Foto bij 45 Busted

Spannennd.... hoe zou het toch aflopen....

De volgende nacht sliep ik wederom bij Alexander. Het was fijn om naast hem te liggen, wetend dat hij om me gaf. We sliepen samen in een bed zonder dat hij me probeerde te verleiden. Dat voelde beter dan seks, ik was geen nummertje geworden waar ik hiervoor zo bang voor was. Ik sliep erg licht, ondanks het slaaptabletje dat ik had genomen. Elke keer als er een soldaat langsliep werd ik wakker. Zodra ik besefte dat alles in orde was viel ik rustig weer in slaap. Ik had wel even de tijd genomen om de mooie man in wiens armen ik lag te bestuderen. Zijn arm lag om mijn nek, de mijne over zijn warme borstkast geslagen. Hij zag er zo vredig uit als hij sliep.

Ons vredige slaap werd verstoord door de telefoon van Alexander. Ik zat meteen rechtop in bed. Mijn hart ging tekeer in mijn borst. Alexander die ook wakker geschrokken was nam meteen op. Het geluid stond zo hard dat ik makkelijk mee kon luisteren.
“Kolonel, je moet je snel melden. Er is een noodgeval.” Het was de stem van de generaal die ik gisteren voor het eerst pas echt gesproken had. Alexander Gaf aan dat hij er zo snel mogelijk eraan zou komen. Als een wervelwind trok hij zijn uniform aan. Hij gaf mij een kus op mijn voorhoofd.
“Het komt allemaal goed, probeer nog even wat te slapen”. Nog net niet rennend liep hij de deur uit, op weg naar het noodgeval. Ik vroeg me af wat het was.

Ik probeerde nog wat te slapen, maar nu Alexander niet meer naast mij lag kon ik het niet meer. Even draaide ik me om in bed, tot ik besloot dat blijven liggen geen zin had. Ik kleedde me aan en ging op weg naar de toiletten om te gaan plassen en mijn tanden te poetsen. Halverwege werd ik gestopt door één van de soldaten.
“Jillian! Hier ben je!” De soldaat, Julian die ik niet meer kende dan van naam leek erg opgelucht.
“Ik heb haar gevonden."Schreeuwde hij haast door de telefoon. " Ja zal ik doen” zei hij knikkend Gevonden? Was ik vermist dan? Ik snapte er niks van.
“Wat is er allemaal aan de hand?
“Je moet mee naar de generaal” was alles wat Julian kortaf zei. Hij duwde me licht vooruit toen ik niet snappend bleef staan. Samen liepen we naar de generaal, waar hij me pas los liet toen we voor de deur stonden. Zonder te kloppen deed hij de deur open.
“ik heb haar hier”. Hij duwde me naar binnen.
“bedankt, je kunt gaan” zei de generaal tegen Julian. Verbaasd keek ik om mij heen. Ik stond in het kantoor van de generaal. Naast de generaal stond Officier Jones, Officier van der veen die over trainingen ging, Kolonel Luwel die het hospitaal coördineerde en Alexander die mij angstig aankeek. Zijn kaken stonden gespannen net als zijn ogen. Zweet druppels liepen over zijn gezicht en nek. Hij ontweek mijn blik behendig. Ik wist nog niet wat er aan de hand was, maar dit was niet best.

“Soldaat St.John, wat fijn dat je je eindelijk meld. We hebben de afgelopen drie uur naar je gezocht en je tenminste 10 keer gebeld. De generaal was laaiend. Als blikken konden doden was ik nu morsdood geweest.
“We waren een vreemd onbekend persoon op het terrein tegenkomen. Naar aanleiding hiervan hebben we de vrouwen kamers gecheckt om te zien of er iemand miste. Jij was er niet, je kamer was leeg, je bed onbeslapen. Kun je uitleggen waar je was?”
Ik stond met een bek vol tanden. De waarheid zou me mijn baan kosten en die van Alexander.
“Ehhhhm…” was alles dat ik zo snel kon uitbrengen.
“Komt er nog wat van?” De generaal sloeg op zijn bureau. Het bureau was het enige dat de afstand tussen hem en mij bewaarde. Smekend keek ik Alexander aan, die mij ook smekend terugkeek. Geen van beide wisten we wat we moesten zeggen.
“Heul jij soms met de vijand? Moeten we je gaan verhoren? Gebroken ribben of niet, ik kom wel achter de waarheid”. Het geluid van de generaal was angstaanjagend. Hij praatte zonder zijn mond open te doen, tussen zijn tanden door. Van angst om iets verkeerds te zeggen zei ik niks wat tot een lange stilte leidde. De kolonel was hier niet van gediend. Met grote stappen kwam hij op me af, greep mij bij mijn bovenarm en maakte aanstalten om me mee te nemen.
“Als je niks zegt mag je mee naar de verhoorkamer, dan kunnen we zien of je daar misschien je mond op trekt”.
“Wacht!” riep Alexander, nog voordat de generaal de deur open kon doen. De generaal draaide zichzelf en mij om richting Alexander.
“Jillian was bij mij vannacht”.

Reacties (3)

  • Butterflygirl

    Ze kan toch gewoon zeggen dat ze bevriend zijn en dat ze vanwege haar nachtmerries en trauma bij hem overnacht. Zo ungewikkeld is dat niet en niet strafbaar toch

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Neeeeeeee! Tenzij hij gaat zeggen dat ze een paniekaanval had en hij haar geholpen heeft en alles wat totaal niet met een relatie te maken heeft, moet hij ontzettend zijn bek houden.

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Omg!!
    Dit had ik niet verwacht!!!
    Hij neemt het voor der op!!!

    En wat een sukkel dat ze is!!
    Ze moet der telefoon mee nemen!!
    Snel verder!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen