Foto bij 054  Flashes of History

Severus Snape pov.

Het was ochtend, de volgende dag en ik zat met mijn gebruikelijke frons aan de grote tafel. Mijn ontbijt lag half op gegeten op mijn bord en ik kon me er niet meer tot zetten om verder te eten. Emma zat op haar gewoonlijke plek aan tafel, rechts naast me en ik kon er niks aan doen, maar ik hield haar in de gaten. Zonder dat het opviel, natuurlijk. Ze at niks, staarde vermoeid in haar ondertussen koude kop thee en ze leek te doen als of ik er niet was. Ze negeerde me. Zo nu en dan schoten haar ogen mijn kant op, maar als snel keek ze terug.
Ik bedacht me dat ze waarschijnlijk last had van een kater, maar dat kreeg je van onverantwoordelijk drinken. Ik dacht weer terug aan de avond hiervoor en keek grimassend naar mijn bord, waarna ik rustig verder at. Ik was gisteravond samen met Adelaide Davenport naar de three broomsticks gegaan met een rede. Adelaide was een moeder van een van mijn Slytherin leerlingen en ze had een gesprek met mij aangevraagd. Het ging helemaal niet zo goed met haar zoon Roland, hij zat mentaal heel erg in de knoei en hij liep al helemaal niet zo goed op school. We hadden al eerder met elkaar gesproken, vorig jaar, maar zijn situatie bleef maar verslechteren. Adelaide wist niet meer wat ze moest doen en was bang dat Roland alleen maar zou verslechteren. Hij stal van winkels, had een ernstige grote mond tegen alles en iedereen, rookte en volgens Adelaide deed hij aan zelfbeschadiging. Hij was zwaar depressief en wat Adelaide ook deed, ze leek niks te kunnen doen. Adelaide was gescheiden van Roland zijn vader die gewelddadig was. Hier had Roland blijkbaar de meeste moeite mee.
Mijn ogen gleden door de zaal heen, naar de zwartharige jongen achterin. Hij keek sacherijnig om zich heen en at langzaam zijn ontbijt op.
Hij was nooit brutaal geweest, niet tegen mij tenminste. Hij leek mij altijd op zijn hoede te bekijken, maar zocht nooit een confrontatie uit. Dat was echter heel erg anders met andere professors. Hij was ontzettend introvert en liet aan niemand weten hoe hij zich daadwerkelijk voelde. Ik snapte dat het veel kon zijn voor een zestienjarige, hij had niemand hier en dus geen manier om te luchten.
Dus dat was waarom ik in de three broomsticks gisteren zat. Adelaide had me de situatie uitgelegd en gehoopt dat ik met hem kon praten, hem kon helpen en ik zou kijken wat ik kon doen.
Echter toen ik het café in was gelopen was met het tafeltje achterin meteen opgemerkt. Emma en haar vriendin zaten daaraan tafel, aan de wijn. Ik had gedaan als of ik ze niet door had, als of het me niks deed, maar van binnen wilde ik maken dat ik weg kwam. Zij hadden mij duidelijk wel gezien en ik merkte dat ze veel alcohol op hadden. Ik besloot te blijven nadat Adelaide vertrokken was, alleen maar om haar in de gaten te houden en ervoor te zorgen dat er niks met haar zou gebeuren. Ze leek duidelijk niet blij te zijn met de vrouw die aan mijn arm gehangen had toen ik binnen was komen lopen, maar dat was haar probleem. Niet die van mij.
Opnieuw keek ik opzij naar Emma, die nog steeds lusteloos in haar thee staarde. Deze keer verborg ik niet dat ik naar haar keek en trok en wenkbrauw op.
'Volgens mij is het ontbijt bedoeld om ook daadwerkelijk te ontbijten,' merkte ik op en ik hoorde haar zuchten. Ze kneep haar ogen dicht en wreef over haar gezicht heen. Met vermoede ogen keek ze me aan en lachte spottend.
'Dus nu boeit het je plots wel?' vroeg ze strak en voor ik kon reageren stond ze op. Zonder me een blik waardig te gunnen verliet ze de zaal via de leraren uitgang. Ik voelde een vreemd, kill gevoel in mijn borstkas, maar ik negeerde het.

Er werd geklopt op de deur van mijn lokaal en meteen schoten mijn ogen naar de klok. Te laat.
'Binnen,' antwoordde ik. Het was avond, het diner was al geweest en dus tijd voor onze privélessen. Emma kwam binnen lopen, hoofd laag en zo stil mogelijk. Van uit mijn plek achter mijn bureau bekeek ik haar en ze liep vlug naar haar plek toe, recht voor mijn bureau.
'Je bent te laat,' merkte ik op, maar het wekte geen reactie bij haar op, tot mijn frustratie.
'Dat weet ik,' zei ze, terwijl ze uitdagend haar wenkbrauwen optrok.
De spanning was om te snijden en ik deed er niks aan om het te verminderen.
Ze legde zorgvuldig al haar spullen klaar en gefocust bekeek ik haar. Ik nam haar bewegingen in me op, ik bestudeerde haar. Ze was van slag, dat was erg duidelijk en ontzettend gespannen. Ze wilde wat zeggen en wat van haar borst af krijgen en ik had zo'n gevoel waarover ze wilde praten.
Onze kus.
Ik had daar echter geen behoefte aan. Fronsend dacht ik terug aan de avond dat ze haar kerstcadeau kwam terugbrengen, omdat het veel te duur was blijkbaar. Het boek lag nog steeds in mijn bureau, verlaten en onaangeraakt, maar ik had er geen aandacht aan besteed. Maar dat was niet wat die avond zo speciaal maakte. Ik had haar gekust. Ik, ja. Ik had mezelf niet onder de controle kunnen houden, ik wilde het zo graag! Zodra mijn lippen op die van haar lagen was er een vuur in mijn buik geëxplodeerd en het werd alleen maar erger toen ze haar smalle lichaam tegen me aan drukte.
Echter kwam de realiteit veel te snel terug duiken en besefte ik me dat ik een fout had gemaakt. Bij de kus had ik niet alleen lust gevoelt, nee. Ook had zich er een warm gevoel in mijn borst gevormd, een misselijkmakende nerveusheid in mijn maag en ik herkende het. Dit kwam me bekend voor. Het was een gevaarlijk gevoel, een gevoel dat ik nooit meer wilde voelen.
'Severus, het spijt me van gisteren,' zei ze zacht en ik werd uit mijn gedachtes gesleurd. Fronsend keek ik haar van achter mijn bureau aan. Het leek niet als of ze klaar was met praten en ik zuchtte diep. 'Maar ik wil er toch over praten. Ik-' begon ze, maar ik onderbrak haar abrupt.
'Ik niet. Ik heb mezelf gisteren duidelijk gemaakt,' gromde ik. Perplex keek ze me aan en haar ogen stonden vastberaden. Hmm, dat was ik nog niet van haar gewent. Tot nu toe had ze me telkens maar over haar heen laten lopen. Ik was erg benieuwd wat hieruit zou komen.
'Ik wil het er toch over hebben,' zei ze vastberaden en ik trok mijn wenkbrauwen afwachtend op.
'Gisteren zei je dat je er spijt van had omdat ik je leerling bent, maar technisch gezien ben ik je leerling niet. Ik ben een stagiaire en tevens tweeëntwintig,' zei ze.
'Je-' begon ik, maar nu was zij het die me onderbrak.
'Nee, laat me uitpraten,' zei ze en ik haalde diep adem. Normaal pikte het niet als iemand me onderbrak, laat staan zo'n toon tegen me gebruikte. Maar de vurigheid in haar bruine ogen fascineerde me. Ik wilde het helemaal niet onderbreken. 'Ik snap niet waarom je je opeens bedacht hebt en ik vind de redens die je me gisteren gegeven heb een beetje slap,' zei ze uitdagend en ik moest mijn best doen om me te beheersen. Ze leek expres mijn geduld te testen en ik wist niet goed hoe ik hier mee om moest gaan. Aan de ene kant vond ik dit een interessante ontwikkeling, maar aan de andere kant had ik het geduld hier niet voor.

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 maanden geleden
  • Stoney

    HAHAHAH I LOVE IT
    fuck you Snape, weet je ook hoe dat is

    4 maanden geleden
  • NicoleStyles

    Jaa snape pov.
    Dat had ik er allemaal niet achter gezocht haha

    5 maanden geleden
    • RickmanLover

      Is dat een goed iets of iets slechts?xD

      4 maanden geleden
  • Lente2

    Het was ochtend, de volgende dag en ik zat met mijn gebruikelijke frons aan de grote tafel. Geweldig XD

    Mooi hoofdstuk weer, leuk om weer eens vanuit Snape's pov te lezen.

    Go Emma, you go girl, niet over je heen laten lopen ook al vind je 'm leuk en wil hij het er niet over hebben.

    5 maanden geleden
  • VampireMouse

    Ik hou van deze sneep pov love love love it!!


    Verder!
    Xx

    5 maanden geleden
    • RickmanLover

      Thank youu, ik vind het ook altijd erg leuk om van uit zijn pov te schrijven:D

      4 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen