Het was niet de eerste keer dat hij een vreemde vrouw mee in ons huis bracht.
Ik vermoedde dat hij zijn lusten vaak op een ander botvierde, aangezien ik hem niets wilde geven. Het kon me niet zoveel schelen. Ik had liever dat hij intimiteit bij een onenightstand zocht, dan dat hij mij ermee lastig viel, ook al was het onbeschrijflijk vernederend.
Elke dag nog werd mijn indiscretie met Harry me verweten - ze hadden mijn hart uit mijn borstkas gerukt en het versplinterd, allemaal omdat ik verliefd was geworden op de man van mijn dromen; maar Marcus mocht slapen met wie hij wilde, ook al wist ik dat hij kieskeurig was: hij prefereerde seksuele partners uit de hogere klassen. Geen uitschot zoals mijn Harry volgens hem was.
Gekleineerd door zijn kwetsende, schaamteloze bedrog kroop ik wat meer weg onder de zijden lakens, radeloos verlangend naar Harry's sterke armen rond me. Ik verlangde elke nacht meer een meer terug naar de momenten dat ik nog in zijn beschermende omhelzing in slaap kon vallen. Hij had me altijd zo veilig gehouden. Altijd zo goed voor me gezorgd wanneer hij me verstopt onder zijn dekens had geknuffeld. Soms nog omringd door die zalig hete, sensuele gloed na een intiem moment - hij met rozige wangen en rode gezwollen lippen, en die felle blik in zijn vernauwde irissen, soms in een teder, innig moment, soms troostend wanneer een van ons het die dag moeilijk had gehad om welke reden dan ook; maar elke avond opnieuw zo liefdevol. God, ik miste hem.
Ik miste mijn perfecte vechter.
Terwijl Marcus het meisje met de meest perverse geluiden mogelijk de zijne maakte in onze zitkamer, klemde ik mijn handen over mijn oren. Hem intiem horen zijn maakte me soms nog banger van hem. De weinige keren dat ik er ongewild getuige van was geweest, had ik gemerkt hoe ruw hij was. Meedogenloze slagen en gepijnigde kreetjes vulden ook nu ons lege, liefdeloze huis opnieuw. Zijn barse, diepe stem blafte luid, tussen zijn hitsige kreunen en gehijg door. Ik wist niet of het meisje spijt had van haar beslissing mee te gaan met hem, maar ik was niet van plan mijn slaapkamer uit te gaan en het te ondervinden. Ik kon niets voor haar doen...
Ik hoorde het - het kon onmogelijk echt aangenaam zijn voor haar - zondige geluid van hun hevig bewegende, verbonden lichamen tot waar ik lag. God, hoe hardhandig was hij met haar?
Na twintig minuten was hij eindelijk klaar. Ik hoorde haar niet lang erna vertrekken. Bang lag ik te wachten op zijn ongewenste komst; misschien had de ervaring hem enkel kwader en onberekenbaarder gemaakt? Met haperende ademhaling kneep ik het laken fijn tussen mijn vingers, zachtjes en wanhopig huilend. Hij kwam niet meer.
Uiteindelijk viel ik een uur later compleet uitgeput in slaap. Nog geen drie uur daarna werd ik uit mijn lichte, onrustige slaap gerukt door mijn alarm. Wanhopig sloeg ik mijn handen voor mijn gezicht, maar mijn radeloosheid leidde al snel tot een paniekerig snakken naar lucht. Ik voelde me zo verschrikkelijk slecht en verzwakt...
Ik struikelde het bed uit en landde gedesoriënteerd op het zachte tapijt op de grond. Met een zielig snikje krabbelde ik rechtop, huiverend steun zoekend bij het eikenhouten kastje naast me. Mijn benen trilden vervaarlijk.
Hou zou ik deze dag zelfs overleven op slechts enkele uren waardeloze nachtrust? Snel veegde ik de verloren traan weg, haalde mijn handen toen door mijn vernestelde blonde haar, en struikelde vervolgens compleet uit evenwicht naar de fluwelen stoel in de hoek. Terwijl ik mijn tengere, krachteloze armen in de wijde, met kant afgezette mouwen van mijn doorzichtige, zijden kamerjas liet glijden, opende ik de withouten deur. Mijn schaduw danste op de muur in de amper verlichte gang. Angstig luisterde ik; ik hoorde Marcus niet. Zo geruisloos mogelijk trippelde ik over het rode tapijt, voorbij de dure kunstwerken aan de behangen, hoge wanden naar de marmeren trap. Nog steeds niets...
Mijn voetstappen waren amper hoorbaar op het kille steen, tot mijn opluchting. Ik hoopte dat hij te uitgeput was na de ongetwijfeld wilde avond die hij had gehad, en niet wakker zou worden uit zijn roes. Rillend sloeg ik mijn armen rond me heen, terwijl ik onder de hoge stenen boog door de korte gang naar onze grote zitkamer wandelde. In de deuropening bleef ik achterdochtig staan, bovenaan de paar trapjes die de hal met de zitkamer verbonden. De donkere ruimte was verdacht stil. De grote, kristallen luster aan het rijkelijk met marmer en houtsnijwerken versierde plafond brandde niet; het enige licht kwam van de keuken erachter. De zwarte, fluwelen banken waren in schaduw gehuld, maar ik zag mijn verloofde toch halfnaakt liggen op de sofa in de linkerhoek. Zijn naakte arm hing over de kussens, en met open mond lag hij te snurken. Hij droeg enkel zijn donkerblauwe onderbroek, de rest van zijn kleren waren rondgestrooid naast het glazen, met goud afgewerkte salontafeltje, en de biljarttafel even verder. Hoe ironisch: tegenover waar hij lag, boven de marmeren open haard hing onze verlovingsfoto in een enorm gouden, kitscherig kader. Elk meisje dat hier kwam, wist heel goed dat hij in theorie bezet was. Als zijn verlovingsring het niet weggaf, dan wel het onmogelijk te negeren bewijs aan het zwarte, met zilveren krullen versierde behang. Ik schudde mijn hoofd en trippelde zo stil mogelijk van de trapjes. Mijn lange, zijden kamerjas dwarrelde achter me aan. Mijn hart miste echter een slag toen ik Bella vanuit de keuken de ruimte in zag lopen. Ik snakte stilletjes naar adem en hield me snel vast aan één van de grote, zwarte stoelen rond de grote glazen eettafel in de hoek.
"Oh, sorry!" fluisterde Bella zachtjes. Ik was vergeten dat Marcus haar had opgedragen vandaag vroeger te komen. Met een trillerige glimlach wuifde ik het weg, maar ze zag het niet. In de plaats staarde ze naar mijn linkerhand op de stoel. Niet-begrijpend volgde ik haar blik, en boorde mijn tanden onmiddellijk ontzet in mijn onderlip toen ik de rode, kanten beha over de leuning zag hangen. Het was duidelijk niet mijn maat... Vernederd trok ik mijn vingers als gebrand weg, en trok de zijden kamerjas wat meer dicht rond mijn kleine borsten. Met het schaamrood op mijn wangen tuurde ik naar de grond.
"Ik, eh... Ik ga even... Ik ga naar boven. Jullie kamer in orde brengen." prevelde ze gegeneerd. Ik knikte snel en keek ongewild weer naar de sexy lingerie. Hoe durfde hij? Alsof het nog niet kleinerend genoeg was dat hij met een ander sliep terwijl ik boven verzwakt en ongelukkig in ons luxueuze bed lag te huilen, liet hij het bewijs ervan zomaar achter waar zelfs ons personeel het kon zien.
Verslagen glipte ik langs ons dienstmeisje naar onze grote keuken. Binnen strekte ik mijn armen uit en klampte ik me snel vast aan ons marmeren keukeneiland. Met mijn hand voor mijn mond probeerde ik mijn wanhopige snikken te smoren. God, hoe zou ik een leven met hem ooit overleven?
Waarom kwam niemand me redden?
Waarom kwam Harry me niet redden?
"Haz." fluisterde ik met een zo wanhopig gevoel in mijn binnenste, dat ik even vreesde dat het zoete woordje alleen genoeg zou zijn om me compleet te breken. Met knikkende knieën en betraande ogen schudde ik mijn hoofd, voor ik mijn blik oprichtte en door de grote ramen naar onze middelgrote, netjes verzorgde tuin keek. Bloemen in verschillende kleuren bloeiden bescheiden tegen het witgeschilderde hekken rond het gras. Op het einde van het stuk land hadden mijn ouders de duurste tuinmeubelen die ze hadden kunnen vinden neergepoot onder de grote eik.
Ik haalde trillerig adem en veegde langs mijn wangen, net toen ik een geluid achter me hoorde. Abrupt alert verwijdde ik mijn ogen; mijn handen omklemden de rand van het keukeneiland reflexmatig wat steviger.
"Hier ben je." hoorde ik mijn verloofde brommen achter me. Ik slikte moeizaam en staarde onrustig naar de klok boven het aanrecht. Ik verwachtte hem langs me te horen wandelen, op weg naar de koelkast, maar werd in de plaats verrast door zijn abrupte nabijheid achter me.
Wat deed hij? Een ongewild paniekerig geluidje ontsnapte uit mijn mond toen hij zijn bijna naakte lichaam tegen het mijne drukte.
"Oh god." piepte ik van slag; zijn ochtenderectie schuurde tegen mijn onderrug.
"Stop. Wat doe je?" piepte ik, ongemakkelijk wriemelend tegen zijn suggestieve opwinding tegen me. In de plaats van hem ermee weg te jagen, leek het hem enkel te stimuleren.
Had hij niet genoeg na vannacht? Waarschijnlijk had het daar zelfs niets mee te maken... Hij wilde gewoon tonen dat hij kon doen met me wat hij wilde. Dat ik terecht elke minuut van de dag vreesde voor mijn veiligheid, want hij zou nooit ophouden me te terroriseren. Dat hij me genadeloos de grond in zou blijven boren omdat ik zijn eer had gekrenkt. En dat ik slechts kon kiezen tussen hem gewillig zijn gang te laten gaan, of hem me te laten straffen voor mijn opstandigheid als ik tegenpruttelde. Er was geen uitweg. Wie zou me helpen? De politie? Met welke bewijzen kon ik naar hen toestappen? En daarbij, mijn vader en Marcus' familie waren te machtig... Niemand kon me uit deze situatie bevrijden. Niemand.
"Goedemorgen." gromde hij. Hij greep mijn middel en cirkelde zijn heupen tegen mijn achterste.
"Marcus, nee. Stop!" protesteerde ik. Ik probeerde me uit zijn greep te wurmen, maar hij liet het niet toe en graaide naar mijn handen toen ik me trachtte los te maken uit zijn dreigende omhelzing.
"Komaan, baby. Wees een flink meisje voor me, hmm?" Tranen sprongen in mijn ogen.
"Stop! Ik wil het niet! Marcus!" piepte ik, tegenspartelend in zijn armen. Hij dwong mijn handen vlak op het marmer en bevredigde zichzelf schaamteloos door tegen mijn lichaam te bewegen.
"Fuck." gromde hij hees. Ik snikte en rukte me na enkele vruchteloze pogingen ruw los. Ik wilde me al omdraaien, maar hij hield me met een verveelde zucht tegen en cirkelde zijn arm rond mijn fijne middel.
"Laat me los!" riep ik paniekerig. Hij gromde woest en graaide in mijn haar. Met een harde snok dwong hij mijn hoofd achteruit.
"Auw, auw!" snikte ik, voor hij zijn mond op de mijne dwong en me ruw begon te kussen. Moeiteloos hief hij mijn gezicht in de voor hem gewenste positie, terwijl hij met zijn andere hand naar de strik van mijn kamerjas reikte.
"Bij hem was je minder preuts, hmm?" siste hij in mijn mond, voor hij me losliet en me een harde duw gaf. Ik huilde luid toen ik gedesoriënteerd over het marmer viel en de scherpe rand in mijn onderbuik drukte.
"Stop! Stop het!" gilde ik, maar hij negeerde me en sjorde mijn zijden kamerjas gefrustreerd vloekend omhoog met zijn vingers rond de kanen rand. Rond me heen schoppend en klauwend probeerde ik hem van me af te duwen.
Ik boorde mijn vingers luid snikkend in het marmer en schudde mijn hoofd fel.
Niet vandaag, was het enige dat ik dacht.
Het was niet de eerste keer dat hij dit deed; hij was al eerder zo ver gegaan. Maar ik kon niet inschatten wanneer hij die laatste grens dan toch zou overschrijden. Wanneer hij me volledig zou breken door mijn wensen te negeren en me zich toe te eigenen op de smerigste manier mogelijk. Ik kon enkel bidden dat ik het zo lang mogelijk zou kunnen uitstellen. Ik zwoor dat de dag dat hij me verplichtte compleet de zijne te zijn, ik alles eindigde. Dat ik mezelf uit mijn lijden verloste.
Hem me laten hebben betekende alles verliezen.
"Laat me los! Raak me niet aan!" protesteerde ik, me bijna verslikkend in mijn paniekerige tranen en uitroepen.
"Spartel niet zo tegen, fuck! Open je fucking benen! Open je benen voor me, vieze slet!" raasde hij furieus. Hij haakte zijn vingers achter mijn beige, zijden short en wilde het al met mijn onderbroek naar beneden trekken, maar ik slaakte een laatste gil en graaide naar zijn hebberige hand.
Ik kon mezelf, mijn ziel langzaamaan voelen barsten. Ik was aan het sterven, aan het breken - millimeter voor millimeter. Nog eventjes, Lily-Rose, dacht ik. Nog eventjes en ik kon mezelf laten wegzakken in een zwarte leegte.
Hij vloekte nog eens luid, maar trok zijn arm toen wel terug en draaide me in de plaats ruw om in zijn armen. Mijn warrige golven plakten tegen mijn betraande wangen; hysterisch snikkend schudde ik mijn hoofd.
Elke keer weer... Opnieuw en opnieuw en opnieuw liet hij onzichtbare sporen achter met zijn vieze vingers: onuitwisbare, traumatiserende aanrakingen... Ik voelde me vies. Afstotelijk en gebruikt - misbruikt. En goedkoop. En zo ongelooflijk weerloos en kwetsbaar. Ik kon elk moment het greintje zelfrespect en het laatste beetje waarde dat ik nog had verliezen. Met één beweging van zijn duivelse lichaam, één te intieme aanraking van zijn verdoemde vingers kon hij me vernietigen... Hij had me compleet in zijn macht, met de zegen van mijn ouders.
Niemand kon hem ervan weerhouden me op de walgelijkste manier denkbaar te misbruiken. Ik was de zijne.
Harry, red me... Red me, baby.
Met woeste, vlammende ogen keek hij me aan. Mijn schouders schokten; het lukte me amper voldoende lucht in mijn longen te krijgen. Duizelig en paniekerig graaide ik naar mijn brandende borstkas.
"Sorry! Sorry! Doe me alsjeblieft geen pijn. Doe me geen pijn!" snikte ik, maar nog voor mijn woorden koud waren, had hij zijn hand hard laten neerkomen op mijn wang. Mijn hoofd viel opzij.
"Vuile hoer!" blafte hij woest, terwijl ik huilend naar mijn kaak greep.
Vandaag nog niet... Vandaag niet. Hij zou me niet volledig opeisen. Wanneer wel? Hij klemde zijn hand rond mijn keel en richtte mijn gezicht met een ruk op het zijne. Ik snikte en klauwde mijn vingers huiverend in zijn arm.
"Denk je dat ik al die andere meisjes neuk voor mijn plezier, Rose? Hmm?" Ik reageerde niet, maar trachtte wanhopig lucht in mijn longen te dwingen toen hij zijn grip verstevigde.
"Nee, baby. Nee. Ik doe het omdat mijn koppige verloofde me niet volledig toelaat! En dat is niet hoe het werkt, hoor je me?" Hij bracht zijn hoofd met een demonische grimas dichterbij.
"Ik beslis wanneer ik het mij beloofde meisje kan nemen! Zo werkt het! En jij, lieverd, zou je mond moeten houden en je mooie beentjes braaf moeten spreiden wanneer ik het je vraag! Dat is de enige fucking taak die je hebt! Dat en er goed uitzien! Je bent mijn fucking bezit!" Zijn hand gleed omlaag en graaide tussen mijn benen. Ik wriemelde snikkend in zijn verstikkende omarming. Zijn hand rustte dreigend op de binnenkant van mijn bovenbeen; het voelde smerig.
"Niet doen!" stootte ik gesmoord uit.
"Niet doen, hmm? Niet doen! Is dat wat je zei toen je fucking bokser je nog geen vier maanden geleden als een goedkoop sletje wilde nemen?"
"Zo was het niet!" protesteerde ik op smekende toon. Hij schudde zijn hoofd en keek me met een smalende blik aan.
"Je hebt geluk dat ik geen dramatische, krijsende pubers wil nemen. Fuck, je fucking gehuil alleen maakt me fucking slap." Ik snikte nog eens en sloot mijn ogen angstig.
"Maar de dag dat je onlosmakelijk de mijne bent, Rose; de dag dat je mijn fucking vrouw wordt, zal ik je tonen wie werkelijk de controle heeft! Het moment dat ik die fucking ring rond je vinger schuif, zullen je kinderachtige protesten je geen fuck meer helpen! Dan ben je al je respijt kwijt, baby! En desnoods sla ik je half bewusteloos als dat betekent dat ik je eindelijk kan neuken! Want dezelfde avond dat je verplicht 'ja' zegt tegen me, neem ik alles wat ooit van hem was! Ik maak je compleet de mijne, Rose! En het kan me geen fuck schelen dat het je kapot zal maken! Het kan me geen fuck schelen dat je niet om kan met je verantwoordelijkheden als mijn fucking eigendom!" gooide hij met overslaande stem in mijn gezicht over het geluid van mijn zielige snikken en smeekbedes door.
Hij liet me los en gaf me nog een harde duw; de scherpe rand van het marmer drukte in mijn onderrug. Met een laatste woedende vloek haalde hij zijn handen door zijn haar.
"Je maakt me fucking gek, weet je dat?" snauwde hij. Mijn benen begaven het. Volledig gebroken viel ik neer op de grond, snikkend wreef ik in mijn ogen.
"En sta recht! Doe niet zo belachelijk!" Hij trok me ruw weer rechtop met zijn ruwe handen rond mijn bovenarmen. Met piepende ademhaling leunde ik tegen een hoge witte stoel.
"Stop met huilen! Fuck, je hebt je zin gekregen! Fucking verwende bitch! Hou op met janken!" Hij veegde de tranen hardhandig van mijn wangen en richtte mijn gezicht toen met een ruk op het zijne; zijn vingers klauwden in mijn kin.
"Kijk naar me! En luister! Vanavond wil ik dat je om zeven uur ten laatste thuis bent." blafte hij. Ik schudde mijn hoofd huilend.
"Ik... Ik heb vergadering voor de k... krant!" stootte ik met onregelmatige ademhaling uit.
"Kan me geen fuck schelen. Ik heb je hier vanavond nodig. Een paar jongens van Columbia's cricketclub komen langs, ja? Pokeravond." Ik trok me los en boog weg van zijn pijnlijke aanraking.
"Waarom moe... moet i... ik hier zijn?" vroeg ik wanhopig.
"Waarom? Waarvoor dien je, denk je? Voor fucking entertainment, Rose! Je hoeft niet veel te doen. Gewoon eens ronddraaien, tonen wat een ravissante, betoverende verloofde ik heb, wat lachen en ons dan ons ding laten doen. Denk je dat je dat kan doen?" sneerde hij. Ik knikte zwakjes.
"Mooi. En je hoeft er zelfs je benen niet voor te openen. Is dat niet makkelijk?" bespotte hij mijn angst voor intimiteit met hem.
Verslagen liet ik mijn hoofd hangen.
"Fuck, kijk naar je. Zo fucking goedkoop en zielig. Kapot geneukt door een stuk crapuul. Je zou blij moeten zijn dat ik je überhaupt nog wil." gromde hij. Hij wandelde naar de koelkast.
"Ga je me blijven straffen voor wat ik met Harry gedaan heb?" fluisterde ik.
"Wat was dat?" snauwde hij. Met een zachte snik keek ik hem over mijn schouder aan.
"Dat is waarom je altijd zo ruw met me bent, toch? Je haat me. Omdat ik hem wilde."
Snuivend haalde hij een appel uit.
"Ik ben ruw met je omdat het mijn recht is je te behandelen hoe ik het wil. En de enige aanpak die lijkt te werken, is een hardhandige. Hoe anders kan ik je de juiste weg tonen, Rose? En tot je je volledig aan me onderwerpt en toont wat een flink prinsesje je kan zijn, ga je de consequenties van je daden moeten blijven voelen." zei hij schouderophalend, voor hij een hap nam en toen langs me de keuken uit slenterde.
"Waar is dat verdomde dienstmeisje? Ik wil ontbijt." gromde hij. Nonchalant wandelde hij weg, alsof hij zijn gebroken, wegkwijnende verloofde niet net had mishandeld. Toen hij uit het zicht was, rolde een nieuwe, radeloze snik uit mijn mond. Met trillende lippen keek ik naar het witte plafond boven me.
"Help me." prevelde ik geluidloos.
Wanhopig huilend greep ik naar mijn gebarsten hart.

--
Wow... Oké, dramatisch.
Sorry voor de vertraging, ik heb het enorm druk gehad deze week!
xxx

Reacties (5)

  • NicoleStyles

    Okee waar is die 💣 voor marcus?!:8

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    NEEE! kom op lily ga vechten! ik help je wel

    1 jaar geleden
  • Smexy

    My heart just broke in a million pieces 😔
    Dit is gewoon zo sneu.

    1 jaar geleden
  • Eelien

    Oooh Lily toch :'(

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Arme Rose:(

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen