Foto bij Scar 19

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Net wanneer ik iets halfslachtigs wil antwoorden, betrekt haar gezicht. Voordat ik kan vragen wat er aan de hand is, schreeuwt ze iets en het duurt even voordat ik begrijp wat er gebeurt.
'Iedereen op de grond!' galmt haar stem door de ruimte.
En dat is het moment waarop ik het bekende geluid van een machinepistool hoor.

Binnen één seconde breekt er chaos uit. De meeste mensen duiken in paniek onder hun tafel, maar een aantal rennen luid gillend weg en worden meteen neergeschoten. Een vluchtende vrouw word vol in haar rug geraakt en valt neer, vlak naast onze tafel. Haar lege ogen staren me gewoon aan.
Het duurt heel lang voordat ik een vaste gedachte kan creëren, voordat ik besef wat er gebeurt. Er is een gijzeling aanslag bezig, of terroristische aanslag, of misschien allebei.
Ik maak oogcontact met Paige. Ze lijkt verassend kalm, ook al is haar ademhaling snel.
'Nate,' fluistert ze, maar ik blijf haar heel lang alleen maar aanstaren, zonder heldere blik, zonder echt na te denken.
Zoekend kijkt ze de ruimte rond.
'Nathan!' sist ze dan en op dat moment krijgt ze pas mijn aandacht. 'Dit is wat we gaan doen, oké? Ik zorg voor een afleiding en jij rent naar de deur. Daarna haal je versterkingen en moet je me beloven dat je er alles aan zal doen om zo veel mogelijk mensen hier levend weg te krijgen. Oké?'
Zenuwachtig slik ik en knik dan.
'Oké.'
'Op drie,' maakt ze me duidelijk en opnieuw weet ik mezelf ertoe te dwingen om te knikken. 'Een... Twee... Drie!'
Ze springt omhoog en dat is het moment waarop ik een sprint maak voor de deur. Ik weet niet precies wat ze doet, maar ik weet wel dat ik schoten hoor. Alleen hoor ik geen gegil, of in ieder geval niet van Paige. Ik weet niet wat dat betekent.
Niemand komt me achterna als ik het haal tot bij de deur. Buiten op de parkeerplaats staan er al een hele groep mensen. Ik zie meerdere toeschouwers aan de telefoon, waarschijnlijk de hulplijn aan het bellen.
En dan besef ik me pas wat Paige heeft gedaan. In deze situatie is voor een afleiding zorgen hetzelfde als een zelfmoordmissie. Even voelt het alsof ik moet overgeven. Paige is dood. Ze is er niet meer. Ze is er niet meer.
Iemand die mij het restaurant heeft zien ontvluchten komt naar me toelopen, probeert tegen me te praten, maar ik versta het maar half.
'Paige,' is het enige wat ik uit kan brengen.
Raar, hoe ik binnen een seconde alles wat ik geleerd heb tijdens mijn opleiding tot politieagent ben vergeten.
De man heeft een hand op mijn bovenarm en probeert iets van informatie uit me te krijgen, maar ik schud me los, loop naar waar ik door het raam naar binnen kan kijken. En ik zie Paige. Ze is niet dood. Iemand houdt een doek voor haar mond, waarschijnlijk met een gedoseerde hoeveelheid chloroform, waardoor ze een tijdje bewusteloos zal raken. Het is duidelijk een gijzeling.
Waarschijnlijk zijn ze erachter gekomen dat Paige een agente is en hebben ze besloten dat zij het beste "onderhandelingsmiddel" is als ze met de politie moeten overleggen. Ze werkt hier nog niet zo lang, maar het verbaast me niet als iemand haar herkent heeft.
Vaag zie ik ook door het raam hoe ze de overlevenden op hun knieën neerzetten, op een rijtje, zoals in een film. En net wanneer ik terug wil rennen het restaurant in, alles om haar daar maar weg te kunnen krijgen, hoor ik sirenes.
In grote aantallen komen politieauto's aanscheuren, komen met piepende banden tot stilstand. Ik herken Marco en begin naar hem toe te rennen, maar een andere agent houd me tegen. Net wanneer ik paniekerig en totaal ongeloofwaardig wil verkondigen dat ik bij de politie hoor, lijkt mijn vriend me herkend te hebben en komt aanrennen, zeggend dat het oké is.
De man laat me los en ik kijk Marco buiten zinnen aan.
'Paige is daarbinnen,' is het enige wat ik kan zeggen.
Hij vraagt niet waarom ik daar met Paige was. Hij vraagt me wel wat ik heb gezien, hoeveel het er zijn, of ik weet wat ze willen, maar elk antwoord dat ik geef heeft ermee te maken dat ik zeg dat Paige daar binnen is, dat ze haar daar weg moeten halen, dat ze een van de gijzelaars is. Ik zie dat hij nog iets wilt zeggen, maar komt al snel tot de conclusie dat ik in te erge shock verkeer en roept iemand om op me te passen, alsof ik een kind ben.
Ik duw de persoon weg en been weer naar mijn vriend toe. Ik grijp hem wankelend bij zijn kraag vast. Mijn handen blijven trillen, ondanks dat ze tot vuisten gebald zijn.
'Paige moet daar weg.' Ik schud hem een beetje door elkaar. Er branden tranen in mijn ogen. Het voelt alsof ik stik. 'Paige. Ze moet daar weg.'
Hij verlost zich uit mijn greep en kijkt even om zich heen naar de starende ogen. 'Nathan, raap jezelf bij elkaar.' Maar dan verzacht zijn stem. 'Ik ga er alles aan doen om dit op te lossen, oké? Maar dan moet je je wel koest houden.'
Ik slik en weet met tegenzin te knikken. Verdoofd laat ik me naar een of ander klapstoeltje brengen. Alles lijkt van me af te glijden, als olie op water. Een minuut of tien, misschien wel een kwartier, blijft een of andere speciaal opgeleide gast die denkt dat hij heel erg veel beter is dan ik met me praten, maar dan hoor ik iemand iets roepen.
'Er komt iemand naar buiten!'
Ik sta op en ondanks dat de man me tegen probeert te houden, kan hij met zijn studie psychologie op dit gebied niet tegen me op. Zonder op of om te kijken loop ik hem straal voorbij, mijn blik ademloos op de deur gericht. Iemand loopt door de deurpost. Een gijzelaar, trillend, houterige bewegingen, handen in de lucht. Meteen zie ik dat ze een bomvest omheeft en direct herken ik aan de manier van lopen een kleine afwijking in het been, waardoor de persoon bijna onopvallend iets strompelt.
Het is Paige.

Reacties (1)

  • BethGoes

    Oh nee! Nee! Nee! Doe dat vest af! NU! DIT IS MOORD! MOOOOOORRRDDDD!!!

    1 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      In theorie is dat een goed idee. In de praktijk wordt ze waarschijnlijk neergeschoten als ze zal proberen dat te doen.

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen