Foto bij 008

That was her magic -
she could still see
the sunset
even on those
darkest days.
- Atticus

Harry Styles


De laatste zonnestralen stroomden door het vuile raam naar binnen en baadden mijn meisje in een gouden licht. Haar half golvende, half krullende haar lichtte oogverblindend prachtig op, en haar felle ogen straalden. Even leek het niet alsof we geteisterd werden door duizenden problemen.
De erotische geluiden van onze lui kussende lippen vulden de kamer. Mijn gezwollen, natte lippen smakten tegen de hare, terwijl ik half over haar heen gebogen in haar zachte, warrige haar greep. Met haar gouden plukken verstrengeld tussen mijn vingers, haar slanke benen vervlochten met de mijne - heupen gedraaid, en het dunne laken door onze smachtend bewegende lichamen, verlangend zo dicht mogelijk bij elkaar te zijn, slordig gevangen tussen en rond ons, bleven we compleet ontspannen en knuffelend liggen. Ik legde mijn linkerhand op haar achterste, over de witte stof, en trok haar nog wat meer tegen me aan. Haar zachte vingertoppen kriebelden mijn hals, terwijl ze haar andere arm steviger rond mijn middel krulde. Haar oppervlakkige ademhaling en zachte kreuntjes werden overstemd door mijn gehijg toen ik me kort lostrok. Haar borstkas ging hevig op en neer.
Ik wist niet hoe lang we intussen al kussend en knuffelend op mijn slap excuus voor een bed lagen - ik negeerde het wegtikken van de minuten bewust. Mijn lippen waren gevoelloos. Het kon me niet schelen: ik wilde meer van haar. Ze giechelde zacht en liet haar hand in mijn haar glijden toen ik met mijn duim over haar zachte wang streelde.
"Fuck." grinnikte ik ademloos. Ik boog voorover en kuste haar opnieuw. Ze liet me gewillig doen. Ik draaide ons volledig, tot ik haar op me kon trekken. Ze verstevigde haar greep op mijn krullen en humde tevreden. Veelzeggend opende ik mijn lippen. Het moment dat ze mijn tong verwelkomde in haar warme, hemelse mond, duwde ik mijn handen onder het laken tot op haar zachte onderrug. Shit, kon ik de tijd maar stilzetten.
Niet veel later kwam echter de vraag waarvoor ik al sinds het moment dat ze gearriveerd was, had gevreesd: "Mmmh... Hoe laat is het?" Fronsend sloeg ik mijn armen stevig rond haar heen.
"Kan me niet schelen." mompelde ik gesmoord, voor ik rechtop zitten en haar nog wat vuriger kuste. Ze greep mijn schouders en liet me even doen, maar trok me uiteindelijk toch aan mijn haar achteruit.
"Uh... Haz, stop." kreunde ze. Protesterend grommend tuitte ik mijn lippen opnieuw, maar ze begroef haar gezicht in mijn nek en schudde haar hoofd. Verslagen knuffelde ik haar uitgeputte lichaam, terwijl ik naar mijn gsm op de grond keek.
"Kwart over zes." fluisterde ik tegen haar slanke schouder, toen ik het scherm had ontgrendeld. Ze legde haar hand op mijn wang en hief haar gezicht op. Met een kleine, vertederende frons duwde ze haar neus tegen de mijne, voor ze me opnieuw kuste.
"Wanneer moet je thuis zijn?" prevelde ik. Ze sloeg haar armen rond mijn nek en drukte haar naakte lichaam dichter tegen het mijne.
"Zeven. Marcus komt om half acht." antwoordde ze. Ik knikte en nam haar volle onderlip tussen de mijne; vervolgens haar bovenlip. Erna dwong ik haar mond met een kneepje in haar kin open, en vouwde die van mij erover. Fuck, ik zou er nooit genoeg van krijgen haar te kussen...
"Is er echt geen andere oplossing? Kan je niet zeggen dat je bij een vriendin blijft slapen?" probeerde ik, goed beseffend dat ik me aan strohalmen aan het vastklampen was.
"Hij zou me nooit geloven. Zoveel vriendinnen heb ik niet." zei ze zachtjes. Mijn hart brak voor haar. Al die fucking assholes in fucking Columbia dachten dat ze zo goed wisten wie ze was. Ze hadden geen idee... Het was zo fucked up, want ik wilde niet dat ze hen zou gaan geloven. Dat ze zichzelf ervan zou overtuigen dat ze inderdaad waardeloos, en hatelijk was. Iedereen die haar beter leerde kennen, hield van haar. Fuck, zelfs mijn meedogenloze, gestoorde vrienden had ze rond haar vinger kunnen winden. Ze was zo lief, zo fucking perfect... Ze had mijn fucking hart kunnen ontdooien met haar liefde. Wie kon dat zeggen?
Maar door belachelijke roddels en smerige jaloezie hadden ze een beeld over haar geschept die niet verder van de waarheid had kunnen liggen. Mijn meisje verdiende duizenden vrienden en bewonderaars, en mensen die van haar hielden. Ze verdiende de hele fucking wereld.
Nog voor ik echter iets had kunnen zeggen, had ze vervolgd: "Daarbij, Marcus heeft liever dat ik doorheen de week in ons huis ben. Zo kan hij me in de gaten houden." Ik snoof.
"Je in de gaten houden? Fuck, de zieke klootzak." Ze haalde haar schouders op.
"Ik denk dat ik vanavond wel oké ben. Op donderdag gaat hij meestal uit met de businessclub. Dan komt hij meestal pas laat thuis, en heeft hij al een ander meisje gehad." Ontzet luisterde ik.
"Hij neemt andere meisjes? Maak je een fucking grap? Jij mocht niet eens met me omgaan. Dat is fucked up, Lil."
"Weet ik. Maar ik heb het liever op die manier. Dan moet ik hem niet... Je weet wel... Ik wil nooit met hem slapen, niet enkel omdat ik hem haat en van hem walg. Ik weet dat hij me pijn zou doen." Ik keek haar met vlammende ogen aan.
"Ik zweer dat hij je nooit zal hebben, Lil. Dat geen elke fucking man je ooit zal hebben zonder je toestemming. Hoor je me?" blafte ik. Ze slikte, maar knikte toen snel.
"Ja..." prevelde ze. Ik slaakte een diepe zucht. Het was even stil.
"Harry?" vroeg ze toen zachtjes. Ik kneep kort in haar bovenarm.
"Heb jij...? Met iemand...? Terwijl je in Londen was?" Een hele tijd antwoordde ik niet. Ik had al gevreesd voor deze vraag, ook al wist ik dat ze hem ooit zou stellen. Uiteindelijk fronste ik verslagen.
"Mmhmm." Ze slikte hoorbaar.
"Oh." Kort sloot ik mijn ogen.
"Sweetheart, het... Fuck, zo was het niet, oké? Ik... Ik was aan het doodgaan zonder jou, en seks liet me even vergeten dat ik je niet meer had." fluisterde ik. Ik greep haar middel en kneep zacht.
"Lily, kijk naar me." smeekte ik. Na enkele seconden deed ze wat ik vroeg. Gekweld fronsend veegde ik de verloren traan onder haar oog weg.
"Nooit twee keer met hetzelfde meisje. Ja? De helft van de keren kende ik hun naam niet eens. En ik was nooit nuchter. Het lukte me enkel wanneer ik dronken was." Zachtjes kauwde ze op haar onderlip. Ze tekende zinloze figuurtjes op mijn borstkas met haar zachte vingertop.
"Het is oké. Ik begrijp het wel." fluisterde ze toen schouderophalend.
"Hey..." Ik tikte kort onder haar kin, zodat ze haar ogen opnieuw op mij moest richten.
"Niemand is zoals jij. Nooit geweest, en zal ook nooit gebeuren. Je weet dat je mijn ware meisje bent. Hmm? Mijn grote liefde. Jou nemen is fucking magisch. Zo onmogelijk goed. Ik heb niemand anders nodig nu ik jou terug heb, beloofd. Met hen was het enkel... Shit, ik weet niet... Mijn... Mijn basisinstincten bevredigen. Begrijp je?" zei ik teder. Ze liet haar zachte, rozige wang tegen mijn schouder rusten en knikte heel traag.
"Je grote liefde?" fluisterde ze toen met een kleine glimlach. Ik keek met fonkelingen in mijn ogen op haar neer.
"Lily, natuurlijk. Denk je dat ik anders teruggekeerd zou zijn? Mijn laatste geld gespendeerd zou hebben aan een fucking helse vliegreis? Ik zou alles voor je doen, meisje. Ik zou mijn fucking leven voor je geven." prevelde ik. Ze fronste en knuffelde me.
"Ik haat het wanneer je dat zegt. Als je zo praat, dan... Dan lijkt het bijna een mogelijkheid. Je mag niet sterven, Harry. Ook niet voor mij. Ik ga dood zonder jou." Ik haalde wat dieper adem en kamde door haar blonde haar.
Fuck, ik besefte heel goed hoe ongezond dit was. Ik kon niet overleven zonder haar, zij niet zonder mij... We waren zo compleet afhankelijk van elkaar geworden dat we de ander nodig hadden als bloemen water. Dat was de onvermijdelijke vloek wanneer je je zielsverwant - je perfecte tweede helft - vond, vermoedde ik.
"Er gaat niets met ons gebeuren, oké? Ik haal je weg bij Marcus, en dan komt alles weer goed." loog ik. Ik kon haar niet redden van iets dat onontkoombaar was. Maar fuck it als ik niet tot het uiterste zou gaan om het te proberen. Ze knikte en richtte zich wat op, zodat ze me kort kon kussen. Onmiddellijk nam ik haar kleine gezicht tussen mijn handen.
"Shit, ik zie je graag. Zo, zo, zo, zo, zo graag." prevelde ik, voor ik vluchtige, vurige kusjes gaf over haar wang, tot bij haar oor.
"Ik blijf bij je deze keer." fluisterde ik nog. Ze glimlachte tegen mijn nek. De ketting tussen haar borsten voelde comfortabel tegen mijn huid toen ik haar dicht tegen me aan trok. Verstoord keek ik naar beneden, maar glimlachte toen met een zalig kriebelend gevoel in mijn buik.
"Hmm, je draagt het nog." fluisterde ik. Mijn ene hand gleed van haar middel en greep naar het juweel. Ze knikte.
"Staat je zo fucking goed." Met een korte kus op mijn haar liet ze me toe het kort te bestuderen. Plots zuchtte ze.
"Je zou het aan Grace moeten geven. Dan blijft het in de familie." zei ze toen zachtjes. Ze streelde met haar zachte vingertoppen over mijn handpalm, waar het hangertje in rustte. Ik omklemde haar vingers reflexmatig en keek op in haar prachtige, kwetsbare ogen.
"Wat? Lily, nee. Het is van jou. Het was je cadeau." zei ik onmiddellijk. Ik slikte en raapte mijn moed samen voor mijn volgende boodschap.
"En... En als alles ooit goedkomt, kan je misschien voor altijd de mijne blijven. Je bent familie, schatje. Je bent fucking thuiskomen." Verwonderd verwijdde ze haar lippen, maar toen glimlachte ze liefjes, met een ongelovige glimlach.
"Jij bent ook mijn familie." knikte ze toen, voor ze me opnieuw kuste. We waren nog niet opgehouden sinds ons weerzien...
Lui bleef ik de tijd die ons nog restte met haar in mijn armen liggen. Zachtjes praatten we over Grace - ik toonde haar mijn zusjes foto in mijn portefeuille en kuchte ongemakkelijk toen ze die van zichzelf ontdekte, over Londen, mijn vrienden daar, en de shit die ik er had meegemaakt.
"Fuck, ik denk niet dat ik er nog een job had gevonden. Alles verneukt, prinses. Shit." beëindigde ik mijn verhaal over mijn derde ontslag grinnikend.
Ze glimlachte niet. Ik fronste.
"Wat scheelt er, baby?"
"Ik moet vertrekken, Harry. Het is tijd." fluisterde ze toen. Mijn hart zonk in mijn borstkas; gebroken fronste ik.
"Kan je niet nog even...?"
"Haz..."
"Of toch iets bedenken? Fuck, ik wil je echt niet naar hem laten terug..."
"En wat dan?" Tranen sprongen in haar ogen.
"Baby, ik je weet dat ik terug moet." zei ze wanhopig. Mijn hart sprong op toen ik het lieve koosnaampje hoorde. Het maakte het allemaal nog zoveel erger. Ons sprookje was voorbij...
"Fuck." snikte ik radeloos. Ik duwde me rechtop en greep haar gezicht tussen mijn handen.
"Ik zweer dat ik kapot ga als ik je naar hem laat gaan. Ik zweer het, Lily. Hoor je me? Fuck, ik sterf... Ik kan zelfs niet denken aan het idee van jou in zijn fucking bed. Hoe kan ik hier liggen en slapen terwijl jij daar bent? Ik kan je veilig houden, schatje. Beloofd... Blijf gewoon hier, hmm? Bij mij. Je kan in mijn armen slapen vannacht." stootte ik ten einde raad uit. Ze begon te huilen.
"Stop!" snikte ze. Hoofdschuddend keek ze me aan. Haar tranen drupten in mijn nek toen ze mijn wang kuste. Ik knuffelde haar teder met mijn handen rond haar ribben.
"Je kan niet verzekeren dat hij niets doet." prevelde ik zwakjes.
"Hij is weg vannacht. Hij zal echt niets doen. Echt niet!" verzekerde ze me - shit, ze klonk zo triestig... Zo diep ongelukkig.
"Ik geloof er geen fuck van." gromde ik gesmoord. Een zilveren traan liep over mijn wang naar beneden.
"Je moet me naar hem laten gaan, Harry." Ik schudde mijn hoofd.
"Ik beloof dat ik je morgen terugzie." bleef ze troostend fluisteren.
"Ik blijf veilig vannacht, ik zweer het. Dit weekend ben ik van jou. We kunnen een plan bedenken, Haz. Nog heel eventjes en ik kan bij hem weg. Gewoon nu nog niet." Verslagen vielen mijn handen van haar af toen ik haar tranen had weggeveegd. Ze kuste me nog eens kort en teder.
Hoe kon ik zo wreed zijn? Hoe kon ik toegeven aan haar wensen, ook al hadden we geen andere keuze? Haar nu bij hem weghouden betekende sowieso haar einde...
Maar toch... Haar laten terugkeren naar de duivel?
Ze ontsnapte uit mijn armen en nam haar beha van de grond. Terwijl ging ik haar kleine broekje halen in de keuken, met nog steeds wat wankelende benen. Geluidloos staarde ik haar aan, toen ik terugkwam en het haar gaf. Met tegenzin keek ik toe hoe ze haar perfecte lichaam weer bedekte.
"Kom hier." prevelde ik; ze had haar armen in de mouwen van haar dure jurk laten glijden. Ze schoof naar me toe en liet me het met trillende handen dichtknopen. Voorzichtig veegde ze mijn wangen droog.
"Ik haat dit." gromde ik.
"Weet ik." was haar gefluisterde antwoord.
"Zeker dat hij er vannacht niet is?" Met een snelle knik stelde ze me toch deels gerust.
"Hoe laat komt hij meestal thuis?" Ze zuchtte.
"Drie uur, zoiets." De stof van haar jurk plooide komisch waar de knopen misten. Fuck, weer een fucked up dure jurk van haar geruïneerd. Oeps...
"En dan, huh? Kan hij zijn handen niet thuishouden?" gromde ik. Fronsend greep ze mijn polsen.
"Meestal is hij te dronken en uitgeput om nog iets te doen. Harry, het komt goed." verzekerde ze me een laatste keer.
"Ik ga je pas geloven wanneer ik je morgen weer in mijn armen heb. Ik ben een achterlijke klootzak, oké? Shit, ik kan niet geloven dat ik je dit laat doen." snauwde ik.
"Omdat we geen keuze hebben. Ze ging rechtstaan en stapte in haar hoge schoenen, terwijl ik mijn onderbroek weer aantrok.
"Wil je een T-shirt en sweater uithalen voor me, baby? In mijn sportzak. En neem een trui voor jou, zodat je je straks onder een kap kan verbergen. Ik wil niet dat iemand je hier herkent." Ze knikte en deed wat ik vroeg, terwijl ik me aankleedde. Vlug trok ik de T-shirt die ze had gekozen en mijn sweater over mijn hoofd. Vervolgens greep ik de rand van haar jurk en sjorde het wat op.
"Wat doe je?" vroeg ze. Ik snoof.
"Denk je dat meisjes uit The Bronx hier 's avonds rondlopen in dure, lange jurken?" Ze liet me het omhoog trekken tot even boven haar knieën.
"Oké, nu je trui." Snel verstopte ik de handvol beige stof onder de sweater die ze over haar hoofd trok.
"Goed." knikte ik; de jurk bleef op zijn plaats zitten. Met een diepe zucht keek ik in haar ogen.
"Klaar?" vroeg ze liefjes.
"Denk je dat ik ooit klaar ga zijn je de fucking hel in te sturen?" gromde ik. Ze likte over haar lippen.
"Harry? Zweer dat je niets doms doet, oké? Zweer dat je vanavond hier blijft, en in je kamer slaapt. Hij mag echt niet weten dat ik je heb gezien." zei ze voorzichtig. Ik vernauwde mijn ogen.
"Lily, ik kan niet..."
"Zweer het!" onderbrak ze me. Ik slaakte een diep zucht, maar liet haar toen wel haar kleine pink rond de mijne krullen. Vaag glimlachte ik toen ik terugdacht aan de keer dat ik haar met hetzelfde gebaar had beloofd dat ze veilig zou zijn op mijn motor.
"Zeg het." knikte ze. Ik vloekte nog eens, maar drukte toen een kus op haar pols.
"Ik zweer dat ik vanavond in mijn kamer blijf." zei ik gesmoord tegen haar zoete, heerlijk geurende huid. Dat was het dan...
Ik verstrengelde onze vingers en liet me even later met prikkende ogen meevoeren, mijn kamer uit. Ze keek me over haar schouder aan terwijl we de trap afdaalden. Damn it, ze was prachtig. Zo sterk en moedig...
Mijn vrienden zaten rond Zacs salontafel en keken verstoord op toen ze Lils hakken op de grond hoorden. Onmiddellijk begonnen ze allemaal te grinniken.
"Fuck off." snauwde ik. Snel hief Dave zijn handen verdedigend op.
"Sorry, man." Ik sloeg mijn arm rond Lily's schouder en trok haar tegen me aan.
"Maar eh... De muren zijn hier dun." gierde Zac toen. Lily bloosde hevig en krulde haar fijne armen rond mijn middel.
"Zac, hou je fucking mond." siste ik. Hij wees bulderend lachend op de wand aan onze linkerkant, vlak naast zijn bed.
"Oh god." fluisterde Lil, toen ze het neergevallen kader rond een goedkoop, lelijk schilderij zag. Ontzet sloeg ze haar hand voor haar mond.
"Je hebt mijn fucking huis kapot geneukt, fuckboy. Het is een wonder dat je meisje nog kan stappen." Ik rolde met mijn ogen en leidde haar naar de voordeur.
"Ik kom straks terug." blafte ik nog woest. Met dieprode wangen plukte Lily haar daarnet waarschijnlijk onverschillig neergegooide schoudertas van de grond.
"Blij je terug te hebben, Rose!" riep Aaron nog, terwijl de rest piepende geluiden uitkraamde, de krakende planken imiterend. Ik gooide de voordeur zo hard mogelijk dicht toen we buiten stonden.
"Fucking assholes. Ik breek hun fucking neus wanneer ik terugkom." gromde ik. Ik trok snel mijn kap over mijn hoofd en draaide me toen naar haar om; ik deed hetzelfde voor haar. Ze bloosde nog steeds intens.
"Hoeveel zouden ze gehoord hebben?" fluisterde ze. Schouderophalend greep ik haar krullen slordig in één hand, en verborg ze onder de zwarte stof van haar trui. "Meer dan fucking genoeg. Shit, ik wil niet dat iemand weet hoe je klinkt terwijl ik je..." Ik slikte mijn woorden in en fronste slechts ontevreden. Ze reageerde niet.
Misschien hadden we stiller moeten zijn, maar het was mij alleszins niet gelukt. Ik had te hard naar haar verlangd.
"Kom mee, schatje." Ik sloeg mijn arm stevig rond haar heen en leidde haar door het koele vallen van de avond weg over het vuile voetpad. Ze leunde tegen me en liet haar hand in mijn achterzak glijden. Enkele gure types dwaalden al door de buurt. Geïntimideerd door het openlijke gevaar drukte Lily zich dichter tegen me aan.
"Moet je straks alleen terugkeren?" piepte ze onthutst. Ik grinnikte en verstevigde mijn greep op haar.
"Ik denk dat ik wel kan overleven in buurten als deze, baby girl. Ik ben erin opgegroeid." mompelde ik. Ze slaakte een diepe zucht.
"Steek je hand in je zak. Ik wil niet dat iemand je ring kan zien. Ze maken je hier af voor zoiets, Lily." fluisterde ik toen, met een blik op de helse diamant rond haar vinger, verstrengeld met mijn hand rond haar schouder. Hij schitterde in het licht van de straatlampen. Snel deed ze wat ik vroeg, terwijl ze haar ogen snakkend naar adem op mij richtte.
"Wat?"
"Kijk niet zo bang. Fuck, ik ga niets met je laten gebeuren. Je bent veilig bij mij, oké? Kijk gewoon niemand aan." Ze slikte en rilde kort, maar knikte toen wel en wandelde stilzwijgend door met me. Elke keer dat we iemand passeerden, wendde ze haar blik af, zoals ik had gevraagd. Beschermend trok ik haar meer tegen mijn grote lichaam. Fuck, zelfs vermomd zag ze er zo goddelijk uit... Ik wilde haar zo snel mogelijk uit de gevaarlijkste straten.
Na een tijdje bereikten we de drukkere regio, waar amper dreiging heerste. Ze ontspande tegen me.
"Ik ga zo goed slapen bij je morgen. Ik ben zo moe." fluisterde ze. Kort keek ik op haar neer. Ik kon me voorstellen dat ze amper nachtrust kende naast Marcus, en constant op haar hoede moest zijn.
"Fuck, ik wil je weer kunnen vasthouden 's nachts." zuchtte ik. Haar mondhoeken krulden omhoog.
"Ja... Ik kijk ernaar uit." bekende ze zachtjes. Mijn hart miste een slag.
"Eén nacht maar. Dan ben ik terug." stelde ze me gerust, toen ze mijn bezorgde blik zag. Ik knikte en trok haar van het voetpad in de schaduw onder een afdak van een vieze, vervallen kapper. Ze fronste en keek vanonder haar kap naar me op toen ik haar tegen de muur duwde en over haar heen boog.
"Ik ga je hier moeten laten vertrekken, baby. Hoe langer we samen lopen, hoe meer kans dat iemand één van ons herkent." mompelde ik teleurgesteld. Ze zuchtte moedeloos.
"Hier, wacht." Ik viste mijn gsm uit mijn achterzak en stuurde snel een berichtje naar haar.
"Ik heb een nieuw nummer. Sla het op en kies zelf maar welke naam je me geeft. Zorg gewoon dat Marcus het niet ontdekt. Stuur me zo vaak als je kan, beloofd? Zodat ik weet dat je oké bent."
"Beloofd." zei ze onmiddellijk. Ik sloeg mijn armen rond haar middel.
"Shit, baby." prevelde ik geëmotioneerd in haar oor. Ze nam mijn schouder vast toen ik mijn gezicht in haar nek liet vallen en enkele tedere kusjes op haar zoete huid drukte.
"Als alles goed gaat, ben ik morgen om drie uur klaar met mijn les en kan ik ongeveer twee uur later bij je zijn. Ik moet eerst nog naar huis om spullen te pakken. Marcus mag niets merken." zei ze zacht. Ik knikte en verstevigde mijn greep op haar kleine lichaam. Een hele tijd zei ik niets.
"Harry? Baby, ik moet echt vertrekken." Ik draaide mijn gezicht met een trillerige, verslagen zucht en kuste haar vluchtig doch teder.
"Blijf veilig. Ja? En stuur me vanaf er iets mis is." prevelde ik nog tegen haar mond, voor ik me terugtrok. Ze knikte en knipperde snel met haar wimpers. Ik vervlocht onze vingers, trok mijn kap toen meer over mijn ogen en leidde haar tot aan de rand van de stoep. Ik zwoor dat ik haar zachtjes hoorde snikken toen ik mijn hand uitstak naar de eerste taxi die ik zag.
Terwijl hij naar ons toe reed, draaide ik haar naar me toe.
"Zeker dat dit...?"
"Harry, alsjeblieft..." smeekte ze met gesmoorde stem. Ik slaakte een zucht en sloeg mijn arm rond haar nek. Ze liet zich gewillig in een knuffel trekken.
"Ik zie je graag, Lil."
"Ik jou ook. Ik ben zo blij dat je terug bent." fluisterde ze. De gele wagen remde af naast ons. Ik drukte haar kort dichter tegen me aan.
"Ik zorg dat alles goedkomt, schatje. Erewoord." Met een kus op haar wang maakte ik me van haar los. Ze opende het autoportier en glimlachte zwakjes naar me. Tranen glinsterden op haar lange gekrulde wimpers.
"Niet huilen, baby. Niet huilen. Ik zie je morgen." mompelde ik. Ik reikte naar haar en veegde snel onder haar oog met mijn ruwe duim. Ze knikte hevig en stapte van het voetpad op straat, met de rand van de deur in haar kleine handen. Ik zag dat ze trilde.
"Je hoeft niet bang te zijn. Als hij iets met je doet, kom ik voor je." stelde ik haar nog gerust. Ze slaakte een zucht en boog voorover, over het portier. Ik zette een stap vooruit en kuste haar een laatste keer met mijn hand op haar wang. Haar zachte, zoete lippen smakten tegen de mijne, terwijl ik onder haar kap in haar zachte haar greep. Zuchtend wreef ik erna met mijn neus langs de hare.
"Mmm, mijn mooie meisje." fluisterde ik. Met tranen prikkend achter mijn ogen boog ik me toen achteruit.
"Stap in, Lil." spoorde ik haar liefkozend aan. Ik slikte moeizaam. Ze beet hard op haar bevende onderlip en deed met een laatste zwaaitje wat ik haar opdroeg. Ik huiverde toen ik het portier dichtsloeg. Nog voor de wagen wegreed, had ik al spijt van mijn beslissing, ook al was het de enige juiste.
Ik wilde haar niet laten gaan...
Ik deed het toch. Gebroken staarde ik de auto na. Het voelde alsof ze opnieuw uit mijn handen glipte.

Een uur later stond Jim voor de deur. Samen met Gina wandelde hij de trap op, naar mijn kamer; de blonde, rijke vrouw kon haar afkeer voor mijn nieuwe woonplaats niet verbergen.
"Dus je woont nu hier?" vroeg mijn trainer. Ik knikte enkel, en leidde hen over de overloop. Binnen zette Jim alle spullen die ik hem bij mijn vertrek uit New York had gedoneerd neer. Kort keek ik naar de gitaar. Ik had hem gegeven wat ik niet had kunnen meenemen naar Londen - voorgoed, had ik gedacht. Waarschijnlijk had de klootzak ze zelfs nooit uitgepakt; de twee dozen leken onaangeroerd. Net als iedereen in dit klotehol had Jim duidelijk ook verwacht me snel terug te zien, op zoek naar mijn noodzakelijke aanvulling.
"Ik vermoedde dat je je oude bokshandschoenen ook wel terug wilde." Hij knikte naar de kartonnen doos op de grond. Het kon me niet veel schelen wat hij wel of niet teruggebracht had. Ik reageerde niet en wees op de kleine, gammele tafel even verder. Gina gooide haar blonde krullen op haar rug en wandelde erheen; haar dure parfum vulde de ruimte. Middenin haar gracieuze tocht naar de andere kant van de kleine ruimte, gleed ze echter bijna uit over iets kleins op de grond.
"Oh!" stootte ze ontzet uit. Ze greep snel de rand van mijn aanrecht, terwijl ze struikelend naar evenwicht zocht. Jim fronste en zette twee stappen vooruit.
"Wat is dat?" Ik knarste met mijn tanden. Hoofdschuddend hield hij het schitterende, witte knopje omhoog. Een tel bleef hij ernaar staren, voor zijn donkere blik over de ruimte gleed: het rommelige bed, mijn verstoten zwarte T-shirt tussen de neergegooide lakens, de drietal andere knopen op de grond...
"Is ze hier al geweest?" vroeg hij verrast. Ik antwoordde niet, maar beende langs hen naar de tafel en trok een krukje naar me toe.
"Kunnen we?" snauwde ik. Gina keek Jim een tel veelzeggend aan, maar knikte toen en volgde mijn voorbeeld. Terwijl ze haar aktetas opende en een notitieblok uithaalde, tikte ik ongeduldig met mijn nagels op het afgebladderde tafeloppervlak.
"Gina werd bijna overvallen op straat." snauwde Jim, terwijl hij neerplofte op het derde stoeltje.
"Dit is de Upper West Side niet, Jim. Je weet hoe fucked up The Bronx is." gromde ik.
"Wel, ik neem haar er niet graag mee naartoe."
"El Paco mag me niet vinden. En ik heb sowieso liever dat de rest van de stad ook niet weet dat ik terug ben." zei ik kortaf.
"Dus...?" begon Gina op een zo geduldig mogelijke toon. Ik zuchtte diep en leunde voorover met mijn onderarmen op tafel.
"Ik wil dat je alle info over Marcus Davenport die je kan vinden onderzoekt. Over zijn hele familie als het nodig is." zei ik. Jim lachte humorloos.
"Ik wist het." mompelde hij. Ik richtte mijn ogen met een ruk op hem.
"Wat was dat?" blafte ik gefrustreerd. Hoofdschuddend keek hij me aan.
"We hadden kunnen weten dat je ons voor zo'n shit gebeld had. Fuck, je laat maanden niets van je horen, je hebt amper een woord gezegd over hoe het met je is of waar je de voorbije tijd geweest bent sinds we hier zijn. Ik weet geen fuck, Harry. Enkel dat je opeens teruggekomen bent en dat je Gina zo snel mogelijk wilde spreken, zonder enige fucking context. Denk je dat ik achterlijk ben? Dat ik niet doorhad waarom je weer in New York bent?" Ik klemde mijn handen tot vuisten.
"Wat wil je horen, hmm? Dat alles perfect in orde met me is? Dat ik drie fantastische maanden heb gehad in Londen? Ik heb niets te zeggen. Ik ben terug en ik heb Gina's hulp nodig, dat is alles." siste ik. Gina hief haar handen op en maakte een kalmerend gebaar.
"Oké, oké. Wat wil je precies, Harry?"
"Een fucking oorlog met één van de machtigste mannen uit New York starten, dat wil hij. Gestoorde zak." snauwde Jim. Ik snoof en haalde mijn trillende handen door mijn haar; ik mocht mijn geduld niet verliezen.
"Je bent hier voor Rose, toch? Je wil haar terug." drong hij aan.
"Fuck, natuurlijk wil ik haar terug! Ik heb haar altijd gewild! Ik ben niet vertrokken voor mijn eigen fucking plezier!" riep ik woest. Kort kneep hij zijn ogen tot spleetjes.
"Weet ik. Maar het verandert niets. We hebben de situatie allemaal verkeerd ingeschat, en nu kan je er niets meer aan doen. Ze hangt vast aan die klootzak, jongen."
"Bullshit!" Onverwachts stond ik recht. Gina snakte ontzet naar adem toen het krukje kletterend op de grond viel. Met onrustige ademhaling keek ik van de één naar de ander.
"Hij maakt haar kapot, oké? Als je werkelijk denkt dat ik haar een minuut langer met hem ga laten samenzijn zonder iets te doen, ben je fucking gestoord. Wat er ook voor nodig is, ik haal haar weg bij hem. En ik zou het fucking hard appreciëren als je op zijn minst zou proberen me te helpen."
Jim ging ook recht gaan staan.
"Door wat? Marcus binnenstebuiten te keren? Denk je dat haar familie haar dan wel opeens met je samen zal willen zien?" Ik liet mijn handen hard neerkomen op tafel, zodat ik met vlammende ogen voorover kon buigen.
"Hij mishandelt haar, Jim! Fuck, ze verplichten haar samen te zijn met een monster! Begrijp je dat? Hmm? Ze is aan het breken!" raasde ik.
"Harry, ik ben advocate. Wat jij van me verwacht, is werk voor een detective. Iemand die gespecialiseerd is in het zoeken van schandalen. Ik los conflicten op, oké? Ik creëer er geen." zuchtte ze. Radeloos staarde ik de vrouw voor me aan.
"Tenzij je een klacht neerlegt tegen hem, kan ik niet veel doen..."
"Ik kan geen fucking klacht neerleggen! Hij weet niet eens dat ik hier ben! Hij maakt Lily kapot als hij weet dat ik hem probeer uit te schakelen!" riep ik rusteloos. Jim slaakte een diepe zucht en liet zich weer neerzakken op het krukje.
"Dit is niet de juiste oplossing, Harry." mompelde hij. Mijn ogen flitsten als bezeten heen en weer.
"Wat bedoel je? Wat dan? Wat kan ik doen?" Gina en Jim keken elkaar kort aan.
"Harry..." begon ze.
"Wat?"
"Je bent te laat, oké? Je kan haar niet meer redden."

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen