||Diana Cassandra Volturi

‘Cass,’ word ik begroet door Emmett, die de deur van hun huis nogal ruw open maakt. Zoals altijd heeft het grootste en sterkste lid van de Cullen coven een onserieuze en speelse houding. Volgens mij is bijna alles een grap voor hem. Een gevecht hier? Leuk, waar wachten we nog op. Problemen daar? Laten we ons ermee bemoeien. Actie-junk.
      ‘Ben je hier om nog een keer ingemaakt te worden?’ vraagt de vampier lachend. Voor het effect kraakt hij zijn knokkels en nek en ik rol met mijn ogen.
      ‘Als ik het me goed herinner ben ik degene geweest die je de laatste keer heeft verslagen,’ zeg ik met een poeslieve glimlach. Het voelt verkeerd om te glimlachen met het zware gevoel in mijn maag dat een soort nasmaak van het gesprek met Paul moet voorstellen. ‘Ik ben hier voor Carlisle, er is misschien een vierde soort aanwezig.’
      Ik loop langs Emmett heen en de jonge vampier schiet direct achter me aan, zijn aandacht getrokken door mijn uitspraak.
      ‘Een vierde partij?’ vraagt hij opgetogen. Zoals ik al zei, op zoek naar actie. ‘Wat bedoel je daarmee?’
      Ik rol met mijn ogen, terwijl ik zonder gêne de trappen op schiet naar Carlisles kantoor, wetende dat de eeuwenoude vampier zich daar moet bevinden. ‘Zoals ik het zeg, Emmett. De eerste partij zijn de mensen, de tweede de wolven of vormveranderaars, wat je ze ook wil noemen, de derde de vampiers en misschien is er een vierde. Maar verwacht niet te veel, ik kan het ook mis hebben.’
      ‘Hoe is het mogelijk dat er een vierde partij is waar jij niets van af weet, met je eeuwenlange ervaring bij de Volturi?’ vraagt Emmett geïnteresseerd en misschien ook een beetje spottend. Sommige vampiers zien niet helemaal in hoe belangrijk de Volturi is. Zonder de wetten en de regels die de Volturi handelen zou er chaos en oorlog zijn en zou de mensheid binnen no time uitgeroeid zijn. Emmett is een van de vampiers die niet compleet inziet wat de Volturi werkelijk doet en dat is te horen aan zijn stem.
      ‘Hallo, Cass,’ begroet Carlisle met een vriendelijke glimlach. Hij stopt een boek weg in zijn eeuwenoude boekenkast, iets waar ik stinkend jaloers op ben.
      Ik hoor iemand in de hoek van de kamer gniffelen en met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik naar Edward, die een stomme grijns op zijn gezicht heeft. Zodra zijn ogen de mijne ontmoeten, verdwijnt zijn lacherige gezichtsuitdrukking en geeft hij me een spottende salut.
      Sinds ik niet meer officieel bij de Volturi woon zijn de Cullens niet half zo serieus of gespannen als ik er ben en hoewel het soort van familiegevoel best wel prettig is, kan ik het niet helpen als oude trekjes naar boven komen.
      Nu ook rol ik met mijn ogen en richt ik mijn blik op Carlisle, die me aandachtig aanstaart.
      ‘Een vierde partij, zeg je, dit is interessant. Leg eens uit.’

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    IK HOU VAN DE CULLENS YYEEESSS

    2 jaar geleden
  • AroonCat

    Tooofffff, ben erg benieuwd!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen