Foto bij 055 • Flashes of History

Severus Snape pov.

'Dus hier is die Gryffindor moet gebleven,' zei ik, terwijl ik opstond en mezelf bezighield met een stapel papier op mijn bureau.
Ze keek me fronsend aan en ze wilde wat zeggen, maar er kwam niks uit haar mond. Ik sloeg mijn armen over elkaar heen, terwijl ik om mijn bureau heen liep en op de rand ervan ging zitten. Ik keek recht op haar neer omdat ik op het bureau zat waardoor ze ver omhoog moest kijken. Haar nek kwam bloot te liggen en de spieren in haar nek sprongen er heerlijk uit.
'Ik zal je een keer uitleggen waarom het verkeerd is,' zei ik zacht, maar gevaarlijk. 'Ik ben te oud... ik ben je professor... en je hebt geen idee wie ik ben. Ik heb geen aangenaam verleden en dat is een groot deel van wie ik ben. Is het je ooit opgemerkt hoe je reageert op mij? Je krimpt in een, je deinst weg en schiet in de paniek,' zei ik. Haar blik was langzaam afgezakt naar haar handen die op tafel lagen en ze leek diep na te denken. 'Denk je echt dat je gelukkig kan worden met iemand zoals mij?' vroeg ik zacht en ik had verwacht dat ze van me weg zou kijken. Dat ze zich zou realiseren dat ik gelijk had, maar in plaats daarvan rechte ze haar rug wat en bleef me aankijken.
'Ondanks alles ben jij alsnog degene die mij gekust heeft, Severus en niet anders om,' zei ze en ze tilde haar hoofd op, uitdagend. Haar bruine ogen stonden vastberaden, als of ze zojuist een nieuw doel gevonden hadden. Ik klemde gefrustreerd mijn kaken op elkaar. 'En ik weet niet of ik gelukkig kan worden met iemand zoals jij. Daar kan ik alleen maar achter komen door het een kans te geven,' zei ze, maar toen ze dit zei was haar stem wat zachter. Wat voorzichtiger en hoopvol, bang dat ik haar moed niet zou waarderen en boos zou worden.
'Heb je überhaupt wel geluisterd naar wat ik zojuist allemaal gezegd heb?' gromde ik en stond ruw op. Echter deinsde ze deze keer niet van me weg en dat maakte me nog kwader.
'Ik heb geluisterd ja. Het maakt me niet uit dat er een leeftijdsverschil zit. Hoeveel ouder ben je? Misschien tien jaar? Zo veel is dat niet Severus. Er zijn mensen met een groter leeftijdsverschil dan dat en die hebben er ook geen probleem mee,' zei ze en ik lachte spottend. Ze had een punt, maar ik zou niet toegeven. Ik wilde het niet, ik wilde niet toegeven aan mijn gevoel en haar van haar stoel aftrekken en haar lippen claimen. Het was allemaal zo erg verkeerd! Het was allemaal zo vreemd en nieuw waardoor ik telkens maar weer uit mijn character viel en dat verontrustte me.
'Twaalf jaar,' bromde ik met een opgetrokken wenkbrauw, die haar uitdaagde om eropin te gaan, maar dat deed ze niet.
'En je bent mijn professor niet meer, Severus. Dat was vijf jaar geleden!' zei ze en ik humde ongeïnteresseerd. Ik draaide me om naar mijn bureau en begon de losse stukken papier op een stapel te leggen, voor de zoveelste keer vandaag, terwijl Emma door ging met praten. Ik had wat nodig om mee bezig te zijn en om te laten zien dat het me niks deed. Dat haar woorden geen hoop in me opwelde, terwijl het dat wel deed.
'En ik denk dat ik wel degelijk een idee heb wie jij bent. Jij bent een man die veel tegenslagen in zijn leven heeft mee gemaakt, iemand die daardoor het liefst al het goede uit zijn leven stoot voordat het terug kan komen en je weer pijn kan doen,' zei ze zacht en mijn handen stopte abrupt met bewegen bij het horen van haar woorden. Het voelde als of er een emmer koud water over mijn hoofd werd gedumpt en ik ademde diep in. Verbaast keek ik naar mijn bevroren handen en een kil gevoel vulde mijn borst.
Ik was opgelucht dat ze mijn gezicht niet kon zien op het moment, ik wist niet hoe ik moest reageren. Haar woorden raakte me. Ik voelde me kwetsbaar en fragiel nu ze dit gezegd had. Was het zo duidelijk? Hoe was ze tot deze conclusie gekomen?
'Hierdoor heb je een dikke muur om jezelf heen gebouwd dat alles en iedereen op een afstand van je houdt. Je hebt niemand die voor je zorgt of vraagt hoe het met je gaat en je maakt jezelf wijs dat je gelukkig zo bent, maar volgens mij ben je dat helemaal niet. Iedereen heeft menselijk contact nodig, Severus. Je doet als of je een wreed en gevoelloos persoon bent, maar dat is niet zo,' klonk haar stem zacht door het te stille lokaal heen. 'Heb ik gelijk?'
Ik knipperde verbaast een aantal keer, opende mijn mond om wat te zeggen, maar de woorden bleven in mijn keel hangen. Nog steeds stond ik met mijn rug naar haar toe en ik was te verzonken in mijn gedachtes dat ik bijna vergat dat ze er zat en op een antwoord wachtte. Langzaam draaide ik me naar haar om en keek haar verbaast aan.
'Hoe ben je aan deze informatie gekomen?' vroeg ik streng, maar zacht en klemde mijn kaken stevig op elkaar. Ik balde mijn vuisten herhaaldelijk en keek lichtelijk kwaad op haar neer. Niemand, op Albus en Minerva na kende mij. Niemand wist wat er in mijn jeugd gebeurd was en wat dat met mij gedaan had, op Albus en Minerva na. Hoe wist ze dit?
Ze glimlachte waterig en trok haar schouders op.
'In je herinneringen was te zien dat je werd mishandeld door je vader en dat het ook niet heel erg anders was toen je op school was. Ik ben goed in puzzelen en het voordeel van stil zijn is dat ik goed kan observeren,' zei ze en mijn wenkbrauwen fronste zich. Ik was sprakeloos. Ik had jarenlang eraan gewerkt om iedereen zo ver mogelijk bij me vandaan te houden en deze vrouw komt mijn leven binnen wandelen en leek alles zonder moeite te zien.
'Ik wil je nog beter leren kennen,' zei ze zacht en ik keek op naar haar bruine ogen. Ik schrok van de duidelijke emoties die ik daar vond, in het bruin van haar ogen zag ik zoveel warmte en genegenheid dat ik mijn hart voelde samenknijpen. Nooit had er iemand met zo veel emotie naar me gekeken, niet eens mijn eigen moeder en het verwonderde me. Hoe zou het voelen om iemand te hebben die van je houdt?
Nog voordat ik antwoord kon geven op haar verklaring, werd er op de deur geklopt. Het was een bekend patroon van klopjes, het was Albus.
'Binnen,' riep ik, terwijl ik Emma nog steeds diep in haar ogen aan keek, opzoek naar de waarheid. De deur ging open en Albus kwam met een brede glimlach binnen lopen, precies zoals ik al verwacht had. De gespannen sfeer werd onderbroken door de luchtige, brede lach die Albus op zijn gezicht had geplakt. De oudere man leek geen besef te hebben van wat hij zojuist onderbroken had en ik voelde een soort teleurstelling. Ik had graag willen horen wat ze nog meer te zeggen had, haar voorstel werd plots erg verleidelijk. Emma schraapte haar keel en keek van me weg, richting de headmaster en glimlachte naar hem.
'Severus, sorry dat ik jullie les moet verstoren, maar ik heb Emma even nodig. Is dat goed?' vroeg hij en ik humde ongeïnteresseerd.
'Tuurlijk, Albus,' zei ik en liep weer om mijn bureau heen, zodat ik kon gaan zitten. Nu pas viel het me op dat mijn handen en armen waren gaan beven door de spanning in mijn lijf.
'Perfect. Emma, miss Flemming staat in mijn kantoor op je te wachten. Ze leek nogal aanhoudend over het feit dat ze je wilde zien,' vertelde Albus en ik vroeg me af wat Flemming moest.
Emma keek vragend naar mij toe, als of ze om toestemming vroeg om weg te gaan en ik knikte kort.
'Is goed, headmaster,' zei ze en pakte al haar spullen.
'Ga maar alvast Emma, ik kom er zo aan,' zei Albus tegen haar en vragend keek ze van mij naar de headmaster. Toch knikte ze en verliet het lokaal geluidloos. Albus draaide zich naar mij om, fronsend en sloeg zijn handen voor zijn lichaam samen.
Ik hield mijn gezicht neutraal, terwijl ik van binnen het idee had dat er wat slechts ging gebeuren. Het was tegen de regels in om gebruik te maken van leerlingen zoals ik van Emma had gedaan. Wat wist Albus?
'Is alles oké, Severus? Je ziet een beetje wit,' vroeg Albus met een kleine, speelse glimlach op zijn gezicht. Hij perste zijn lippen op elkaar in een poging om niet te veel te glimlachen en zijn blauwe ogen glinsterde kwajongensachtig. Hij keek me aan alsof hij zojuist het gesprek tussen Emma en mij had mee gemaakt en dit verontrustte me. Aan Albus ontglipte niks en het verbaasde me dat hij er zo kalm mee om ging. Tenzij ik gewoon paranoïde was en mijn dingen in beelden.
'Alles is prima, Albus,' zei ik en richtte me op een stapel papier die ik net gesorteerd had. Hij keek me even stil aan, waarna hij zijn rug rechtte en knikte.
'Als er wat is Severus, kom gerust eens naar me toe voor een kop thee,' zei Albus met een glimlach, leunde voorover en kneep bemoedigend in mijn schouder. Zonder nog wat te zeggen verliet hij mijn lokaal en werd ik achter gelaten met mijn eigen gedachtes.


Sorry voor het lange wachten weer, maar ik zit met wat problemen. Ik heb het erg druk met mijn stage in het ziekenhuis en ik vind de laatste tijd Quizlet erg leeg worden. Ik heb niet zo veel plezier meer als dat ik vroeger had op deze site en ik weet niet zo goed waarom, maar ik weet wel dat het erg demotiverend is met schrijven.
Als nog bedankt voor het lezen(flower)

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    1 maand geleden
  • RedRoseCherry

    Damn... puntje van me stoel.. jouw verhaal he.. zoooo goed(H)

    2 maanden geleden
  • Martinez

    HOLY MOLY GUACAMOLE
    shit hey, activeer even gauw een nieuw hoofdstuk. Ik ben nu helemaal bij en aan de ene kant houd ik ervan en aan de andere kant ben ik sad. :')

    2 maanden geleden
    • RickmanLover

      Hahahaha, ik hou er tbh zelf nooit van om stories te lezen die nog niet af zijn, omdat ik totaal niet tegen het wachten kanxDDaarom snap ik je struggle, hahaha

      x

      2 maanden geleden
  • VampireMouse

    Leuk zo een nieuw stukje! Love it!
    Ik hobbel nu 11/12 jaar rond op Q en het heeft echt z'n ups en downs. Is meestal zo rond deze periode dat het minder wordt omdat mensen gaan studeren. Komt vanzelf wel weer goed. Hoop alleen niet dat jij ook gaat stoppen dat zou ik zonde vinden.
    X

    2 maanden geleden
    • RickmanLover

      Oh wauw, dat is al erg langxDIk zit er nu zo'n 5,5 jaar op en weet nog goed hoe heftig ik verslaaft was, hahaha.
      Maar hopelijk is het waar wat je zegt en komt het vanzelf wel weer goed.
      Ik zat er misschien aan te denken om het ook op wattpad ofzo te gaan posten, puur omdat ik de vele reacties en support erg miste en dat er voor zorgde dat ik me afvroeg waarom ik in hemels naam nog zoveel tijd er in stak.
      Maar ik heb super veel lieve reacties gehad op dit hoofdstuk en dat zorgde er eigenlijk wel weer voor dat ik me wat beter voelde : )

      Gelukkig vind je het nog leuk!

      x

      2 maanden geleden
  • Sunnyrainbow

    Q is inderdaad veel veranderd.. maar ik ben wel blij dat je weer een hoofdstukje gepost hebt!

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen