Foto bij 005

We drink the poison
our minds pour
for us
and wonder
why we feel so sick.
- Atticus

Lily-Rose Harper


Met gebogen hoofd liep ik over de bloeiende campus. Het was vijf uur 's avonds en de zon was al achter de mooie, wit-rode gebouwen van Columbia verdwenen, maar het hield de vele studenten niet tegen languit liggend te genieten van één van de eerste warme lentedagen in het gras voor de alma mater. Ik klemde mijn boeken wat meer tegen mijn borstkas, terwijl ik het symmetrische veld doorkruiste met Keith.
Ik voelde de beschuldigende, verafschuwde blikken in mijn rug branden, door de dunne stof van mijn lichtblauwe lentejurkje.
"...was zo interessant." hoorde ik mijn blonde vriend nietsvermoedend ratelen naast me. Verstoord keek ik op.
"Hmm? Oh... Ja." knikte ik snel, voor ik weer een schichtige blik rond me wierp. Een meisje, enkele meters verder, wendde zich met een afkeurende gezichtsuitdrukking af toen we oogcontact maakten. Ik slikte.
Ook al wist ik dat iedereen me hier haatte, het maakte het er niet makkelijker op er elke keer opnieuw mee geconfronteerd te worden. En ze kenden allemaal mijn gezicht nu. De hele stad - god, half Amerika - sprak over mijn huwelijk met Marcus. Zeker hier op Columbia, waar ze trots waren dat ze het verloofde nageslacht van de Davenports en Harpers in hun midden hadden, hadden ze het opzichtig geëtaleerd. We waren het meest gehate koppel op de campus. En ik kreeg negentig procent van hun toorn en jaloezie te verduren. Marcus was in hun ogen eerder het slachtoffer van mijn sluwe tactiek: trouwen om nog meer geld en status te krijgen, maar terwijl mijn benen gretig spreiden voor de begeerde Harry Styles. Ik zuchtte en speelde haast reflexmatig met het hangertje rond mijn nek. Afwezig draaide ik het in mijn vrije handpalm. Het was het enige dat me nog verbond met mijn jongen.
Gelukkig had Marcus me nooit vragen gesteld over het juweel. Voor zover hij wist, was het een stuk dat ik al jaren bezat, en had het helemaal niets te maken met Harry.
Ik verplichtte mezelf mijn ogen af te wenden van de starende studenten, en focuste me in de plaats op de grond. Het gras kriebelde mijn blote enkels. Soms kon ik me er niet van weerhouden me een ideaal leven met Harry voor te stellen. Ook nu weer liet ik mezelf toe me te wentelen in een mooie dagdroom over hem. Dan beeldde ik me in dat ik hem hier had ontmoet: op school. Er was geen Marcus, of verloving, en hij had geen ondraaglijk hard leven. Ik zou hem in Columbia voor het eerst gezien hebben, omringd door bewonderaars en hopen vrienden in het veld op een warme lentedag, ongestoord spijbelend: die onbereikbare, onmogelijk knappe oudere student, naar wie elk meisje verlangde. Die begeerlijke, verleidelijke man, lichtjes arrogant en zo ongelooflijk zelfzeker, die zichzelf op de meest verboden sexy manier altijd in de problemen wist te werken. Ik zou te verlegen geweest zijn om oogcontact te maken, maar later - elke keer creëerde ik een nieuw scenario in mijn hoofd, zou ik zijn aandacht toch kunnen vangen hebben. Hij zou op onbegrijpelijke wijze voor de preutse, onschuldige zeventienjarige eerstejaars gevallen zijn, en me de zijne gemaakt hebben. Ik kon me bijna inbeelden hoe hij me in die droomwereld opgewacht zou hebben na mijn lessen. Ik probeerde me zo'n perfecte dag in te beelden: 's avonds, na samen gestudeerd te hebben in de bib, zou hij me dan meenemen naar zijn kleine kamer op de campus en zouden we profiteren we van de afwezigheid van zijn kamergenoot.
Hoe mooi was de illusie dat we een makkelijke, aanvaarde relatie hadden kunnen hebben? Als ik anders was geweest, dan zou ik nu nog de zijne zijn... Maar in de plaats was ik hem kwijt en gedoemd te trouwen met mijn grootste nachtmerrie. Ik slikte en duwde mijn zonnebril wat meer achteruit in mijn blonde haar.
Hoe zou het momenteel met hem zijn? Stiekem hoopte ik dat hij me even hard miste als ik hem, maar op hetzelfde moment bad ik dat hij er beter aan toe was. Misschien had hij al een nieuw meisje gevonden? Misschien dacht hij helemaal niet meer aan me...
Hoewel het pijn deed nog maar te denken aan die mogelijkheid, wenste ik toch deels dat het waar was. Ik wilde niet dat mijn perfecte jongen moest lijden zoals ik dat deed.
"Rose?" Ik schrok op en keek Keith verstoord aan.
"Wat?" vroeg ik verrast, toen hij mijn elleboog greep en me ervan weerhield verder te wandelen.
"Had je geen vergadering voor de krant? We zijn er." glimlachte hij, knikkend naar het witte, oude gebouw dat verborgen onder bloeiende eikenbomen in de schaduw verborgen lag. Hij wees met zijn andere hand op de stenen trappen naar de openstaande bruine deur.
"Oh. Ik... Ja." knikte ik schaapachtig, beschaamd dat ik zomaar voorbij de redactie was gelopen. Hij glimlachte en wuifde het weg.
"Je zit met je gedachten ergens anders. Ik begrijp het wel." stelde hij me gerust. Ik dwong mijn mondhoeken omhoog en omhelsde hem snel met de arm die mijn boeken niet tegen mijn lichaam gedrukt hield.
"Dankjewel om met me mee te wandelen." fluisterde ik. Hij trok me slechts een tel dichter tegen zich aan, maar zei verder niets. Hij besefte heel goed dat ik het haatte alleen door te campus te moeten lopen. Het gefluister en de starende blikken waren te lastig om alleen te ondergaan.
Met nog een korte zwaai nam ik afscheid, voor ik diep zuchtte en de trappen met tegenzin beklom. Alles was beter dan thuis bij Marcus te zitten, sprak ik mezelf nog moed in.
Ook al hield ik ervan artikels voor de tweewekelijkse krant te schrijven, de vergaderingen waren nooit echt plezierig voor me. De andere redacteuren waren niet anders dan de rest van de Columbia studenten. Hooguit kon ik hen niets schelen; de rest had een hekel aan me. Ik slikte moeizaam en opende de met geribbeld glas afgewerkte houten deur op het einde van de koele gang op het gelijkvloers. Enkelen keken op toen ze me hoorden binnenkomen. Ik sloeg mijn ogen neer en mompelde een korte begroeting, voor ik me een weg naar het bureau aan de andere kant van de lange ruimte baande. Onderweg passeerde ik de vijftal mensen die al aanwezig waren. Toen ik voorbij het bureau van Brad passeerde, duwde hij nonchalant zijn doosje nietjes van de tafel. Het landde vlak voor mijn voeten. Onmiddellijk hield ik met een ontzet geluidje halt, voor ik slikkend voorover boog om het voor hem op te rapen. Het kon me niet eens iets schelen dat ik deed wat hij van me verwachtte en iedereen maar bleef tonen hoe onderdanig ik was; ik wilde geen problemen door een conflict te starten. Ik kon toch nooit winnen van een opgehitste meerderheid. God, ik was niet dom: niemand hier aanwezig stond aan mijn kant. Op het moment dat ik echter naar het doosje reikte, floot Ethan tussen zijn tanden.
"Hmmm, is dat wat Davenport elke nacht krijgt?" Vliegensvlug ging ik weer rechtstaan toen ik me realiseerde dat Brad enkel een kans had geroken om me net als anders te vernederen - hij en zijn vriend aan de overkant kregen er maar niet genoeg van. Ik wist wat ze over me zeiden, maar jongens als hen maakten het me elke keer opnieuw expliciet duidelijk. Dachten ze werkelijk dat ik ervan genoot als lustobject bekeken te worden? Vermoedelijk niet, maar ze leken toch te geloven dat ik het verdiende. Dat Harry's goedkope speeltje en sinds enkele maanden Marcus Davenports geprivilegieerde, elitaire verloofde het zelf had verdiend. Met tranen brandend achter mijn ogen trok ik snel mijn omhoog gekropen jurkje naar beneden. Brad had zijn hand spichtig uitgestoken, nog voor ik iets had kunnen doen, en mijn pols gegrepen.
"Is dat hoeveel je vraagt per avond? Wat doe je zoal voor een diamanten ring, Rose? Ethan en ik kunnen de prijs verdelen." grijnsde hij vulgair. Ik probeerde me los te rukken, maar hij bleef zijn vingers rond mijn arm geklemd houden.
"Stop! Laat me los!" protesteerde ik kwaad en vernederd, terwijl tranen in mijn ogen sprongen. Ze waren niet de enige mannen op campus die me belaagden met dergelijke opmerkingen, maar het was extra pijnlijk dat ik het van hen iedere week opnieuw, tijdens elke vergadering verwachtte. Ik wist dat ze altijd een nieuwe manier zouden vinden om me te kleineren.
"Kon Styles je wel betalen? Hmm? Zo'n rijk, kostbaar meisje?" pestte Ethan verder.
"Jongens, genoeg!" zuchtte Mason, onze hoofdredacteur, die terwijl voorovergebogen tussen wat papieren op zijn bureau rommelde. Nu liet Brad me wel los; onmiddellijk zette ik een stap van hem weg.
"Mijn nietjes, liefje?" vroeg hij nog, maar ik negeerde hem en wandelde met gloeiende kaken en waterige ogen weg. Ik probeerde niet te letten op hun geamuseerde grinniken achter me, toen ik mijn traan van mijn wang veegde en voor Masons bureau halt hield. Hij schonk me geen aandacht. Ongemakkelijk wipte ik van mijn ene been op het andere. Ik schraapte mijn keel subtiel. Geen reactie.
Ik hoorde de andere journalisten achter me spottend gniffelen.
"Mason?" vroeg ik zacht, met smekende stem. God, moest hij dit werkelijk nog lastiger maken voor me? Diep zuchtend staakte hij zijn zoektocht naar god weet wat, en keek naar me op.
"Wat?" snauwde hij. Ik slikte moeizaam en keek kort en blozend over mijn schouder toen ik opnieuw gesmoord gelach hoorde. Ze wilden me allemaal zien afgaan.
"Ik... Eh, kan ik vandaag een halfuur vroeger vertrekken? Ik... heb iets te doen." vroeg ik zachtjes. Hij snoof en boorde zijn donkerbruine ogen in die van mij.
"Krijg ik een kwaad telefoontje van Robert Harper als ik 'nee' zeg?" sneerde hij. Ontzet staarde ik hem aan.
"W... Wat? Nee, natuurlijk niet! Ik wilde enkel..."
"Whatever, Rose. Doe wat je niet laten kan. Ik weet zeker dat jullie rijke fuckers belangrijkere zaken te doen hebben dan de vergaderingen voor de krant uit te zitten." beet hij me nog toe. Ik zette beledigd een stap achteruit en knikte kort.
"Oké, bedankt." zuchtte ik verslagen, voor ik me omdraaide en me met het schaamrood op mijn wangen door mijn veroordelende collega's naar mijn gedeelde bureautje aan de andere kant van de ruimte haastte. Ethan had de armleuningen van zijn stoel gegrepen en stootte suggestief omhoog met zijn heupen, terwijl ik hem voorbij liep. Hij kreunde belachelijk wanhopig; het was te horen over het spottende gelach van de anderen heen. Met grote, geschokte ogen keek ik naar zijn seksuele bewegingen, maar wendde mijn blik vervolgens snel weer af en beet hard op mijn lip om mijn huilbui in te houden.
Ik draaide mijn gezicht van de rest weg toen ik me even later op mijn stoel liet neerzakken. De verbeterde kladversie van mijn laatste artikel lag voor me te wachten. Zuchtend en gedemotiveerd liet ik mijn ogen over de in het rood aangebrachte correcties glijden.
Het was Amy die me even later uit mijn moedeloze dagdromen haalde, toen ze arriveerde en zich op de stoel naast me liet neervallen.
"Hey." glimlachte het meisje met Filipijnse roots naar me. Mijn mondhoeken krulden ongewild omhoog nu ik haar zag. Eindelijk.
Wat ik had met Amy was, naast mijn band met Keith, het enige wat in de buurt kwam van een vriendschap, hier in Manhattan. Mijn vorige huisgenoten zag ik jammer genoeg niet meer; ik wist niet waarom. Misschien durfden ze me niet te benaderen? Of wisten ze niet goed hoe? Maar Sophia ging hier nog steeds naar school...
Ik nam het hen hoe dan ook niet kwalijk. Ze wisten waarschijnlijk allemaal hoe choquerend hardhandig mijn vader me uit de loft had weggerukt. Als ik hen was, zou ik ook geen contact opnemen met me.
"Fuck off, Brad!" riep Amy luid, toen ze de twee kinderachtige jongens even verder zag grinniken. Veelzeggend wiebelde Brad met zijn wenkbrauwen toen ik oogcontact met hem maakte.
"Fucking asshole." gromde ze nog, voor ze weer naar mij keek.
"Hoe gaat het, babe?" vroeg ze opgewekt.
"Goed." loog ik met een geforceerde glimlach, en vervolgde vlug, voor ze me erop kon aanspreken: "Met jou?" Ze kreunde vermoeid.
"Ugh, schoolwerk ruïneert me. Het helpt trouwens niet dat Mason Slavendrijver Jones elke week een meeting organiseert." Dat laatste zei ze wat luider; onze hoofdredacteur keek op en wierp haar een waarschuwende blik toe. Ik giechelde kort en keek haar met flikkeringen in mijn ogen aan. Ze wist altijd hoe ze me moest opbeuren. Mijn hand vloog naar mijn hangertje, terwijl ik geamuseerd luisterde naar het dramatische verhaal over haar schooldag.
"En god! Als die barista uit de koffiezaak naast de faculteit van journalistiek nog trager gaat werken, ga ik ergens anders heen! Jezus, hij weet echt niet wat hij doet, die jongen!" klaagde ze. Ik glimlachte.
Bewonderend staarde ik het brutale, anders altijd goedlachse meisje voor me aan. Ik wenste dat ik zoals haar kon zijn: dapper en onbevreesd en sterk. Ze stond altijd op voor haar rechten, toonde altijd dat er met haar niet te sollen viel. Ik was daarentegen een makkelijke prooi. Het was niet alsof ik niet besefte dat ik het alle pesters nog makkelijker maakte me te raken door zo zwak en bang over te komen. Maar ik kon het niet helpen.
Het was allemaal te veel: mijn verzwakte fysieke toestand, mijn wanhoop, Harry moeten missen, de haat en voortdurende angst van Marcus, alle onmogelijke verwachtingen van onze families... Ik wist niet hoe ik er nog tegen kon vechten. Dus ik deed het niet. Ik liet het me breken.
Amy zou het nooit zover laten komen, dacht ik.
God, het maakte zelfs niet uit. Ik trok mijn neus op toen ik me verslagen bedacht dat ik Amy niet was of kon zijn. En zij was mij niet - gelukkig voor haar. Ik was al onnoemelijk dankbaar dat ze met me wilde omgaan. Dat ze voorbij alle roddels en veroordelingen had gekeken, en de kans had genomen me beter te leren kennen. Ik kon niet zeggen of het uit medelijden was, maar het maakte me in alle eerlijkheid niet uit. Ze maakte het leven als redactielid toch ietwat draaglijker, ook al zag ik haar niet zo vaak; ze studeerde niet hetzelfde en zat een jaar hoger.
"Ik moet straks vroeger weg." zuchtte ik.
"Waarom?" vroeg ze geïnteresseerd. Ze nam een hap van haar groene appel en gooide haar paars geverfde haren op haar rug.
"Marcus organiseert één of ander feestje thuis. Hij wilt dat ik aanwezig ben." mompelde ik zacht. Hoofdschuddend slikte ze.
"Lieverd, ik begrijp niet waarom je je zo laat doen door hem." zei ze afkeurend. Ik reageerde niet. Wat maakte het uit? Ik kon onmogelijk uitleggen wat voor een monster hij werkelijk was. Ik had Amy nooit verteld hoe gewelddadig en intimiderend hij kon zijn; het was enkel een extra bewijs dat ik compleet weerloos was, en het zou slechts medelijden opwekken. Het was te beschamend... Ik wilde niet dat ze precies wist in wat voor een gebroken staat ik werkelijk verkeerde.
Ze wist wel dat ik niet uit vrije wil met hem verloofd was, en dat wat ik met Harry had gehad, oprecht en puur was geweest. Dat had ik haar in het begin van onze vriendschap opgebiecht.
Schaapachtig haalde ik mijn schouders op, net toen Mason vanachter zijn bureau gestapt kwam en in zijn handen klapte.
"Kan iedereen zich rond mij verzamelen, alsjeblieft?" riep hij. Amy rolde met haar ogen en stond toen tegelijk met mij recht. Ik ging even later zo geruisloos mogelijk en verlegen zitten op de stoel voor Ethans bureau. Amy sprong met veel lawaai op het tafelblad; Ethans documenten tuimelden op de grond.
"Amy, verdomme!" snauwde hij, maar het meisje reageerde niet en nam nog een nonchalante hap uit haar appel. Mason rolde met zijn ogen en wierp een afkeurende blik op Wilson en Anna, die allebei te laat naar binnen gerend kwamen.
"Sorry!" verontschuldigde het mollige meisje zich voor hen allebei. Mason kruiste zijn gespierde armen voor zijn borstkas - zijn rode T-shirt spande belachelijk rond zijn donkere huid - en begon de meeting.
Al snel dwaalden mijn gedachten af. Terwijl ik uit het raam staarde, dacht ik - zoals zo vaak - aan Harry. De manier waarop hij altijd naar me had gekeken; de smaak van zijn rozige lippen -munt en sigaretten en dat heerlijke, ondefinieerbare ding dat zijn kus zo... zo Harry maakte; zijn mannelijke, verslavende geur; hoe hij me elke nacht had vastgehouden in zijn sterke, beschermende armen - ik kon me elke lijn, elk detail van zijn intrigerende inkttekeningen herinneren; zijn ruwe vingertoppen op mijn brandende huid; zijn tong rond de mijne; zijn vingers in mijn haar terwijl hij me omhelsde en zo teder - zo liefdevol - de zijne maakte. Ik kon me de ondraaglijk zalige tintelingen in mijn onderbuik bijna voorstellen... Hij was onmogelijk perfect.
Mijn held.
Mijn god.
"Harper!" Ik snakte naar adem en keek met een ruk naar Mason. Ik bloosde onmiddellijk ontzet toen ik besefte dat hij mijn naam al enkele keren gesnauwd moest hebben. Amy grinnikte achter me.
"Sorry, wat?" vroeg ik beschaamd. Hij zuchtte.
"Let op." gromde hij, vervolgend: "Volgende maand starten we met een nieuwe reeks: 'faculteitsleden in de kijker'. Ik wil dat jij het eerste interview doet. Professor Carter. Hij was vorig semester je docent, toch?" Mijn mond viel open.
"Ik... W... Wel, ja, maar..."
"Perfect. Binnen twee weken wil ik een eerste kladversie." knikte hij, niet luisterend naar mijn zwakke protesten. Met grote ogen bleef ik onze onvermoeibare hoofdredacteur aanstaren. Een interview met professor Carter?
Ik wist niet zeker hoe ik me hierbij voelde... Niet dat ik zijn lessen niet leuk had gevonden - dat was nooit het probleem geweest, maar na Harry's waarschuwingen, Keiths opmerkingen en eigen ondervindingen had ik enkele niet te negeren zaken opgemerkt: hoe hij me verdacht veel punten had gegeven voor mijn waardeloze paper, bijvoorbeeld. En die ene blik in zijn ogen, wanneer ik hem passeerde in de gang... Zijn lichtjes ongepaste opmerkingen na Harry's arrestatie, en zijn haast obsessieve drang me het eerste semester elke les aan te duiden en te horen spreken. De keren dat ik hem betrapt had op een wat te lang oogcontact...
Ik wist zeker dat ik niet de enige studente was met wie hij dergelijke zaken deed - zo speciaal was ik helemaal niet, maar het gaf me toch een ongemakkelijk gevoel. Hij gaf me een ongemakkelijk gevoel. Misschien niet zoals alle ongemanierde, kinderachtige jongens in Columbia die suggestieve opmerkingen of blikken niet konden laten, en niet zoals de gevaarlijke gangsters uit Harry's milieu die voor niets terugdeinsden, of de mannelijke predators uit mijn wereld die maar bleven nemen en nemen en nemen - ook van mij. Interacties met professor Carter waren over de maanden heen op een subtielere manier oncomfortabel geworden; ik besefte dat hij respectvol genoeg was om nooit iets met mij of een andere studente te proberen zonder haar toestemming, maar de allusie op iets meers hing constant in de lucht wanneer ik hem tegenkwam op de campus.
Hoe verschrikkelijk onbehaaglijk zou dit interview worden? Ik en hem alleen... Een halfuur tot een uur lang...
Zuchtend zakte ik wat onderuit in mijn stoel, de opdracht met een verslagen, gefluisterde 'oké' aanvaardend. Ik had toch geen keuze; Mason duldde geen tegenspraak.

Toen ik even later thuis arriveerde, speelde mijn niet te vermijden tête-à-tête nog steeds door mijn hoofd. Snakkend naar rust na een hectische dag en het zoveel mogelijk ontwijken van studenten tijdens mijn eenzame vlucht uit Columbia, werd ik echter onmiddellijk geconfronteerd met mijn volgende nachtmerrie: een furieuze Marcus.
"Het is kwart over zeven! Binnen een kwartier is iedereen hier!" brieste hij, toen ik over onze drempel stapte en hem de grote, ronde hal in zag benen. Ik zuchtte en beet schuldbewust op mijn onderlip.
"Het was druk, ik... Ik vond niet direct een taxi." prevelde ik, onhandig met mijn voet over de grond schuifelend.
"Ik heb vader al tien keer gezegd dat we een privéchauffeur nodig hebben nu ik niet meer naast de campus woon!" snauwde hij, waarna hij in mijn richting wuifde.
"En ga je boven gaan fatsoeneren! Zo kan je geen gasten ontvangen!" vervolgde hij nog woest, veroordelend kijkend naar mijn simpele jurkje en lichte trenchcoat. Ik knikte snel en haastte me naar boven, voor hij nog een reden vond me af te blaffen en ik zijn gewelddadige kantje weer ontketende. Gelukkig leek hij momenteel de zin en tijd niet te hebben me fysiek aan te pakken. In de plaats blafte hij iets naar Bella, die hier blijkbaar ergens rondliep en ingehuurd was om het huis in gereedheid te brengen. Hij stormde de hal weer uit, terwijl ik snel over de overloop en door de donkere gang wandelde, op weg naar onze kamer. Bella had al een outfit voor me klaargelegd, zag ik toen ik binnenkwam - ongetwijfeld op bevel van Marcus. Het was een witte, lichte, met parels afgezette designerjurk. Hij had me het knielange kledingstuk enkele weken geleden cadeau gedaan, waarschijnlijk met het idee me het op een dag verplicht te laten dragen. Ik had nu al geen zin om me straks aan zijn arm te moeten showen aan al zijn idiote vrienden. Zuchtend wandelde ik onze badkamer in, net toen ik iemand in mijn richting hoorde rennen.
Een gehaast klopje weerklonk op de deur.
"Ja?" Bella kwam buiten adem en met grote, paniekerige ogen binnen.
"Meneer Davenport vroeg me je te helpen je klaar te maken." Ik zuchtte en glimlachte zwak.
"Bedankt, Bella." knikte ik lusteloos. Ze begon mijn make-up al te verzamelen en uit te spreiden op mijn kaptafel, terwijl ik me snel ging omkleden in de badkamer. Toen ik het slaapvertrek weer binnenkwam, hielp ze me eerst de achterkant van het aansluitende bovenstuk dicht te knopen, voor ze me met trillende handen liet plaatsnemen op de roze, fluwelen zitting voor de ronde, met zilver afgezette spiegel; het meubel leek wat op dat van in Sands Point. Bella was lang niet zo bedreven in het uitdossen van haar upperclass werkgevers zoals Maude of Indi, maar ze zou er ongetwijfeld toch meer in slagen iets presentabels van me te maken dan ikzelf. Gehaast kamde ze mijn haar, en stak het in een losse, gevlochten krul op. Ze werkte in vijfde versnelling. In slechts een kwartier moest ze de gastvrouw van vanavond laten schitteren: een onmogelijke taak.
"Goed zo? Meneer Davenport zei dat je er elegant moet uitzien vanavond." prevelde ze bedeesd. Ik slikte en liet mijn vingers over het blad van mijn withouten kaptafel glijden.
"Ja, goed." mompelde ik emotieloos. Ik richtte mijn ogen op onze tuin onder me. Stilzwijgend liet ik me optutten als de pop die ik in de ogen van mijn verloofde was. Terwijl ze bezig was blush op mijn bleke wangen aan te brengen, rinkelde de deurbel voor de eerste keer. Bella werd onmiddellijk lijkwit.
"Oh! Oh, nee! Ik moet de deur gaan openen!" piepte ze paniekerig. Ik stond recht en glimlachte vluchtig.
"Ga maar. Ik kan de rest wel zelf." stelde ik haar gerust. Ze kauwde nog eens kort op haar onderlip, maar boog haar hoofd toen respectvol en vluchtte vervolgens gestresseerd de kamer uit. Ik keek haar zuchtend na. Het nerveuze, onzekere meisje was niet geschikt ons huishouden te runnen. Marcus was te veeleisend en tiranniek; eigenlijk hadden we nog een extra bediende nodig. Daarbij, slechts iemand met stalen zenuwen kon een leven in dienst van de duivel in persoon aan. Ik stapte snel in de donkerblauwe pumps die voor me klaarstonden naast het bed, en spoot nog wat parfum op mijn polsen en in mijn nek.
Ik hoorde Bella de voordeur beneden openen. Met een vermoeide zucht checkte ik mezelf nog eens in de spiegel. Ik wist heel goed dat Marcus verwachtte dat ik er altijd piekfijn uitzag tijdens gelegenheden als deze. Mannen in mijn wereld pronkten graag met hun veroveringen.
Ik was die van hem.
"Rose komt er zo aan." hoorde ik hem zeggen, toen ik mijn kamer verliet. Hij begroette de eerste gasten joviaal, terwijl ik door de gang wandelde en mezelf met een diepe zucht en de belofte aan een goede nachtrust wat moed insprak - ongetwijfeld zou hij hierna de meest luxueuze clubs van Manhattan nog onveilig gaan maken met de cricketclub. Ik draaide de hoek om en omklemde de leuning van de marmeren trap stevig.
Hier ging ik dan...
"Ah, daar is ze!" lachte hij nep. De zestal mannen die samen gearriveerd waren, keken op toen ze mijn hakken luid hoorden tikken op het dure steen. Ik dwong mijn mondhoeken omhoog toen ik naast Marcus halt hield en hem zijn arm rond mijn middel liet slaan.
"Rose, lang geleden. Je was er twee weken geleden niet in de golfclub met de rest van de dames." knikte een van hen, voor hij mijn hand nam en een kleffe kus op de rug drukte. Hij kwam evenzeer uit Sands Point en begaf zich in dezelfde hoge kringen als mijn en Marcus' familie. Langzaam knikte ik.
"Ik moest bloemen gaan kiezen voor de bruiloft." zei ik zacht. De jonge man knikte begrijpend, maar draaide zich toen om en volgde de rest van de genodigden verder het huis in. Bella wees hen bevend de weg naar de zitkamer. Marcus en ik sloten de rij. Zijn greep op mijn zij verstrakte lichtjes toen we uit gehoorsafstand waren.
"Loop wat rechter. En vertrek de volgende keer vroeger naar huis. Je bent amper op tijd klaar geraakt." siste hij. Ik ging met een gefluisterde, geïntimideerde 'ja' akkoord. Hij zuchtte en duwde me voor zich uit met zijn hand op mijn onderrug.
"Verder zie je er fatsoenlijk genoeg uit. Je hebt de jurk gekozen die ik heb laten klaarleggen, zie ik." vervolgde hij. Kort knikte ik. Verder zei ik niets; ik was bang dat mijn stem het zou begeven als ik in mijn uitgeputte toestand zou proberen iets uit te kramen.
In de woonkamer sleurde Marcus me met zijn te ruwe grip op mijn taille van de ene man naar de andere, terwijl meer en meer gasten arriveerden in ons imposante huis. Ik werd als een kostbaar gebruiksvoorwerp doorgegeven. Met tegenzin liet ik me op de wang en hand kussen en dikwijls iets te innig omarmen door alle jongens aanwezig, met Marcus waarschuwende, dreigende blik brandend in mijn rug. Bella deelde aan iedereen intussen champagne uit. Xander was er tot mijn afschuw ook, maar het eerste uur slaagde ik er gelukkig toch in hem zoveel mogelijk te ontwijken. Het was ongeveer half negen toen Marcus me verplichtte zijn gesprek met één van zijn medestudenten mee te volgen.
"Dus, een studerende verloofde. En dat voor een meisje dat niet uit de stad komt. Hoe vooruitstrevend." grijnsde hij, terwijl hij me kleinerend aankeek. Ik wendde mijn blik met een amper merkbare zucht af.
"Het is de Harper-traditie." zei Marcus schouderophalend. Hij trok me nog wat dichter tegen zich aan en liet zijn hand suggestief tot rond mijn heup glijden. De ogen van de jongens in onze kring schoten naar zijn gluiperige vingers rond mijn lichaam. Het was walgelijk.
"Hmm, nog steeds?" reageerde zijn gesprekspartner, voor hij een slok dure champagne nam.
"Je kent Robert. Hoe dan ook, na dit jaar vertrekt ze uit Columbia. Wanneer we getrouwd zijn, zal ze wel genoeg andere bezigheden hebben. Is het niet, schat?" Hij draaide zijn hoofd en dwong me met een kneepje in mijn middel hetzelfde te doen. Haast ruw drukte hij zijn lippen op die van mij. Ik moest me inhouden niet te kokhalzen terwijl ik hem met tranen prikkend achter mijn ogen terug kuste. Toen hij zich lostrok, liet hij zijn hand plagerig en zachtjes neerkomen op mijn achterste. Ik hoorde wat verlekkerd, aansporend gejoel rond ons. De jongens waren al behoorlijk dronken aan het worden...
Misselijk en duizelig wurmde ik me uit Marcus' greep.
"Excuseer. Ik ga even kijken waar Bella is. Vragen of ze wat whiskey kan rondbrengen." glimlachte ik fake, met alle kracht die ik nog kon opbrengen. Marcus knikte en liet me tot mijn opluchting zonder al te veel protest gaan. Ik wandelde de volle, donkere woonkamer uit, voorbij de jongens aan onze glazen tafel onder de kristallen luster die al waren begonnen met pokeren, nog voor de officiële start van het gokken zelf was aangekondigd, en zich dronken ontdeden van een kledingstuk bij elk verloren spel. Een jongen in slechts een designerbroek en dure das keek me grijnzend aan en wankelend lichtjes toen ik voorbijliep. Ik reageerde niet.
Tot mijn opluchting besefte ik dat elke vrouwelijke aanwezigheid waarschijnlijk snel verbannen zou worden; het zag ernaar uit dat Marcus en zijn vrienden ieder moment hun extravagante pokeractiviteiten zouden starten. Ze vingen dergelijke nachten altijd eerst aan met wat gekeuvel en alcohol. Maar intussen was iedereen al zat en opgehitst genoeg. Zonder twijfel zouden ze vanavond eindigen met een paar goedkope, gewillige meisjes in de vip-lounge waar ze hierna terecht zouden komen.
Toen ik de keuken binnen wandelde, liep ik direct diep zuchtend naar het keukeneiland. Vermoeid ging ik zitten op een van de hoge stoelen.
"Hmm." stootte ik gekweld uit, toen ik mijn brandende voeten even kon laten rusten. Ik zuchtte en keek ons dienstmeisje aan.
"Bella? Kan je langsgaan met de whiskey? Ik denk dat de mannen bijna willen beginnen." vroeg ik. Ze knikte en begon onmiddellijk gestresseerd in het rond te rennen, op zoek naar de juiste benodigdheden.
"De whiskey staat in de kelder, als ik me niet vergis. De glazen in de kast boven de oven." knikte ik. Met grote, onrustige ogen keek ze me aan, maar toen knikte ze hevig en maakte zich uit de voeten, op weg naar de kelder door de deur naast de keuken. Zuchtend keek ik haar na.
Nog heel even rusten, en dan zou ik terugkeren, beloofde ik mezelf. Maar middenin mijn eerste vredige moment vandaag, werd ik opgeschrikt door het geluid van langzame voetstappen achter me. Verstoord keek ik over mijn schouder. Ik stootte een gefrustreerde zucht uit toen ik Xander zag staan.
"Het feest is in de woonkamer." snauwde ik kwaad. Geamuseerd slenterde hij in mijn richting.
"Ga weg, Xander." Ik draaide mijn hoofd weg terwijl hij zijn hand rond de leuning van mijn stoel krulde en de andere op het koele tafelblad plaatste, naast waar mijn naakte onderarmen rustten.
"Raak me niet aan!" protesteerde ik fel, toen hij voorover boog, zijn neus tegen mijn nek drukte en mijn geur met een goedkeurende hum opsnoof. Ik kon de alcohol ruiken op zijn adem. Ik gleed vliegensvlug van de stoel en gaf hem een harde duw vanaf ik me had omgedraaid. Met vlammende ogen staarde ik de gluiperige jongen voor me aan. Zijn mondhoek krulde omhoog in een smerige grijns. Ontspannen en nonchalant stak hij zijn handen in zijn zakken.
"Je let beter op. De enige reden dat je hier bent, is de dienst die je Marcus hebt bewezen door mij te verklikken. Je weet heel goed dat hij iemand met jouw status anders nooit zou uitnodigen. Dus ik zou niet te veel risico's nemen als ik jou was." beet ik hem toe. Hij grinnikte geamuseerd.
"Risico's? Omdat ik aan zijn knappe verloofde zit? Rose, toch. Denk je dat hij je nooit meer in de armen van een ander zal laten liggen, enkel omdat je affaire met Styles hem zo kwaad heeft gemaakt? Je weet waarom dat was, lieverd. Slapen met een arme, criminele bokser uit rebellie, tsss." Hij was met me aan het spotten.
"Je weet heel goed dat het Harry's lage afkomst is waarvan hij zo walgt. En het feit dat je het achter zijn rug om hebt gedaan, terwijl hij degene is die volle controle zou moeten hebben over je. Hebben ze je nooit geleerd dat dat is hoe het werkt in de conservatieve rijkste families? Je bent nochtans zelf in één geboren." Ik kneep mijn ogen tot spleetjes, terwijl hij een langzame stap naar me toe zette.
"En jij hebt dan nog eens het ongeluk met een monster verloofd te zijn." Schamper lachte hij, voor hij zijn hand naar me uitstak en kort over mijn wang aaide. Ik draaide mijn gezicht met een ruk en struikelde achteruit.
"Besef je het niet? Hij is ziek. Compleet meedogenloos en psychotisch. Hij zou je zonder schroom laten neuken door elke man hier aanwezig, als het hem iets kon opleveren. Hier, en nu. Herhaaldelijk als het nodig was. En het zou oké zijn, want het zou zijn beslissing zijn, niet die van jou, zoals jezelf weggeven aan Harry er één was. Het gaat allemaal om macht, meisje. Weten dat hij met je kan doen wat hij wilt, en dat jij er niets over te zeggen hebt. Dat je de zijne bent. En dat betekent niet exclusief in zijn bed liggen. Nee, het betekent doen wat hij je opdraagt. En door hem zo kwaad te maken, heb je het voor jezelf niet makkelijker gemaakt. Hij zou je schaamteloos inzetten om zijn zin te krijgen, dat weet je heel goed. Je verkopen voor geld. Want dat is toch wat rijke, belangrijke meisjes als jij zijn, niet? Zakendeals? Het stopt niet met je huwelijk als je het ongeluk hebt iemand als Marcus te krijgen, Rose. Het leven van je moeder zal voor jou niet werken: mooi zijn en enkel je hongerige man bevredigen?" Hij schudde zijn hoofd, terwijl ik paniekerig achter me naar het marmeren keukeneiland greep.
"Nu ben je er misschien nog voor de show. Als versiering en entertainment. Maar de dag dat je de zijne wordt... Die dag neemt hij alle beslissingen en hoeft hij niet langer bang te zijn dat hij te ver met je kan gaan. Want dan ben je niet langer van je vader en wordt je volledig en onomkeerbaar Marcus' bezit. Een Davenport. En die dag, mooi prinsesje, is het begin van je grootste nachtmerrie." Tranen sprongen in mijn ogen, terwijl ik mijn hoofd fel schudde.
"Zover zou hij nooit gaan!" protesteerde ik paniekerig. Xander grijnsde.
"Geloof je dat werkelijk? Waarom loopt hij dan nu al met je te paraderen? Hmm? Waarom laat hij andere mannen uit ons milieu naar je kijken? Over je fantaseren terwijl hij erbij staat? Of besef je niet hoe vreemd het is dat je het enige meisje hier aanwezig bent? Slim van hem, zijn aantrekkelijke, begeerlijke verloofde gebruiken als seksuele stimulans. Tonen wat hij heeft en wat hij aan een extreem hoge prijs kan bieden voor macht en bezit vanaf hij met je trouwt en zeggenschap over je krijgt. Zijn mooie Lily-Rose een nacht wegschenken voor een deal? Een nieuwe investering? Hij zou geen minuut twijfelen. Dacht je dat hij opgehouden was je te straffen voor je indiscretie? Dom wicht. Hij is nog niet begonnen. En iedereen in ons milieu weet het. Je eigen fucking familie weet het. Iedereen, behalve jij." Ik wankelde en hield me met moeite staande tegen het keukeneiland.
Hij loog, in een poging me op stang te jagen.
Zo verknipt was onze wereld niet.
"Dat is barbaars! Niemand in ons milieu zou het toelaten! Geen enkele man zou mij gebruiken voor een zakendeal!" stootte ik radeloos uit. Hij lachte.
"Nee? Je zou nochtans niet de eerste zijn. Hoor je het dronken gefluister niet op chique feesten? Zie je de obscene praktijken niet in de donkerste hoeken van de extravagante villa's? De duistere, stilgezwegen praktijken na middernacht? En wat jou betreft: nu iedereen vermoedt dat je niet langer... puur bent, wel..." Ik schudde mijn hoofd fel en veegde de traan op mijn wang ruw weg.
"Je liegt! Mijn vader zou me nooit aan zo iemand geven!" riep ik.
"Je fucking vader heeft er anders zelf geen moeite mee alles met borsten te neuken, of wel?" Snikkend sloeg ik mijn hand voor mijn gezicht.
"Hij zou het nooit doen! Marcus zou het nooit doen! Ook al is hij zo gruwelijk!" huilde ik. Hoe ongeloofwaardig ook, Xanders woorden raakten me. Hij probeerde me compleet paranoïde te maken, en het werkte.
"Je kent de Ashtons wel, toch? Er gaat een roddel de ronde dat de helft van meneer Ashtons businessdeals gesloten zijn tussen de benen van zijn vrouw. Je kent haar wel, die preutse welopgevoede dame die je moeder zo goed kent? De dame die in jouw naïeve ogen ongetwijfeld netjes en foutloos en vroom is? Mis. Hoewel het bij haar wel vrijwillig gebeurt." Hij haalde zijn schouders op.
"Ik zeg niet dat ze het allemaal doen. Maar ons milieu is nog zoveel zieker dan je dacht, Rose. Je was gewoon altijd te onschuldig om het te beseffen, vermoed ik. Jammer dat net jij, zo'n lief en kwetsbaar meisje, opgescheept zit met zo'n krankzinnige, op macht beluste klootzak. Ik vrees dat ik er deels verantwoordelijk voor ben." zuchtte hij, op gespeeld schuldbewuste toon. Hij schudde zijn hoofd langzaam en keek me vanonder zijn lange wimpers met fonkelingen in de ogen aan. Ik snikte nog eens en leunde verslagen op het keukeneiland. Mijn lippen trilden.
"Maar tegelijk: je zou dit alles niet gehad hebben." Hij wuifde naar de pracht en praal rond ons.
"Alles heeft zijn prijs." grijnsde hij toen.
"Ik hoop dat Harry het waard was. Door zijn egoïstische gevoelens voor jou heeft dat stuk crapuul je leven tot een hel gemaakt. Marcus stopt niet voor hij je volledig heeft gebroken. Je weet hoe graag hij toont dat hij de baas is." Met een paniekerig piepje liet ik me weer op de hoge houten stoel vallen.
"Je liegt." prevelde ik nog eens. Hij grinnikte.
"Geloof wat je wilt. Binnen enkele maanden zit je onherroepelijk aan hem vast. Ik waarschuw je enkel voor wat komen zal." Mijn schouders schokten oncontroleerbaar, terwijl ik mijn hand naar mijn mond bracht en met de andere de stoel omklemde.
Xander was me mentaal compleet aan het manipuleren. Hij genoot ervan me uiteen te zien vallen voor zijn ogen; me te terroriseren. Hij kon de waarheid niet spreken. Niemand - niemand - in mijn Sands Point milieu was zo wreed. En geen enkele man zou zijn vrouw haar lichaam laten wegschenken voor meer geld en status.
Ook Marcus niet. Hij zou me nooit zomaar als een object doorgeven van man tot man om miljoenen binnen te halen. Er waren andere manieren. Betere manieren! God, waarom liet ik me zelfs opjagen door Xander?
"Spijtig dat je liefje toch niet zoveel van je lijkt te houden als iedereen dacht. Anders was hij je wel al komen redden. Het ziet ernaar uit dat hij ergens anders een nieuwe Rose heeft gevonden en zijn prinsesje in nood hier is vergeten." grijnsde hij meedogenloos.
"Stop! Hou je mond over hem!" riep ik huilend, net toen Marcus de keuken binnen gestampt kwam.
"Wat is hier aan de hand? Ik kan je horen roepen tot in de woonkamer!" snauwde hij naar me. Hij stormde naar me toe en sleurde me van de kruk. Wankelend en snikkend viel ik tegen zijn lichaam; ik zag Xander nog net met een sinistere grijns door het deurgat achteruit wegwandelen.
"Ben je nu weer aan het janken? Shit, dramatische puber!" blafte hij. Ruw veegde hij over mijn wangen, voor hij mijn schouders nam en me hardhandig door elkaar schudde. Ik snakte naar adem en keek hem vanonder natte, betraande wimpers aan.
"Beheers jezelf voor één keer in je leven, verdomme! Je bent toch geen kleuter meer?" Radeloos knipperend met mijn ogen zoog ik mijn lippen naar binnen, hopend dat ik zo mijn huilbui kon smoren.
"Maak jezelf presentabel en kom afscheid nemen. We gaan direct beginnen. En jij gaat braafjes naar boven. Daar kan je je keel zoveel openzetten als je zelf wilt." gromde hij nog, voor hij me losliet en mijn wankele figuur ineen liet zakken tegen de hoge stoel.
"Marcus?" stootte ik ademloos en wanhopig uit, terwijl ik me met moeite staande hield en zijn uit het zicht verdwijnende silhouet met mijn blik volgde.
"Wat?" blafte hij ongeduldig. Hij keek me aan over zijn schouder in de deuropening. Ik verbeet een nieuwe snik.
"Wat weet je over de Ashtons?" vroeg ik kleintjes, op angstige toon. Zijn ogen vernauwden.
"De Ashtons?" herhaalde hij ongeduldig. Kort knikte ik.
"J... Ja. Er... Er is een roddel. Toch?" piepte ik. Hij glimlachte duister.
"Over de preutse mevrouw Ashton, bedoel je? Dat is geen roddel, baby. Ik durf te wedden dat ze inmiddels al in waarde gedaald is. De helft van Amerika's oostkust heeft al op haar gezeten. Waarom vraag je me dat?" zei hij. Ik liet een wanhopig geluidje horen en greep naar mijn keel.
"Maar... M... Maar ze i... is..."
"Een betaalmiddel als een ander, Rose. Zolang er niet openlijk over gesproken wordt, maakt het toch niet uit hoe ze hun miljoenen hebben verdiend?" Ik schudde mijn hoofd paniekerig.
Het kon niet. Nee...
Mijn ouders met al hun klassieke waarden en normen... Ze zouden me nooit laten huwen met zo'n walgelijke duivel.
"Nog iets?" vroeg hij met een verveelde zucht. Ik antwoordde niet, maar staarde hem enkel compleet ontzet aan. Hij wuifde geërgerd en verdween vervolgens uit de keuken, me angstig en compleet in shock achterlatend.
Was mijn wereld werkelijk nog zoveel duisterder dan ik ooit had vermoed?

--
Sorry voor de vertraging!!
xxx

Reacties (3)

  • CrazyUnicornLuf

    Harry, kom haar halen!!

    1 jaar geleden
  • Eelien

    Ooh, Lily! Loop daar maar snel weg..
    Prachtig geschreven 😍

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oké Rose tijd om weg te wezen daar

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen