||Diana Cassandra Volturi

‘Wat zie je er vermoeid uit,’ zegt een ruwe stem. Het is niet een diepe stem en ook zeker niet mannelijk, al is het wel een stem die lef uitstraalt. De stem van Thorn. ‘En ik dacht nog zo dat je, ook al ben je in je mensenvorm, niet echt moei kon worden.’
      ‘Ik kan slapen, dus technisch gezien zou ik ook moe moeten kunnen zijn,’ antwoord ik schouderophalend en nonchalant. Eigenlijk wil ik het er niet over hebben, dus ik probeer het onderwerp zo subtiel als mogelijk te veranderen. ‘Hoe was het bij Embry?’
      ‘Bij Embry was het leuk,’ antwoordt Thorn kortaf. Ze loopt van de deurpost naar de stoel in het midden van de kamer. Aan de glimlach op haar gezicht kan ik zien dat ze het echt leuk heeft gehad en dat haar korte manier van antwoorden waarschijnlijk komt door het feit dat ze iets van mij wil weten. Iets wat ik duidelijk liever niet kwijt wil.
      ‘Dus, je hebt na de pauze ieder uur geskipt…’ mompelt Thorn met opgetrokken wenkbrauwen. Ik kan niet helemaal bepalen of ze teleurgesteld is of niet, maar ze moet toch wel gezien hebben hoeveel pijn ik in dat moment beleefde. Het is nog steeds iets waar ik niet met mijn hoofd bij kan.
      ‘Ja, Paul stelde het voor,’ antwoord ik. Ik voel de starende blik van Thorn op mijn gestalte, een blik die zegt dat ze hier ze nooit genoegen mee gaat nemen, en een zucht rolt over mijn lippen. ‘Daarna hadden we een nogal… realistisch gesprek. Gesprekken die ik haat, trouwens, want ze verstoren de magie, omdat ze… tja… realistisch zijn. En vervolgens ben ik naar Carlisle gegaan om hem te vragen over het nieuwe meisje, Emily.’
      ‘Aha, nu klopt het,’ zegt Thorn knikkend, terwijl ze op het voeteneind van mijn bed springt. ‘Paul zag er al net zo vermoeid en hopeloos uit. Blijkbaar heb je hem iets gegeven waar hij echt over na moet denken.’
      Met een zucht laat ik mijn hoofd in de kussens vallen en sluit ik mijn ogen. ‘Dat kun je wel stellen, ja.’
      ‘Hoe dan ook,’ zegt Thorn, het onderwerp veranderend. ‘Wat gebeurde er nu in de pauze?’
      Ik huiver automatisch als ik de pijn voor me haal en ik ben blij dat ik mijn ogen gesloten heb, anders zou je misschien zelfs wel de soort angst voor de pijn in mijn ogen kunnen lezen. Als ik ergens namelijk een hekel aan heb dan is het aan zwakheden laten zien. ‘Haar ogen ontmoetten de mijne en het volgende moment werd ik geforceerd om mijn mensenvorm los te laten en te veranderen naar mijn vampierenvorm, terwijl het wel leek alsof ze ondertussen mijn hoofd bekogelde met bommen die een explosie van pijn achterlieten. Het was waarschijnlijk het onaangenaamste wat ik ooit heb meegemaakt, nog erger dan Janes gave.’
      Thorn fronst even bij dat laatste stukje, zich waarschijnlijk afvragend wie Jane is en wat haar gave kan zijn, maar ik ben te vermoeid om antwoord te geven op de ongestelde vraag.
      ‘Naar,’ antwoord Thorn met een blik van gemeende meelevendheid. ‘Wat zei Carlisle?’
      ‘Het gesprek was vrij nutteloos,’ mompel ik onder mijn adem. Nog steeds ben ik een beetje teleurgesteld met de eindstand van het gesprek voor nu. ‘Hij wist niet precies of meteen wat Emily is. Hij zegt dat hij misschien wel een vermoeden heeft, maar dat hij pas uitspraak kan doen als hij haar echt gezien heeft. En datgene wat ze kan natuurlijk.’
      ‘Oh,’ antwoord Thorn, duidelijk in gedachten verzonken. ‘Dat is kut.’
      ‘Jup, dat kan je wel zeggen.’

Reacties (2)

  • Butterflygirl

    Ojoooo hoelang ga je me nog aan het lijntje houden😂

    2 jaar geleden
    • LaLoba

      Te lang, bereid je maar voor

      2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Het positieve is dat heb verhaal dan nog wel lang duurt.
      Maar besef je wel wat je mij aandoet!? Ik ben een nieuwsgierig persoon!

      2 jaar geleden
  • AroonCat

    Ben zoo benieuwd, kan niet wachten!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen