26.

(2024)

Styles reed noordwaarts in de richting van het centrum. Hij stopte voor een verkeerslicht en keek naar zijn passagier. Ze had haar ogen gesloten en haar hoofd rustte tegen het portier. De ondergaande zon scheen naar binnen, streek over haar geprononceerde jukbeenderen en kaken.
      Merkwaardig hoe verschillend ze eruit kon zien. De eerste keer dat hij haar had gezien, had hij aangenomen dat ze ofwel blind of kreupel was; de tweede keer was de slepende gang vrijwel verdwenen en had ze er zakelijk en elegant uitgezien. Nu, met haar haren los en het topje dat verrassend krachtige schouders en gespierde bovenarmen vrijliet, had ze veel weg van Linda Hamilton in The Terminator.
      Het licht sprong op groen en hij sloeg rechtsaf, nam een ondergrondse helling naar een parkeergarage van een klein winkelcentrum. Terwijl hij de wagen tot stilstand bracht, ging ze rechtop zitten en klikte haar veiligheidsgordel los.
      “Ik ben zo klaar, hoor” zei ze.
      “Ik ga met je mee.”
      Argwanend keek ze hem aan.
      Hij haalde zijn sleutel uit het contact en duwde zijn portier open. “Ik moet zelf ook het een en ander hebben.”
      Het klopt dat hij boodschappen moest doen, maar het ging hem er vooral om Audrey in de gaten te kunnen houden.
      Sinds ze twee avonden terug op zijn stoep had gestaan, had hij haar achtergrond nagetrokken en vanuit professioneel oogpunt was hij meer dan geïnteresseerd. Als kind had ze een ernstige aanrijding overleefd, ze had een akelige scheiding achter de rug en nu werd ze ook nog gestalkt door een gek die beweerde fan te zijn. Er was onlangs bij haar ingebroken en als klap op de vuurpijl was zojuist haar hotelkamer volledig overhoop gehaald.
      Audrey Callaghan had ofwel onvoorspelbaar veel pech of er was iets raars aan de hand.
      Behalve zijn beroepsmatige belangstelling maakte het hem ook op een ander niveau ongerust: ze was een alleenstaande vrouw en dus kwetsbaar.
      Hij had heel wat jaren bij de politie achter de rug en hij vermoedde dat hij eelt op zijn ziel had, maar hij werd nog steeds nijdig als er vrouwen en kinderen werden belaagd. Zij had de beproeving moedig doorstaan, terwijl de meeste vrouwen en ook sommige mannen, in tranen zouden zijn geweest. Pas toen ze had ontdekt dat haar sieraden waren verdwenen, was ze ingestort. Zo’n vertraagde reactie hij hij wel vaker meegemaakt. Na een misdrijf werden mensen een poosje afgeleid door alle formele handelingen, om pas later de klap echt te voelen.
      Iedereen had zijn zwakke punten. Meestal waren het kleine dingen, de persoonlijke spulletjes die waren meegenomen of vernield die hen raakten. Audrey had het verlies van haar kleding en computer over zich heen laten komen, maar bij het besef dat de juwelen waren gestolen was ze lijkwit geworden.
      Ze hing haar tas over haar schouder en tilde beide armen op om haar haren in een knot te doen. Haar topje spande nog strakker om haar borsten en hij wendde vlug zijn blik af.
      Wat probeerde hij zichzelf nou wijs te maken? Zijn motieven waren niet puur onbaatzuchtig. Per slot van rekening was hij een gezonde vent.

Audrey was zich intens bewust van Harry’s nabijheid terwijl ze samen het winkelcentrum in liepen. Zijn aanbod haar mee te nemen was even onverwacht gekomen als zijn aanwezigheid nu. De hele middag was hij een rots in de branding geweest. Alleen klonk die beschrijving misschien wat degelijk en suf, en dat was wel het laatste etiket dat ze ooit op hem zou plakken.
      Hij was het type man dat altijd en overal aandacht van vrouwen zou trekken, het type fotomodel die mysterieus was met een soepele, stevige tred die de nodige vrouwelijke belangstelling wekte.
      Doordat hij zo onbereikbaar leek, verwonderde het haar dat hij tijd met haar door wilde brengen. Zelf was ze niet opvallend mooi en extravert kon je haar ook niet noemen. Ze gaf de voorkeur aan eenzame bezigheden, zoals lezen of wandelen. Styles zag eruit alsof hij zich net zo op zijn gemak zou voelen als hij door de ongure achteraf steegjes van Lassiter zou slenteren als hier in het winkelcentrum, maar, gevaarlijk of niet, hij was onmiskenbaar geïnteresseerd in haar. Ze had gezien hoe hij naar haar borsten keek.
      Bij de herinnering aan die blik voelde ze een tinteling in haar buik en haar borsten voelden vol en gevoelig aan. Het was alsof een wezensvreemd maar onbedwingbaar deel van haar tot leven kwam en ze had geen enkele controle over de sensaties. Styles voelde zich tot haar aangetrokken en tegen alle verwachtingen in beviel dat haar.
      Toen ze aankwamen bij een bekende keten voor de dameskleding slaakte ze haast een zucht van verlichting. Met mannen omgaan had ze altijd al lastig gevonden, maar in shoppen was ze een natuurtalent. Zo weinig als ze van mannen begreep, zoveel begreep ze van kleding en schoenen. “Ik heb een half uurtje nodig” zei ze.
      Terwijl Styles in de richting van een muziekzaak verdween, richtte Audrey haar aandacht op het boodschappenlijstje in haar hoofd. Ondergoed en minstens drie sets of kleding, schoenen, toiletspullen en make-up om te beginnen.
      De rekken afspeurend pikte ze verschillende dingen in haar maat op, waarna ze naar een paskamer liep. Terwijl ze zich uit haar kleren wurmde, nam ze zichzelf voor het eerst in weken eens uitgebreid op. Ze had al gemerkt dat ze was afgevallen. Haar kleren waren geleidelijk aan ruimer en losser gaan zitten, maar nu, geconfronteerd met de hoge spiegel, was het gewichtsverlies onmogelijk te negeren.
      Het ging om meer dan een paar pondjes. De afgelopen maanden had de onophoudelijke stress aan haar zenuwen gevreten en haar eetlust verjaagd. Haar beha paste niet meer, haar buik was ingevallen en de lichte rondingen bij haar heupen waren verdwenen. Ze staarde naar de holten onder haar hals en de scherpe lijnen van haar kaak.
      Meer mocht ze absoluut niet kwijtraken.
      Ze moest weer gaan eten en serieus aan haar lichamelijke conditie werken. Dat ze zo futloos en trillerig was, lag voor een deel aan het feit dat ze al haar reserves had opgebruikt. Als ze niet beter oplette, zou ze ziek worden.
      Na de lange jaren die ze bezig was geweest met het herstel van haar lichaam, kwam de verwaarlozing hard aan. Het was er van jongs af aan bij haar in gehamerd dat ze voorzichtig moest zijn met zichzelf.
      Geen wonder dat ze zo’n last had van haar been en rug. Door de kwetsbare zenuwen en gewrichten had ze een verhoogde behoefte aan bepaalde stoffen. Als ze haar supplementen vergat of niet de juiste voeding at, werd het kraakbeen dat een beschermlaagje vormde dunner of verdween zelfs helemaal en raakte het gebied pijnlijk ontstoken. Beweging was weliswaar goed voor haar mobiliteit, maar het veroorzaakte ook slijtage en de voorbije dagen was ze voortdurend op pad geweest, in en uit auto’s klimmend en had ze de kwetsbaarste gewrichten overbelast.
      Met een pijnlijke grimas hees ze zich weer in haar eigen kleding. Terug in het winkelgedeelte vroeg ze een verkoper om exemplaren die een of twee maten kleiner waren. In een impuls griste ze nog vlug een zuurstokroze stretch beha en een kanten slipje van een rek, verleid door de snoezige kleur.
      Twintig minuten later had ze, al te schreeuwerige tinten of opvallende modellen vermijdend, een basale garderobe samengesteld en haar oude kloffie ingeruild voor een beige linnen broek met een zacht wit T-shirt. Het was een luchtige, frisse en ingetogen combinatie, zonder wilde motieven of felle kleuren. Het laatste was ze wilde was de aandacht trekken van degene die haar stalkte.
      In een schoenenzaak verderop voegde ze gympen en een paar sandalen met lage hakken toe aan haar uitdijende garderobe en vervolgens ging ze naar de make-up afdeling van een groot warenhuis. Make-up uitkiezen was tenminste eenvoudig, want ze hadden hier haar vaste merk. Het was jammer dat ze zich moest haasten. Het selecteren van make-up en wat parfum was een vrouwelijk ritueel dat tijd verdiende.
      Ten slotte wandelde ze naar de supermarkt voor een nieuwe tandenborstel en tandpasta en ze vulde haar mandje met de toiletartikelen en de eetwaren die ze nodig had.
      Toen ze op haar horloge keek, zag ze dat er al bijna een uur was verstreken, dubbel zo lang als het halve uur dat ze had gezegd weg te zullen blijven. Ze versnelde haar pas. Eenmaal bij de kassa keek ze terloops achterom en zag dat Styles achter haar stond.
      Hij wees naar het mandje dat hij vasthad. “Ik moest zelf ook wat hebben.”
      Het kon geen toeval zijn dat hij zo dichtbij was. “Je bent me gevolgd.”
      “Ik heb een oogje in het zeil gehouden. Wat had je dan verwacht? Dat ik ergens op een bankje ging zitten wachten?”
      Zijn ergernis was overduidelijk, zijn Britse accent ineens zo sterk dat Audrey onwillekeurig grijnsde. Stilzitten zou lastig zijn voor hem, laat staan wachten tot een vrouw was uitgewinkeld.
      Ze maakte haar mandje leeg. Haar wangen gloeiden bij de gedachte dat Styles had gezien hoe ze lingerie uitkoos, hoewel zijn focus niet direct op haar zou zijn gericht of op wat ze kocht. Hij zou hebben gelet op de mensen om haar heen - op haar gepast hebben.
      Het feit dat hij haar had beschermd, bezorgde haar een steek in haar borst. Aarzelend maakte ze oogcontact. “Dank je wel.”
      “Geen dank.”
      Het laatste in haar mandje was een doosje tampons. Fijn.
      Bij het zien van zijn opgetrokken mondhoeken concentreerde ze zich vlug op het afrekenen. Oh ja, hij had ze gezien en ook de lingerie. Niets ontging hem.
      Toen ze klaar waren bij de kassa, nam Styles haar tassen over en droeg ze naar zijn auto. “Nu eerst eens aan tafel.”
      “Je hoeft niet te -”
      “Ik moet zelf ook eten en trouwens, het ligt op de route.”

Reacties (1)

  • Bohemian

    Dit is één van de beste verhalen die ik de laatste tijd op Quizlet heb gelezen!
    De spanning en intrige wordt op een mooie manier opgebouwd. Heel erg sterk!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen