Een ingewikkeld meisje met een pracht leven kon de omschrijving zijn van Brooke. Haar leven was immers perfect als model voor Victoria's Secret, Vogue en enkele andere bekende merken. Zij was het type meisje dat iedereen wilde zijn. Een succesvolle carrière, geld en bovendien aandacht van vele jongemannen: Iets prachtigs. Ook Brooke zelf prees zich gelukkig met hoe zij haar leven ondertussen op een rijtje had. Dit was overigens niet altijd zo geweest. Zoals ieder meisje had zij enkele complicaties meegemaakt, misschien mede door de puberteit en andere zaken. Oh ja, Brooke was echt geen makkelijke tiener geweest. Welk meisje ook wel? Vroeg of laat maakt iedere ouder het mee dat zijn of haar kind zich moeilijk gaat gedragen. Op een leeftijd van twaalf jaar of een leeftijd van achttien jaar; het zou er een keer van komen. Brooke was zo'n meisje waarbij het vroeg begon. De onzekerheden van ieder pubermeisje; 'Ben ik wel slank genoeg?' 'Ben ik wel aantrekkelijk genoeg?' 'Zijn mijn borsten groot genoeg?'
Ja, ook Brooke had die onzekerheden gehad en dan nog het eindeloze gechagerijn tegen je eigen ouders. Oh ja, ze kon er wel wat van en dat was dan misschien ook wel de reden dat ze zo erg verlangde om weg te gaan. Altijd was zij een stereotype persoon geweest voor mensen. Puberproblemen had zij gehad, was net zoals ongeveer 50 procent van alle meisjes kilo's afgevallen en was nog al een doorzettertje geweest. Zij was dat ene meisje geweest op school: dat meisje dat door iedereen gekend is, dat invloed heeft op mensen en dat zowel benijd als begeerd wordt. Zij had altijd bekend gestaan als een aanwezig, gestoord, gewild en onvoorspelbaar meisje, dat haar eigen gang ging en altijd met een enorme zelfverzekerde lach vol witte tanden door de gangen liep, hoe gespeeld dit ook was. Mensen onthouden dat, vooral volwassenen en Brooke wilde niets liever dan weggaan bij deze mensen, die haar allemaal al dachten te kennen. Dat was dan ook precies wat zij uiteindelijk deed. Op zestienjarige leeftijd ging zij weg, weg bij haar ouders, weg naar een andere staat. Haar ouders stonden niet helemaal achter haar, maar zijzelf wel. Ze wilde haar dromen naleven, succesvol worden en hiermee was ze meteen goed op weg, niet veel later dan dat ze verhuist was. Spijt had ze niet. Oh, natuurlijk had ze het beter anders kunnen aanpakken. Het rustiger aan kunnen doen, maar dan was ze misschien niet gekomen waar ze nu was en ze kon niet anders dan zichzelf gelukkig prijzen met wat zij nu had.
Zo was zij de weg gegaan die iedereen altijd van haar had verwacht: haar eigen weg en zo keerde zij die wereld haar rug toe, zonder dat ook maar iemand het haar verwijdde, iedereen had immers beter geweten dan te verwachten dat zij lang op één plek zou blijven.
Op haar nieuwe plaatsje ging Brooke iedere dag naar de sportschool en vrijwel iedere dag hardlopen, een oude gewoonte van haar. De liefde die zij had voor het sporten en het onderhouden van haar lichaam met gezond eten, was groot. Enkele weken nadat zij was vertrokken kwam er een man op haar afgestapt, een die zij later bestempele als een wonder. Het was een modellenscout, zoals dat wordt genoemd. Eentje die vroeg naar haar en hoe geweldig had Brooke dit gevonden. Zo duurde het niet lang voordat Brooke het kaartje gebruikte, die hij haar had gegeven en dat zij met het modellenwerk begon. Het begon simpel, een portfolio opbouwen en mensen leren kennen met enkele shoots erbij, daarna steeds meer shoots en zelfs shows en na een periode moest Brooke haar bijbaantje laten vallen, aangezien ze het veel te druk had met deze opbouwende carrière. Zij was ontzettend blij dat zij naar de grote stad was vertrokken, vooral toen bleek dat de grote bedrijven haar graag als hoofd van hun merk wilde hebben. Zo landde zij uiteindelijk bij Vogue en zodra zij al een tijdje achttien was, werd zij gevraagd door het welbekende Victoria's Secret om een model voor hen te worden. Dit was in haar modellentijd een enorme droom geweest voor haar en de kans werd dan ook niet afgeslagen. Uiteindelijk was zij één van de bekendste modellen van jonge leeftijd en eindigde zij als Victoria's Secret Angel, één van de vertegenwoordigers.

Een droom voor bijna ieder meisje en hierbij ook voor Brooke. Natuurlijk: zij was op het juiste moment op de juiste plaats, maar dat betekende niet dat zij zelf niet had moeten vechten om in de top van de modellen te belanden. Het had energie gekost en dat kostte het nog iedere dag; maar Brooke had het niet anders gewild. Het was een ontzettend druk leven, tientallen afspraken in de week: fotoshoots, shows, commercials, vergaderingen, fittings, toespraken, stands, fanmeetings én niet te vergeten, hiernaast zou zij ook nog iedere dag moeten sporten en op haar eten moet letten. Brooke vond het écht niet erg, ze híéld ervan om op haar lichaam te letten. Het was iets waar ze trots op was, het vermogen om dit te bereiken. Zij had het er zeker voor over dat zij niet alles kon eten wat anderen aten en dat zij net iets meer uurtjes aan hardlopen moest verschaffen dan sommigen. Dat zij het er allemaal voorover had én dat dit een droomcarrière was, betekende níét dat het alleen maar leukigheid was. Er waren dagen waarop de drukte haar te veel werd, de eindeloze stress. Dat zij tien minuten had om van locatie A naar locatie B te gaan. Oók was niet iedereen vóór het modellenwerk. Velen beweerden dat het slecht voor de maatschappij was en dát terwijl Brooke echt niet ongezond was. In tegendeel, Victoria's Secret stond niet voor niets bekend om de gespierde goed-gevormde modellen. Zij was dan ook enorm trots op hier vertegenwoordiger van te zijn. Het vermoeiendste aan het werk was misschien nog wel dat zij haar werk was geworden. Velen zouden kunnen beweren dat het aanstellerij is. Het kon écht vervelend zijn om áltijd de naam 'model' te dragen. Echter: de vooroordelen bijvoorbeeld waren niet al te prettig. Modellen hadden blijkbaar geen hersenen of andere inhoud en Brooke waardeerde écht iedereen die haar modellenwerk goed vond, de zogeheten 'fans', maar sóms wilde zij ook herkend worden als Brooke, een jongedame mét inhoud.
Een jongedame die niet íédereen datete waarmee zij op straat gespot werd en een jongedame die méér was dan alleen haar lichaam en haar 'schattige hoofdje'. Niet dát meisje dat geen normale relatie zou kunnen onderhouden, omdat níémand haar ooit als meer zou waarderen. Eén jongeman die haar had gebruikt voor haar lichaam, had zij ook echt overleefd, maar íédere keer dat zij een vriendschap had met een jongen óf een date had met een jongen, kwam het op hetzelfde neer: zij wilden seks, een goed verhaal. Zíj wilden in de koppen zien staan dat zíj seks hadden gehad met Brooke Abigail Jones en Brooke, tjah, die snapte dit maffe spelletje niet. Gelúkkig waren er ook goede mannen geweest, échte vrienden. Mannen die ook bekend waren en die graag hun tijd met haar spendeerden, maar nooit leek Brooke iemand te vinden waarmee zij de rest van haar leven wilde doorbrengen. Altijd weer gedoe en zo bleef het bij een vriendschap of een scharrel. Misschien was zij een tijdje toch gaan leven naar het idee dat anderen van haar hadden. Als een serieuze relatie niet voor haar gemaakt was, dán moest zij haar behoeftes maar ergens anders zoeken en dit ging haar verbazingwekkend goed af. Het was alsof zij het haarzelf had geleerd, het bespaarde een hele hoop gedoe. Zij genoot optimaal van het leven; helaas maakte de stress dat toch wat moeilijker.
Zoals op vele vroege morgens was Brooke net iets vroeger opgestaan om haar dagelijkse rondje hard te lopen. Een strakke broek en een strak zwart topje werden enigszins verborgen onder een roze hardloopjasje, die de kleur van haar schoenen matchte. Haar blonde haren had zij in een strakke staart naar achteren gebonden en de oortjes die zij in had waren verbonden aan haar iPod, die zij in de band om haar arm had geschoven. Het ruime huis verliet zij, om precies half acht zoals zij dit bijna iedere donderdag deed, om een rondje aan de rand van de stad te lopen. Aan de rand van de stad zat een stuk park dat te vergelijken was met een bos. Het was niet breed, maar een lang pad omringt door bomen. Vaak werd het druk bezocht door mensen met kinderen, maar zo vroeg liep er nog bijna niemand. Zo had zij de muziek in haar oren altijd maar zacht aan staan, genietend van de geluiden van de natuur die voor haar even belangrijk waren als de 'work-out' spotify lijst. Zo hoorde zij, eenmaal op locatie aangekomen, de bladeren onder haar schoenen kraken. Niet veel later echter overwoekerd door andere geluiden - niet van de natuur - en een doffe klap, wat deze ook was. En niet veel later enkel een harde piep, waarna al het geluid -samen met haar gezicht en gevoel- was verdwenen, waarbij ook de enorme paniek gedwongen was te verdwijnen.
"What the hell," ontsnapte zacht en onzuiver tussen haar lippen door. Voor haar ogen was het nog altijd zwart, dit omdat zij haar ogen niet durfde te openen. Een bonkend gevoel bij haar slaap vertelde haar dat het slimmer was dit níét te doen. Alhoewel zij geen idee had van wat er zojuist gebeurd was, wist zij dat het niets goeds was. Een raar gevoel stroomde door haar lichaam, haar lippen waren droog en het laatste wat in haar geheugen geprint stond, was dat zij aan het hardlopen was. Waar was zij nu? Alleen al nadenken over dit vraagstuk verergerde de pijn in haar hoofd. Haar hand had zij hierop willen leggen, dit echter zonder succes, want samen met een akelig geluid, voelde zij een greep rondom haar arm. Bij het bewegen van beide armen, ervaarde zij dat deze vastgebonden zaten en uit pure paniek verliet niets anders dan een harde gil haar mond. Deze keer dwong zij haarzelf haar ogen te openen. Zij had weinig zicht, haar hoofd deed te veel pijn en zo kon zij ook niet logisch nadenken. De pijn gaf haar wel zekerheid van dat dit de werkelijkheid was en zij zich niet in een of andere zieke droom bevond. Uiteraard vielen haar ogen als eerste op haar vastgebonden armen én vastgebonden benen. Wat was er in hemelsnaam aan de hand? Een zieke grap? Nee, dit was niet legaal! Opnieuw overwon die paniek haar. De adrenaline die hierbij kwam, was zwaar voor haar lichaam, gezien deze op dit moment niet in staat leek te zijn erop te reageren. Zij bewoog haar armen en benen, tevergeefs en gaf dit al snel op. Ze kon ook helemaal niet realiseren wat dit te betekenen had. Zij was veel te veel gefocust op het akelige gevoel genaamd hoofdpijn. Het enige wat zij écht begreep, was dat niets aan de situatie logisch óf goed was.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen