Foto bij 004

Love
could
be
labeled
poison
and we'd
drink
it
anyways.
- Atticus

Harry Styles


De muziek in de ruimte naast de kamer waarin ik me bevond, pompte luid en hard, terwijl ik het zwartharige meisje ruw nam tegen de muur. Ze boorde haar lange nagels in mijn nek en kuste me vurig en gepassioneerd. Compleet onaangedaan liet ik haar haar gang gaan, terwijl ik haar voluptueuze lichaam gebruikte om mijn ongewenste lusten te bevredigen. Ik kende haar naam niet eens.
Ik zou willen dat ik me kon inbeelden dat ze Lily was, maar sinds mijn meisje me haar eerste keer had geschonken en ik haar hemel had ervaren, kon ik het immense verschil tussen haar en andere vrouwen niet langer negeren. Ze was zoveel beter dan hen allemaal samen; hoe haar kleine, prachtige lichaam voelde in mijn sterke armen; hoe ze me tijdens onze meest broeierige, intieme connectie haast wanhopig doch zo liefdevol kuste met haar zachte lippen; en hoe het voelde één te zijn met de liefde van mijn leven, mijn engel.
God, elke dag leek ik meer en meer te verlangen naar haar. En niet enkel op een seksuele manier. Ik wilde haar weer kunnen vasthouden, en kunnen beseffen dat ik haar had. Ik moest kunnen weten hoe het met haar ging. Fucking hell, ik was de controle aan het verliezen. Waarschijnlijk een natuurlijke reactie van mijn lichaam dat snakte naar haar aanwezigheid...
Al die maanden lang had ik mezelf enigszins kunnen wijsmaken dat ze oké was -hoewel ik steeds minder en minder geloof hechte aan die irrationele geruststelling. Dat ze wel nog even uit de greep van Marcus zou kunnen blijven, en voorlopig veilig verborgen getroost kon worden door de weinige mensen die zich om haar bekommerden. Maar wat als het niet zo was? Wat als ze langzaamaan uiteen aan het vallen was, net zoals ik?
Misschien besefte ze even hard dat we niet samen konden zijn. Dat het te gevaarlijk voor ons allebei was en ik haar slechts veilig kon houden door haar los te laten. Ik vreesde echter dat dat rationele besef niet genoeg was. We waren nog nooit in staat geweest uit elkaars buurt te blijven; als twee fucking magneten trokken we elkaar aan. Waarom zou deze keer anders zijn? Ik kon mezelf voelen wegrotten zonder haar, alsof ze mijn levensbron was en ik mijn kans op overleven aan het wegnemen was door me haar te ontzeggen. En ik zou het doen. Fuck, ik zou sterven door niet aan mijn noden toe te geven als dat betekende dat ik haar ermee kon beschermen, maar wat als hetzelfde met haar aan het gebeuren was?
Verdomme, ik wist hoe fragiel en kwetsbaar ze was... Hoeveel kon ze aan? Hoeveel kon ze verdragen voor ze compleet kapot ging? Ik kende haar, mijn sterke vechtertje: ze zou nooit zomaar opgeven. Maar zelfs Lily had haar limieten.
Ik schudde mijn hoofd en fronste diep, terwijl ik mijn heupen nog wat ruwer tegen die van het meisje tegen de muur ramde. Ik mocht niet denken op die manier. Ik had de juiste beslissing genomen door haar te verlaten.
"Fuck, Harry!" krijste de ordinaire, hoerige teef in mijn armen, alsof ze een fucking pornoster was en dacht dat haar keel openzetten me meer zou opwinden. De vulgaire rapmuziek dreunde door de papieren muren en hitste mijn wanhopige, verzwakte lichaam vol verboden middelen en wanhoop nog wat meer op. Met elke stoot in de vreemde vrouw, leken de scherpe scherven van mijn gebroken hart me van binnenuit open te rijten. Het voelde als bedrog, iedere keer opnieuw. Maar ik had geen keuze. Sinds ik mijn vechtlust en liefde had achtergelaten bij Lily, functioneerde mijn lichaam slechts nog door te teren op mijn meest smerige, basale instincten: seks, drugs en knokken. Als de immense zondaar die ik was, had ik mezelf toegelaten verslaafd te worden aan lichamelijk genot. Het was de hoogste vorm van plezier die ik hier kon vinden; de reinste, puurste, bovenmenselijk zalige heerlijkheden had ik slechts bij Lily mogen ervaren.
Lily...
Haar roze mond had altijd zo goed gesmaakt, als zoete nectar. Bloeiend als de jonge bloem die ze was, speciaal voor mij...
Haar golven hadden altijd zachter, altijd mooier en glanzender geleken dan het haar van een ander; haar kleine lichaam had er in mijn ogen elke keer opnieuw verrukkelijker uitgezien dan alle vorige keren dat ik haar in al haar glorie had mogen bestuderen, met haar delicate glooiingen en perfecte curves - zo fucking veel prachtiger had ze lijken te worden, elke nieuwe dag dat ik haar had gezien; haar lippen zachter en verleidelijker omlijnd dan mogelijk was voor simpele stervelingen; haar grote, onschuldige ogen een dieper, hemelser groenblauw; haar melkwitte, overheerlijke huid uitnodigender en onmogelijk veel egaler. Alles wat zij beschouwde als imperfecties waren voor mij altijd een streling voor het oog geweest. Ik had nooit van haar kunnen blijven, haar ravissante fijnheid nooit niet gretig kunnen absorberen. Had ik zelfs nog een keuze gehad toen ze zich volledig en vrijwillig aan me had geschonken? Niemand die het zoetste, jongste, lekkerste fruit ter wereld was gegeven had wilskracht genoeg om het zich niet toe te eigenen.
Dit alles bedacht ik me terwijl ik het sletterige, simpele wicht nam. Hoe diep was ik gezonken?
Was dit hoe een val uit de hemel voelde? Was dit hoe het was om uit het paradijs in een bedorven, corrupte hel te landen? Nee... Ik was enkel teruggekeerd naar waar ik hoorde. Het was mijn Lily die neergestort was...
Waarom was ik niet waar ik hoorde te zijn om haar op te vangen?
Fuck, de alcohol deed me geen goed vanavond. Ik gromde gefrustreerd en gleed volledig uit het onbekende meisje, voor ik haar met een ruwe ruk omdraaide en haar dwong voorover te buigen met haar handen tegen de muur. Ik had geen zin om haar aan te kijken terwijl ik haar nam; ik walgde van mezelf dat ik me tot haar verlaagde. Ze bewoog haar ronde achterste sensueel tegen me. Ik verplichtte mezelf naar de muur te staren, hopend dat ik met mijn ogen afgewend sneller kon komen. Tegenwoordig lukte het me niet altijd meer.
Soms was de afkeer te groot.
Ook nu leek ik er na een goeie tien minuten tevergeefs proberen genoeg van te hebben. Gefrustreerd vloekend trok ik me terug toen ik me, allesbehalve voldaan, voelde ontnuchteren. Zonder alcohol in mijn systeem zou het zeker niet lukken - slapen met een ander meisje in niet-dronken toestand lukte me niet sinds Lil. En op dit moment zou ik hoe dan ook een goeie joint of een sterk shotje verkiezen boven een goedkoop meisje. Ze draaide zich om en viel al wanhopig op haar knieën, maar ik duwde haar achteruit toen ze me in haar roodgestifte mond wilde nemen.
Ik trilde op mijn benen door het lijntje coke dat ik daarnet niet had kunnen afslaan, en de iets te grote hoeveelheid alcohol in mijn bloed.
"Nee." snauwde ik. Ze ving zichzelf met een ontzet geluidje en een pruillipje op met haar handen. Hoofdschuddend trok ik mijn broek op nadat ik me van het condoom had ontdaan. Ik liet haar naakt en verbluft achter op de koude, smerige vloer en liep Wills kleine, kille slaapkamer uit. In de gang stonden verschillende feestgangers, stoned en dronken. Ze keken allemaal op toen ze me zagen passeren. Ook in de wel heel erg bescheiden, niet onderhouden woonkamer, volgepropt met jongeren, werd mijn terugkeer onmiddellijk opgemerkt. Ik negeerde iedereen en wandelde naar mijn groepje in de hoek. Jody hing stomdronken en halfnaakt over de roodharige Mark, die haar met een smerige grijns op zijn gezicht kuste. Phil en Jack knikten grinnikend toen ze me terug zagen komen. Beth zat er ook bij.
"Je riem staat nog open, fuckboy." lachte Phil. Hij nam een slok van zijn biertje en stak toen een half opgerookte joint naar me uit.
"Waar is Will?" prevelde ik, nadat ik het tussen mijn lippen had gestoken. Blindelings sloot ik mijn broek volledig, terwijl ik rond me keek, op zoek naar mijn beste vriend.
"Keuken." wuifde Jack vaagjes. Hij kromde zijn vinger naar Beth, haar wenkend.
"Harry?" vroeg ze me eerst nog hoopvol. Ik schudde mijn hoofd en wendde me af; pas dan kroop ze met een verslagen zucht op de magere, lange jongen met chocoladekleurige huid op de stoel voor me. Ik wurmde me door de opgezweepte, dronken massa naar de kleine, vuile keuken. Wills huis stelde amper iets voor. Het was zo mogelijk nog bouwvalliger dan het mijne. Zijn vader was er bijna nooit. Sinds zijn moeder gestorven was, had de man zich in de drank gestort en zijn zoon compleet aan zijn lot overgelaten.
"Blijf met je poten van me af." gromde ik, een halfnaakt meisje ruw van me afduwend toen ze me praktisch besprong. Drie geile jongens, compleet fucked door drugs en alcohol, vingen haar gretig op. Ik griste snel een halflege fles wodka van de verrotte houten kast naast de deur van de keuken en wilde de met slechts een flikkerend peertje verlichte ruimte al binnen wandelen, toen ik een sterke hand rond mijn bovenarm voelde. Verstoord keek ik op.
"Will." mompelde ik. De jonge, brede man keek me met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen aan.
"Kom mee naar buiten." snauwde hij slechts. De weinige lichten in de ruimte lieten zijn donkere huid oplichtten terwijl hij zich een weg door de arme, gedesillusioneerde nietsnutten rond ons baande. Allemaal verloren jongeren zonder toekomst... Wat anders hadden we dan nachten zoals deze, de weinige uren waarin we onze zorgen en problemen konden verdrinken in drank en illegale middelen?
Toen we door de openstaande voordeur beenden, schroefde ik de dop van de fles wodka los. De buitenlucht verdreef mijn intoxicatie. Ik had alcohol nodig, meer dan anders.
"Wat?" mompelde ik, na twee slokken, de joint vergeten tussen wijs- en middelvinger. Ik grimaste en rilde kort toen ik het voelde branden in mijn keel.
"Ah." stootte ik erna goedkeurend uit, maar nog voor ik de fles weer aan mijn lippen had kunnen zetten, reikte hij in zijn achterzak.
"Je hebt deze bij de groep laten liggen toen je met die hoer naar mijn kamer vertrok." blafte hij. Ik zuchtte en haalde mijn schouders op.
"Fuck, sorry, man. Ik zweer dat we niets op je bed gedaan hebben, oké? Het was snel en..."
"Het kan me geen fuck schelen dat je haar geneukt hebt!" snauwde hij. Met samengeknepen ogen keek ik mijn beste vriend aan. Aan de overkant van de straat stond een bende nog minderjarige criminelen onze interactie geïnteresseerd gade te slaan, wachtend tot ze een slachtoffer konden maken en hun zieke verlangen naar wraak op de oneerlijke maatschappij konden bevredigen. Na middernacht kwamen ze altijd allemaal buiten, klaar om de buurt onveilig te maken. Ik vroeg me af hoeveel dronken, onverantwoordelijke feestvierders vanavond in één van de vele gevaarlijke, dodelijke vallen in Peckham zouden lopen. Sommige bendeleden waren niet ouder dan dertien... Hen zien herinnerde me aan mijn eigen, fucked up jeugd.
"Wat is er dan?" gromde ik. Hij snokte de fles uit mijn hand en nam ook een slok.
"Je zou hier beter op moeten letten." mompelde hij erna, met mijn bruine, versleten portefeuille zwaaiend. Ik rolde met mijn ogen, nam nog een laatste trek van de joint, maar gooide het toen op de grond en stampte het uit met de tip van mijn versleten sneaker.
"Oké, moeder. Fuck, wat kan het jou schelen wat er met mijn spullen gebeurt?" Hij schudde zijn hoofd, duwde de fles toen in de handen van een dronkaard die voorbij struikelde, graaide naar mijn arm en sleurde me mee naar het huis even verder, zodat we uit gehoorsafstand van de weinige mensen rond zijn voordeur waren. Ik struikelde haast over de gebarsten, onverzorgde stoepstenen onder me.
"Fuck." gromde ik. Will was bijna even sterk als ik; sinds ik terug in Londen was, trainden we samen in de vuile, vervallen fitness even verder. Wat boksen hier en daar. Niets serieus.
"What the hell, Harry?" siste hij toen. Hij opende de portefeuille en duwde het haast in mijn gezicht. Ik verbleekte.
"Wie is dat?" Ik zei niets, maar staarde slechts naar de groezelige foto van Lily. Slikkend probeerde ik het van hem af te nemen, maar hij trok zijn arm terug.
"Geef dat hier!" gooide ik woest in zijn gezicht. Hij ramde me tegen de muur met zijn hand op mijn schouder en wierp een blik op mijn meisje.
"Knap ding." mompelde hij.
"Hou je fucking mond." brieste ik slechts. Hoofdschuddend keek hij me aan; zijn donkere ogen spuwden vuur.
"Is dat waarom je al drie maanden zo vreemd doet? Hmm? Door een fucking meisje? Is ze de reden dat je teruggekeerd bent?" Ik antwoordde niet, maar staarde slechts naar de foto in zijn palm.
"Ja dus!" Ik zuchtte verslagen en stak mijn handen toen in mijn broekzakken.
"Harry, waarom...?"
"Omdat het niemand iets aangaat, oké? Jou niet, Phil en Jack niet, en Jody en Mark niet! Het gaat niemand een fuck aan!" Mijn stem steeg in volume. Kalmerend hief hij zijn handen op, voor hij mijn portefeuille naar me uitstak. Ik snokte het van tussen zijn lange vingers en stak het vliegensvlug in mijn achterzak.
"Dus... Wie is ze?"
"Ik zei net dat je het je geen fuck aangaat. Doe gewoon alsof je het nooit gezien hebt." bromde ik.
"Ik ben je beste vriend, oké? We zijn samen opgegroeid! Denk je dat het mijn recht niet is te weten waarom ik je opeens niet meer herken? Al maandenlang loop je rond alsof je het leven niet meer ziet zitten! Alsof je klaar bent om fucking op te geven! En je bent geen opgever, Harry!"
"Je weet geen fuck, Will! Ik heb je vier jaar niet gezien! Iedereen hier heeft gehoord wat er met Mike gebeurd is! En Amerika was geen fucking speelplein, oké? Ik heb er ook moeten knokken!"
"Bullshit! Je bent niet naar huis gekomen omdat het daar hard was! We zouden dezelfde fucking Harry teruggekregen hebben als het enkel om wat problemen ging! Of om Mike! Dit komt niet door hem en je weet het heel goed! Nu: wie the fuck is ze, en wat heeft ze met je gedaan?" blafte hij. Ik schudde mijn hoofd en wilde al woest langs hem benen, maar hij greep mijn bovenarm en ramde me met een klap weer tegen de muur.
"Laat me los!" riep ik. Ik duwde hem moeiteloos van me af. Hij gaf echter niet op en vloog op me af. Worstelend en vloekend vochten we even tegen het vervallen huis van zijn buren, maar toen graaide hij in mijn haar en dwong mijn hoofd achteruit, tegen de koude, afgebrokkelde bakstenen.
"Fuck, kalmeer!" gooide hij ademloos in mijn gezicht. Ik hield de stof van zijn versleten, dunne T-shirt onrustig ademhalend tussen mijn trillende vingers geklemd.
"Kalmeer! Kalmeer, Styles." Zijn stem verzachtte toen hij me mijn grip verslagen voelde lossen.
"Shit, Harry." Een verloren snik rolde over mijn lippen. Hij schudde zijn hoofd en trok me aan mijn haar dichterbij.
"Fuck." stootte ik wanhopig uit, voor ik mijn gezicht in zijn nek liet vallen. Ik kon het niet langer. Ik had Lily nodig. Ik had mijn bloem nodig... Mijn handen grepen naar zijn sterke schouders.
Will was nooit een loyale vriend geweest. Nooit iemand als Mike, op wie ik kon bouwen. Maar hij was naast mijn broer altijd de persoon geweest die het meest als familie had aangevoeld. De enige die even fucked up was als ik, en die ik in kleine mate leek te vertrouwen.
"Wat is haar naam?" zuchtte hij.
"Lily." mompelde ik verslagen. Hij duwde me weer achteruit en liet zijn ogen tussen die van mij flitsen. Zenuwachtig likte hij over zijn volle lippen.
"Shit, ze heeft je goed te pakken gekregen, hmm?" Ik fronste diep en keek naar de vuile grond onder onze voeten. Mijn handen vielen verloren van zijn lichaam.
"Heeft ze je gedumpt? Is dat de reden dat je teruggekomen bent?" Ik schudde mijn hoofd.
"Wat dan? Wie is ze? Je meisje?" Geen antwoord.
"Harry, fuck. Ik moet weten wat er met je gebeurd is, ja? Je bent aan het kapotgaan. Je fucking moeder stond een week geleden voor mijn deur, smekend om je te helpen. Je bent niet in orde, man. Je bent jezelf compleet kapot aan het maken. En waarvoor? Voor een of andere griet?"
"Spreek niet zo over haar." gromde ik hees. Ik richtte mijn ogen met een dreigende fonkeling op hem. Ontzet staarde hij terug.
"Fucking hell..." prevelde hij na enkele seconden, "Je houdt van haar." Hoofdschuddend bleef ik mijn lippen opeen geperst houden.
"Is dat het? Je houdt van haar, maar zij wilde je niet?"
"Nee." snauwde ik. Vermoeid wreef hij met zijn grote handen over zijn korte kroezelhaar.
"Vertel dan wat er wel scheelt!"
"Ik heb haar achtergelaten, oké? Ik heb de liefde van mijn leven achtergelaten in Amerika, omdat haar fucking familie haar kapot maakt als ze haar ooit opnieuw bij me vinden!" siste ik. Niet-begrijpend opende hij zijn mond. Er kwam geen geluid uit.
"W... Wat? Wacht, je hebt... Je hebt haar verlaten?" Ik kon de beschuldiging in zijn stem horen.
"Fuck this." gromde ik nog. Ik wilde al langs hem lopen, maar hij duwde me terug. Goed beseffend dat ik meer dan sterk genoeg was om hem de baas te kunnen, liet ik het toch toe. Ik bood verdacht weinig weerstand. Misschien snakte ik er wel naar het aan iemand anders dan mijn moeder te kunnen vertellen.
"Nee, stop. Vertel me over haar." gebood hij. Een hele tijd was het stil, tot ik verslagen zuchtte.
"Ik kan er niet over praten, oké? Het maakt toch geen fuck uit. Ik ben haar kwijt."
"Harry..." zuchtte hij. Met samengeknepen ogen bleef ik hem enkele tellen aanstaren.
"Waarom wil je het zo graag weten?" vroeg ik uiteindelijk.
"Omdat ik je wil helpen. Fuck, ik kan je niet verliezen, oké? Je bent aan het breken voor onze ogen! Wat wil je dat ik doe?"
Hij liet zijn ogen haast radeloos over me heen glijden, voor hij er met een verslagen zucht aan toevoegde: "En ik probeer dit alles te begrijpen. Voor zover ik wist, was je niet eens in staat van iets of iemand te houden." Ik snoof schamper.
"Wat? Heb ik geen gelijk? Je bent een fucking monster, Harry! Al van toen je klein was, ga je als een fucking bulldozer door het leven! En na vier jaar Amerika keer je compleet kapot en verloren terug door een fucking meisje! Wat dacht je dat ik zou doen toen ik haar fucking foto zag en de link legde?"
"Ik ben niet compleet kapot en verloren!" loog ik op aanvallende toon.
"Nee? Bewijs het dan! Vertel me alles en bewijs dat mijn beste vriend nog ergens te vinden is in het wrak voor me!" Ik schudde mijn hoofd. Ik dacht een hele tijd na.
"Als ik je dit vertel... Fuck, je gaat dit nooit voor jezelf houden, toch?" gromde ik.
"Verandert niets. De hele fucking buurt weet al dat er iets goed mis met je is." Ik rolde met mijn ogen, maar hief mijn handen toen wel verslagen op. Wat maakte het zelfs nog uit? Het kon me allemaal geen fuck schelen. Als hij per se wilde dat ik zijn ongetwijfeld wilde vermoedens over Lily voedde, waarom gaf ik hem dan niet gewoon wat hij wilde? Waarom gaf ik niet gewoon de hele fucking wereld wat ze wilden? Want dat was hoe het tegenwoordig leek te werken: iedereen kreeg hun fucking zin, behalve ik en mijn engel. Wij waren gedoemd een ondraaglijk, martelend leven apart te leiden.
"Oké, fuck! Al goed! Maar weet dat je niets kan doen voor me. Je bent gewoon je tijd aan het verspillen." zei ik, voor ik hem na nog een diepe zucht en met lichte tegenzin onze verdoemde liefde begon te beschrijven. Onthutst luisterde hij naar mijn relaas, terwijl ik een sigaret ontvlamde en diepe trekken nam om mezelf toch een soort kalmeringsmiddel te bieden.
Toen ik klaar was, staarde hij me met open mond aan.
"Wacht... Dus... Dus je hebt het belangrijkste, rijkste fucking meisje van heel New York geneukt? Waar zat je zelfs met je fucking hoofd? Harry, jongens als wij zijn niets! Fucking nietsnutten! Smerige onderkruipsels volgens zo'n snobklasses! Je had evengoed voor ons fucking koningshuis kunnen gaan!" siste hij paniekerig.
"Ik weet het, oké? Ik weet het! Maar ik kon er niets aan doen! Ze is zo fucking..." Ik zuchtte verslagen en wuifde met mijn hand, voor ik mijn vingers door mijn vernestelde bruine haar haalde. Ik speelde met de opgerookte peuk tussen mijn vingers, maar duwde het smeulende restje toen uit tegen de muur naast me.
"Shit." mompelde ik nog eens.
"Shit, ja! Fuck, waar zat zij met haar gedachten?" Ik rolde met mijn ogen.
"En wat nu? Je dacht dat haar aan haar lot overlaten de beste oplossing was? What the fuck doe je hier zelfs?" zei hij ongelovig.
"Je zei net dat ik een fucking idioot ben geweest door voor haar te vallen. Waarom zou ik in godsnaam naar haar terugkeren?"
"Omdat het nu te laat is, domme zak! Het is al gebeurd! Je hebt haar voor je kunnen winnen - god mag weten hoe! En nu beslis je haar achter te laten bij haar kutfamilie? Bij die gestoorde smeerlap over wie je vertelde? Wat denk je dat ze met haar aan het doen zijn, hmm? Haar belonen omdat ze zich heeft laten neuken door een fucking fuck up? Zo'n rijke stinkers zien ons als het laagste van het laagste, dat weet je!" snauwde hij. Onrustig keek ik hem aan.
"Maar... Maar ik ben weg nu! Het is voorbij!"
"Ja, en je hebt het nog erger gemaakt door terug te komen naar Londen! Nu heb je hen zeker vrij spel gegeven! Of denk je dat er nog ergens een Harry rondloopt die haar kan beschermen tegen hen?" Ik slikte en leunde duizelig tegen de muur achter me.
Shit.
Fuck.
Had hij gelijk?
"Je... Fuck... Je snapt er niets van, Will." mompelde ik schor, maar tegelijk begon ik nerveus met de rand van mijn T-shirt te spelen.
"Nee? Denk je? De hele fucking wereld is fucked up, Harry. Hun hele rijke façade is een leugen! Denk je dat wat we hier zien nergens anders gebeurt? Denk je de hoogste, welopgevoede klasse te beschaafd is om haar te straffen? Dat ze in haar wereld veiliger is? Je zei verdomme net zelf dat haar vader haar praktisch een bloedneus heeft geslagen! En dat haar fucking toekomstige haar meer dan eens pijn gedaan heeft!"
"Dat weet ik allemaal wel!" reageerde ik op verdedigende toon. Mijn neusgaten verwijdden, terwijl ik onregelmatig in- en uitademde. Hij snoof.
"Welk verschil zou het gemaakt hebben als je was gebleven? Denk je dat ze het nog erger voor haar hadden kunnen maken? Als het klopt wat je vertelt, en ze zijn werkelijk zo fucking gestoord, dan gaan ze haar hoe dan ook niet sparen, Harry! En je bent een domme klootzak als je gelooft dat haar achterlaten haar ook maar een beetje geholpen heeft!" blafte hij luid. Onrustig schudde ik mijn hoofd.
Nee.
Nee, ik weigerde te geloven dat ik haar leven, het leven van mijn meisje - het mijne om te beschermen, moeilijker had gemaakt door haar los te laten. Ik had mijn hele fucking hart en ziel moeten opofferen om mezelf zover te krijgen haar te verlaten. Ik was aan het wegkwijnen, aan het verkommeren voor haar!
"Nee! Niet waar! Elke fucking bedreiging is weg nu ik hier weer ben!"
"Bedreiging? Welke fucking bedreiging? Denk je niet dat ze je gemakkelijk uit de weg zouden kunnen ruimen als ze dat wilden? Ik heb films gezien over zo'n rijke fuckers, Styles! Ze deinzen nergens voor terug!"
"We zitten niet in fucking Hollywood, Will!" gromde ik.
"Nee, maar haar vader had je wel dood geklopt als ze niet met hem was vertrokken, of was dat gelogen? Hmm? Ze geven geen fuck om je, Harry! Ze vertrappelen je als fucking ongedierte als het moet! Een fucking bedreiging, laat me niet lachen! De dag dat ze gevoelens voor je heeft gekregen had ze haar lot al bezegeld! Niets dat je had gedaan had het erger kunnen maken! Denk je niet dat ze haar op dit moment - shit, waarschijnlijk al drie fucking maanden aan een stuk - aan het breken zijn voor wat ze heeft gedaan? Je had er moeten blijven, verdomme! Je had er moeten blijven en voor haar moeten vechten! Dat zou haar geholpen hebben!"
Ik duizelde. Misselijk en ontzet en paniekerig graaide ik naar de vensterbank achter me. Will wist niet waarover hij sprak. Hij kende haar vader niet; hij kende haar hele milieu niet. Hij overdreef. Waarom zouden ze haar nu nog laten lijden voor haar korte indiscretie met mij? Ik was weg. Ik had ervoor gezorgd dat het leek alsof het nooit gebeurd was...
"Harry, kalmeer, oké? Shit, panikeer nu niet! Kan je haar bereiken? Kan je te weten komen of ze oké is?" Ik schudde mijn hoofd fel.
"Ze is oké, Will! Ik ben vertrokken, zodat ze oké kan zijn!" Mijn stem sloeg over, terwijl mijn benen het begaven. Met piepende ademhaling hurkte ik neer. Hij boog voorover en legde zijn hand op mijn schouder, maar ik schudde hem van me af. Ik had ademruimte nodig.
"Je bent nooit goed geweest in het nemen van de juiste beslissingen, Styles. Altijd fucking kamikaze gaan, hmm?" zuchtte hij. Ik schudde mijn hoofd en begroef mijn handen in mijn haar.
"Ze is oké." herhaalde ik nog eens.
"Hoe kan je jezelf dat blijven wijsmaken? Je weet dat ze niet oké is! Ze houdt ook van jou! En als jij al zo miserabel bent, hoe moet zij zich dan niet voelen? Haar grote liefde heeft haar achtergelaten bij haar fucked up familie en bijna-verloofde!" Met brandende ogen keek ik naar hem op.
"Ik heb een brief voor haar geschreven! Shit, ze weet dat ik het heb gedaan omdat ik haar graag zie!" riep ik paniekerig.
"Ja, en denk je dat het een fuck heeft geholpen?" snauwde hij. Ik kauwde onrustig op mijn lip en ging wankelend weer rechtstaan.
"Stop. Will, stop." hijgde ik onrustig. De hele wereld tolde rond me; alles suisde en dreunde en bonkte binnenin me. Hij kon geen gelijk hebben. Het was niet logisch; niets van wat hij zei klonk logisch.
"Fuck, waarom moei je je er zelfs mee?" stootte ik gesmoord uit.
"Je weet waarom! En shit, flip nu niet helemaal! Ik waarschuw je enkel, Harry! Ik probeer gewoon logisch te redeneren, ja? Na wat je me verteld hebt over haar familie en je interactie met haar vader, geloof ik niet dat haar leven opeens rozengeur en maneschijn geworden is dankzij jouw vertrek!"
"Jawel!" riep ik luid.
"Jawel, ze is gelukkig!" bleef ik mezelf maar wijsmaken. Wanhopig begon ik te huilen; ik sloeg mijn handen beschaamd voor mijn gezicht.
"Fuck, ik hou van haar. Ik kon haar niet redden, Will. Ze moet gelukkig zijn. Als ze niet gelukkig is, dan kan ik niet fucking leven, snap je dat?"
"Je leeft al lang niet meer, Harry. Al niet meer sinds je haar hebt verlaten." mompelde hij. Hij sloeg zijn grote handen rond mijn nek en dwong me met een kneepje hem aan te kijken.
"Luister. Ik weet waarom je het gedaan hebt, oké? Je was in paniek en ten einde raad, en je geloofde oprecht dat vertrekken haar zou helpen. Maar elke ziel met een gram hersens ziet dat het de foute beslissing was! Ik bedoel: kijk naar mij! Ik weet geen fuck over haar of haar rijke kutmilieu, en zelfs ik besef na alles wat je me verteld hebt dat je terug naar haar toe moet om haar te beschermen! Shit, haar vader heeft haar mishandelt toen hij haar in je bed vond! Ze willen haar uithuwelijken aan een gewelddadige, zieke klootzak! Dat is fucking ziek, Styles!" Hij sprak langzaam en indringend, over het geluid van mijn paniekerige ademhaling heen.
"Hoor je wat ik zeg, Harry? Begrijp je me?" Ik knikte heftig, maar schudde onmiddellijk erna mijn hoofd.
"Maar nu is ze oké!" loog ik opnieuw. Ik kon niet anders; als ik aanvaardde wat hij me zei - en wat zo fucking logisch klonk, dan zou alles uiteen vallen. Het weinige dat ik nog was, zou versplinterd neerstorten en barsten op de grond. Het idee alleen al dat mijn Lily al drie maanden aan het lijden was...
"Fuck, je zei zelf dat haar ouders haar willen laten trouwen met een fucking psychopaat!" herhaalde hij, nu op haast radeloze toon. Hij probeerde we wanhopig hard te laten inzien dat ik niet rationeel aan het nadenken was. Ik draaide me om en klopte met een gesmoorde schreeuw tegen de ruwe bakstenen; ik voelde de pijn amper. Ik klauwde in mijn haar, sloeg tegen het huis, duwde Will weg toen hij me met een ruk omdraaide en luid snauwde dat ik moest kalmeren. Verschillende ogen brandden op ons; ik kon het voelen op mijn verhitte huid.
"Nu nog niet!" blafte ik, vervolgend: "Ze is nog zo jong! Ze is nu nog veilig!" Ik greep zijn schouders en schudde hem onrustig door elkaar. Hij fronste. Zijn donkere wenkbrauwen wierpen schaduwen over zijn ogen.
"Hoe weet je dat, hmm? Misschien heeft haar fucking vader haar al in al haar glorie aan die rotzak gegeven! Wat dan? Hoe kan je zo zeker weten dat hij niet elke nacht neemt wat van jou is?" Ik kon me niet langer inhouden. Zijn woeste geschreeuw echode nog door de donkere straat, toen ik mijn vuist al hard op zijn neus had laten neerkomen. Hij vloekte luid en greep dubbel geklapt naar zijn gezicht; tegelijk viel ik opzij. Ik kon me nog net wankelend staande houden bij de vensterbank van het verlaten huis.
"Fuck off!" hapte ik naar adem, voor ik struikelend wegliep, compleet gedesoriënteerd. Zweet stroomde langs mijn slapen en rug naar beneden, terwijl ik de vuile straat duizelig uit rende. Ik wist niet hoe ik erin slaagde vijf minuten later veilig thuis te arriveren. Vanaf ik met knikkende knieën door onze gammele voordeur gestrompeld was, stortte ik compleet uitgeput en paniekerig naar adem snakkend neer. Ik prevelde Lily's naam nog eens wanhopig, voor ik het bewustzijn verloor, rond me heen klauwend en reikend naar iets dat ver, zo fucking ver weg was. Zo weerloos... Zo alleen...

De volgende ochtend vond mijn moeder me in paniek in de smalle, smerige gang. Vlak nadat ze me uit mijn dronken roes had ontwaakt, snelde ik naar de badkamer en kotste ik er alles wat ik de voorbije nacht had geconsumeerd uit.
Het leek alsof mijn gesprek met Will mijn doodslag was geweest. Ik was op. Compleet uitgeput en ziek sleepte ik me naar mijn kamer boven, waar ik ijlend en met hevige koorts neerviel. Overbezorgd probeerde mijn moeder het me zo comfortabel mogelijk te maken; huilend kroop Grace naast me in bed. Ze wist niet wat er aan het gebeuren was met haar anders - toch in haar ogen - zo sterke grote broer.
Het enige wat ik kon uitstoten, waren onsamenhangende verhalen over Lily.
Drie dagen lang was ik zo onwel, dat ik amper besef had van de realiteit rond me. Opgejaagd door koortsachtige nachtmerries over mij en mijn meisje, en warrige herinneringen aan momenten met haar, kende ik geen minuut rust.
Niet bang zijn, schatje. Hmm? Ik hou je veilig, beloofd.
Ik ga altijd voor je blijven zorgen, baby. Je altijd zo goed mogelijk proberen te beschermen.
Ik beloof dat ik je vanaf nu veilig zal houden. Ik laat niemand ooit nog iets met je doen. Nooit meer.
Maak je niet druk, baby. Zolang ik bij je bent, kan hij je niets maken.

Hoe vaak had ik haar niet gezworen dat ze met mij in de buurt niets te vrezen had? Al die loze beloftes... Al die leugens... Ik was gewoon vertrokken.
Toen ik de vierde dag praktisch stervende wakker werd, had ik een eerste heldere moment. Mijn moeder was mijn kamer binnengekomen en had mijn gordijnen geopend, maar het was mijn kleine zusje dat me uiteindelijk wekte.
"Hawy!" Ik werd ruw uit mijn verschrikkelijke droom over Lily gerukt - het beeld van haar weerloze, fragiele figuur in zijn greep brandde nog op mijn netvlies. We waren in een of ander paleisachtig huis geweest - het had even goed het hare kunnen zijn, en met een witte lange jurk had ze schaterlachend door de lange, hoge gangen gerend. Het was toen ze zich, speels als ze was, voor me had verstopt in een van de imposante ruimtes, dat ze recht in zijn val was gelopen. Als aan de grond genageld, niet in staat te bewegen, had ik moeten toekijken hoe hij haar had gevangen, over de tafel had gegooid en haar rokken omhoog had gesjord, terwijl ze gillend en huilend onder hem had gelegen en klauwend in het dure houten oppervlak had tegengesparteld. Het had allemaal geen fuck geholpen. Net toen ze bewusteloos en volledig opgebruikt - volledig vernietigd - ineen was gezakt op de grond nadat hij zijn verschrikkelijke daad had voltrokken, had mijn zusjes zachte kinderstemmetje me gered uit de nachtmerrie.
Het zweet parelde nog op mijn voorhoofd toen ik snakkend naar adem rechtop schoot.
"Grace!" vermaande mijn moeder het onschuldige meisje. Mijn korte krullen plakten tegen mijn bezwete voorhoofd; mijn wangen voelde ruw door mijn paniekerige tranen. Fel schudde ik mijn hoofd, maar het hielp niet. De hallucinaties verdwenen niet.
Schichtig schoten mijn ogen van links naar rechts. Overal waar ik keek in mijn smerige, kleine kamer zag ik haar liggen, vastgepind en gebogen over het dure meubel, terwijl Marcus haar... Fuck. Haar krijsen weerklonken nog in mijn oren.
Wat had ik gedaan?
Wat had ik verdomme gedaan?
"Grace, naar buiten! Het gaat niet goed met je broer!" waarschuwde mijn moeder de peuter, terwijl ik happend naar adem in mijn borstkas klauwde.
"Lily." huilde ik. Hoofdschuddend rende de vermoeide vrouw de kamer uit; even later kwam ze terug en ging ze met tranen in haar ogen op de rand van mijn bed zitten.
"Kalmeer, Harry! Het is oké! Het was een nachtmerrie!" zei ze, een koud washandje tegen mijn voorhoofd duwend. Ik krulde mijn vingers echter onmiddellijk ruw rond haar pols en hield haar met uitpuilende ogen op afstand. Wanhopig dwong ik zuurstof in mijn longen.
"Hij heeft haar!"
Ze sloeg haar hand ontzet voor haar mond.
"God, lieverd, je bent zo ziek! Je kan niet helder denken!" Ze duwde mijn bezwete haar achteruit, terwijl ik me huiverend achterover in mijn vochtige, vuile lakens liet vallen.
"Je hebt hoge koorts. Je moet rusten..." prevelde ze ongerust. Ze wist even goed als ik dat ik niet meer te redden was als ik niet snel iets deed. Woelend trapte ik mijn lakens weg. Mijn ogen rolden achteruit in hun kassen.
"Nee! Ik moet naar Lily!" protesteerde ik. Sprakeloos staarde ze me aan.
"W... Wat?"
"Jij zei het! En Will! Will zei dat ze niet oké is! Ik moet naar haar toe!" snikte ik. Ik hing over mijn bed en snakte naar lucht.
"Harry, je kan niet vertrekken op deze manier!" Hoofdschuddend keek ik haar aan; mijn ogen branden.
"Water." stootte ik schor uit. Nog even bleef ze me bezorgd aankijken, maar toen knikte ze en snelde ze weg. Even later kwam ze terug met een glas ijskoud water. Ik zette het aan mijn lippen en dronk het gulzig leeg, ook al protesteerde mijn maag hevig. Toen ik het weer in haar handen had geduwd, knikte ik hevig en blies wat lucht naar buiten.
"Ik ga terug. Naar New York." kraste ik moeizaam.
Het leek alsof een last van mijn schouders viel toen ik de beslissing nam.
Het was tijd om mijn meisje uit de klauwen van haar duivelse familie te gaan redden.

Reacties (5)

  • CrazyUnicornLuf

    Woohoo! Go Harry!
    (yeah)xD

    2 jaar geleden
  • MyLifeLine

    Took you long enough. Now pick yourself up, dust yourself of and go get her tiger. 😉

    2 jaar geleden
  • Smexy

    YES GO HARRY. THIS IS MY BOY. YOU CAN DO IT.

    2 jaar geleden
  • JoTOMLINSON

    Omggg, Yesss de comeback van Harry wil ik voor geen goud missen!

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Ja go Harry!

    2 jaar geleden
    • Eelien

      Jaa! Harry, dat is toch wel één van jouw beste ideeën hoor! Hopelijk is het nog niet te laat.
      En he, zorg eerst dat je weet gezond bent, want nu ga je daar niet veel kunnen doen...

      En meid, wat mooi geschreven!
      Geniet van je weekend ☺️

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen