Die avond zouden we weer een voorstelling hebben. Ik keek er zeer naar uit, aangezien ik bij de vorige niet mee had kunnen doen. Ik zou nu alles geven wat ik had, om het goed te maken van de vorige keer.
Ik liep terug van de grote tent waar ik net met de honden getraind had, en zag de oranje gloed van de zon al bijna achter de heuvel verdwijnen. Maar de lucht was nog even warm, en het gras tussen mijn blote tenen nog lang niet afgekoeld. Met stevige passen stapte ik op de woontent af; ik rammelde.
Toen ik bijna aangekomen was, voelde ik opeens iemand mijn pols grijpen. Een andere hand greep mijn andere pols en pinde ze achter mijn rug terwijl de hand me in mijn nek greep en tegen een wagen aan duwde.
‘Boe.’, zei een zachte stem.
Ik draaide me met een ruk om, wurmde mijn polsen los en gaf de persoon een klap in zijn gezicht.
‘Jezus, Brian! Je geeft me een hartaanval! Ik dacht dat ik vermoord zou worden, stomme lul!’ Brian vond het blijkbaar heel grappig en leek niet meer bij te komen van het lachen. ‘Wat moet je?’, vroeg ik, nog steeds een beetje pissig omdat hij me zo had laten schrikken. Ik voelde me die dag op de een of andere manier heel de tijd al griezelig bekeken, en ik dacht echt even dat iets te me grazen zou nemen.
‘Ik wou komen zeggen dat er geen eten meer is, de kok heeft de laatste portie aan laten branden. Jij en Ten moeten jullie eten in de stad gaan kopen.’ ‘Ik eet wel niks.’, bromde ik terug, geen zin hebbend om er nog op uit te moeten trekken. ‘Niks er van. Ten wach al op je.’
Het was een stille busreis naar de stad. Niet zo’n ongemakkelijk stilte waarin je continu aan iets loopt te denken wat je zou kunnen zeggen, maar alles wat je kunt bedenken het alleen maar ongemakkelijk maakt. En dan zeg je iets omdat je je verplicht voelt om dat te doen, maar komt er een kort antwoord en wordt het weer stil. Nee, dit was gewoon een prettige stilte. Een stilte waarin we allebei wisten dat er niks interessants te zeggen was, en daar vrede mee hadden.
‘Zin in de show vanavond?’ Was het eerste woord dat er tussen ons gewisseld werd terwijl we in onze pizza beten. ‘Zeker weten. Jij?’ Ten haalde zijn schouders op. ‘’T is gewoon als gewoonlijk, niks bijzonders. Maar ik zie er niet tegenop, hoor. Het is altijd leuk om steeds weer voor een nieuw publiek op te treden, natuurlijk.’
Ik wou luisteren naar dat Ten te zeggen had, maar werd afgeleid door een paar gestaltes die een stukje verder bij de patatkraam stonden.
‘Ten’, siste ik. ‘Wat is er, jongen?’ ‘Ik zie mijn klasgenoten daar.’ ‘Oh, wil je even gedag zeggen?’ Ik zwaaide met mijn handen in een ‘nee!’ gebaar. ‘Juist niet! Kun je doen alsof ik er niet ben?’ De jongen trok een wenkbrauw op maar stemde in en keer langs me heen alsof hij alleen aan het plastic tafeltje zat. Ik trok mijn capuchon over mijn hoofd en boog zo ver mogelijk naar voren zodat mijn gezicht schuil ging onder de stof. Maar blijkbaar was mijn vermomming niet goed genoeg.
‘Hey, Circus Boy!’, riep één van de jongens. Ik verstijfde.
‘Heb je een voorstelling vanavond? Ga je met de aapjes dansen?’ Een andere jongen stootte hem aan. ‘Natuurlijk doet hij dat niet, hij is een deel van de freak show, hè Leo?’
Ik staarde strak naar mijn eten. Wat moesten deze gasten van me? Normaalgesproken waren mijn klasgenoten misschien niet de aardigste mensen, maar ze kwamen nooit opeens zo naar me toe om me te sarren. Normaal zouden ze me gewoon met rust laten en zulke dingen alleen achter mijn rug om zeggen.
‘Hey, laat hem met rust.’, zei Ten, geschrokken door hun arrogantie.
‘Oehhh, Leo heeft een vriendje! Sorry, stoorden we jullie op je date?’, sarde één van de jongens. ‘Ach, pleur op en bemoei je met je eigen zaken.’, zuchtte Ten kalm, maar geïrriteerd. ‘Ga je brutaal doen, mannetje? Je houd maar beter zelf je bek als je weet wat goed voor je is.’ Ten lachte verontwaardigd. ‘Sorry om het voor je te verpesten hoor, maar ik ben een man, geen mannetje. En ik ben een prima-functionerende, 26-jarige die wel prima voor zichzelf kan beslissen wat goed voor zich is.’
Één van de jongens greep Ten ruw bij zijn schouder. ‘Luister jij eens even-‘ Ten lachte opnieuw en rukte de hand van zich af. ‘Dat zou ik niet doen als ik jou was. Kom mee, Leo. We gaan.’
Ten wuifde je jongens nog even met een knipoog na, die verontwaardigd toe keken. Hij leek er al lang geen aandacht meer aan te besteden, en zei er ook nooit meer iets over.

‘Shit, shit, shit, shit, shit!’, vloekte Tyler. Ik rende gauw naar hem toe. ‘Wat is er aan de hand?’ We waren net klaar met oefenen voordat over een half uur de echte show zou gaan beginnen. Ik kon me niet inzien wat er nu nog mis zou kunnen zijn.
‘Mijn motor! Dat ding start niet meer op! Volgens mij is er iets mis gegaan bij de training, en is er nu iets stuk. Ik kan er niet meer op rijden voordat ik ‘m heb laten checken.’ Tyler greep in zijn haar en schopte tegen een emmer. Ik had hem nog nooit zo gefrustreerd gezien.
‘Hebben we geen reserve-motors?’, vroeg ik voorzichtig. ‘Nou eerst wel, maar die hebben we moeten verkopen door de geldschulden. Het dichtstbijzijnde verhuurbedrijf is een uur hier vandaan, én die is al gesloten. Ik heb geen idee waar we nu zo snel mogelijk een motor vandaan kunnen halen. En we kunnen mijn stuk ook niet zomaar van de show schrappen.’
We waren even stil, totdat ik opeens een ingeving kreeg.
‘Peter! Peter rijd motor!’ Tyler trok één wenkbrauw op. ‘Peter?’ ‘Een vriend van mij! Maakt het uit wat voor motor het is?’ ‘Niet echt, zolang ik er maar een beetje op kan rijden en het niet een te zwaar model is.’ ‘Dan bel ik hem nu op! Met een beetje geluk is hij hier in een kwartier.’

‘Hee Leo, wat is er aan de hand?’, vroeg Peter door de telefoon. ‘We hebben je motor nú nodig!’ ‘Pardon?’ Ik begon te ijsberen terwijl ik vertelde wat er aan de hand was. Godzijdank kon Peter meteen komen en was hij bereid zijn motor even uit te lenen. ‘Alles voor jou, man.’

Reacties (2)

  • IrisThePiris

    Love this storyyy

    2 jaar geleden
  • aarsvogel

    Oei oei oei, gemene mensjes allemaal!
    Waarom schrijf jij nooit een verhaaltje met lieve mensjes? Dat is veel beter voor het slapen gaan ^.^

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen