Foto bij Scar 21

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Marco haalt nerveus een hand door zijn blonde haar.
'Ik moet nu gaan', zegt hij,' Doe... doe niets doms.'
Ik knik en hij loopt weg, na mij nog een keer een bestuderende blik te gunnen.
Heel lang wacht ik, af en toe maak ik oogcontact met Paige, maar ik weet niet wat ik moet zeggen en zij is daar niet toe in staat.
En dan is het halfuur afgelopen. Dezelfde gijzelnemer komt weer naar buiten, maar ditmaal met een ander slachtoffer.
We zijn te laat.

Ik zie hoe Paige eerst haar mond opent alsof ze heel hard wil schreeuwen, maar het niet kan, waarna ik door puur en alleen liplezen uit kan maken dat ze de man aan het smeken is om het niet te doen.
De gijzelaar is deze keer een man, niet heel veel ouder dan ik ben. Wanhopig probeert hij zichzelf los te krijgen en er komen gebroken snikken uit zijn mond. Als politieagent kom ik wel vaker mensen tegen die ervan overtuigd zijn dat ze zullen streven - ik ben er zelfs voor opgeleid - maar ik krijg het ijskoud.
Naast de politie staan er achter de barricade overal journalisten en cameramensen. Even word ik misselijk van het idee dat dit gewoon is wat ze doen: mensen in levensgevaar filmen alsof het niets is, gewoon om betaald te worden.
Iemand naast mij zegt dat de gijzelnemer met het geweer geïdentificeerd is als de Tony Johnson in kwestie.
Marco die haastig in mijn ooghoek aan komt lopen en zich een weg door de menigte politieagenten beukt gaat bij de barricade staan en slaat op het metaal om de aandacht te trekken, duidelijk te maken dat de man nog niet moet schieten.
'Stop!' roept hij en ondanks dat zijn stem helder is, weet ik hoe bloed zenuwachtig hij nu wel niet moet zijn. Als je hem niet zou kennen, zou je de schrilheid in zijn stem niet horen. 'Laat de gijzelaars gaan. Johnson, het geld is overgemaakt! Je dochter kan genezen worden! Geef jezelf over en laat de gijzelaars gaan!'
Johnson laat een van zijn handlangers komen en begint een gesprek. Waarschijnlijk vraagt hij of wat hij zegt echt waar is en zijn hulp knikt bevestigend. Dan kijkt hij weer mijn richting op en het duurt even voordat ik doorkrijg dat hij niet naar mij, maar naar Marco keek.
'En mijn dochter gaat behandeld worden?' vraagt hij met onzekere stem. Hij heeft tranen in zijn ogen, waardoor ik bíjna medelijden met hem krijg.
Marco knikt en antwoordt dat dat echt gaat gebeuren, mits hij zich overgeeft.
Ik vraag me af of ze dat echt gaan doen. Wat als ze hem gewoon arresteren en zijn dochter niet gaan helpen? Zij heeft hier niet om gevraagd.
'En... en ze gaat beter worden?' Er klinkt iets van een rilling in de stem van de man en ik moet weer denken hoe het voelde om met de doktoren te praten toen Blueberry ziek was. Het komt toch wel weer goed met haar, vroeg ik. Ze is altijd zo gezond geweest. Ze kan niet écht zo ziek zijn. Ze is sterk. Het mag niet. Het mag niet. Ze gaat toch wel weer beter worden?
'Je weet dat er een kans van zeven procent is dat de operatie niet succesvol is,' maakt Marco hem duidelijk, zijn stem langzaam en nadrukkelijk. 'Maar, ja, ze gaat als jij je overgeeft inderdaad geopereerd worden. En mogelijk zal ze dan weer genezen. Maar dat gaat alleen als je je overgeeft en de gijzelaars laat gaan.'
Het duurt even voordat Tony antwoordt.
'Oké,' hij legt zijn wapen op de grond en roept over zijn schouder dat ze de gijzelaars vrij moeten laten.
Opgelucht laat ik mijn adem ontsnappen.
Alsof het het laatste is wat ze kan doen maakt Paige haar bomvest los, zo snel als het haar lukt met haar bevende handen. Gewapende agenten gaan voorbij de barricade en lopen naar Johnson toe, die met zijn armen in de lucht op zijn knieën gaat zitten, niet van plan om zich te verzetten.
Als bezetenen rennen er gijzelaars uit het restaurant en een van de FBI-agenten loopt naar Paige toe, maakt haar duidelijk dat ze ook weg mag gaan. Ik wil ook naar haar toegaan, maar weet dat dat niet mag en ik tegengehouden ga worden, dus blijf ik met al mijn spieren gespannen stilstaan.
Paige begint, door de shock en verwondingen niet in staat om te rennen, weg te struikelen en ik kan aan de manier waarop ze ademhaalt zien dat ze door het huilen heen onregelmatig naar lucht hapt.
Ze heeft nog geen vijf meter afgelegd voordat er in het restaurant een bom afgaat.

Reacties (2)

  • MissEL

    Waarom dat dan?!

    1 jaar geleden
  • BethGoes

    WAT? NEE!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen