Om ervoor te zorgen dat Brooke zou geloven dat ze beide ontvoerd waren, had hij zichzelf simpel vastgebonden op een stoel, iets waar hij gemakkelijk uit kon komen. "Brooke? Brooke, oh god I'm so glad you're awake." Zegt Matt met een trilling in zijn stem. "I saw the guy who kidnapped us. He was big, realy big. But he's gone and I'm trying to get out of here." Zegt Matthew, terwijl hij de touwen los maakt. Wanneer hij zijn polsen los heeft, maakt hij het touw rond zijn enkels los en kijkt even rond. "I think he's coming back soon." Zegt Matthew angstig. Hij staat op en loopt snel naar Brooke toe. "I'm gonna get you out of here, okay?" Zegt hij zacht. Hij wilt net de touwen rond haar polsen weg halen, als hij een geluid hoort. Deze geluiden hoorde hij wel vaker en heel toevallig verwacht hij iemand vandaag. "Shit shit shit." Zegt hij paniekerig. "I'm gonna hide, but I will get you out of here. Just.. be quiet, pretend like you're asleep or something." Zegt hij zacht. Matthew had een blauw oog en niet omdat hij met iemand heeft gevochten. Nee, hij had zichzelf een blauw oog geslagen om alles wat echter te laten lijken. Hij loopt snel bij Brooke weg, loopt naar de keuken en pakt een vleesmes, waarna hij zich in een kast verstopt. Een vriend van hem had een sleutel van het huis, dus hij kon gewoon binnen komen. Wanneer Matthew de deur hoort, telt hij rustig de stappen, gooit de deur van de kast open en duikt op zijn vriend af. "I won't let you take her!" Roept hij, terwijl hij het mes in de borstkas van de jongen duwt. Met alle woede die hij in zich heeft, steekt Matthew het mes meerdere keren in het lichaam van de jongeman en als hij zeker weet dat hij dood is, laat hij zich even op hem vallen en hijgt uit. Op Matthew zijn gezicht zit nu wat bloed en ook op zijn handen zit bloed. Vanuit het niets begint hij te huilen en houdt het mes stevig vast. Langzaam laat hij het mes los, legt die naast de jongen neer en komt overeind.
"Brooke." Snikt hij zacht. Hij weet dat ze hem niet kan horen, maar dat maakte ook niet uit. Matthew loopt langzaam naar Brooke toe en kijkt haar voorzichtig aan. "I.. killed him." Zegt hij met een gebroken stem, terwijl hij dichterbij komt. "I killed someone." Snikt hij. Hij neemt rustig plaats op het bed en brengt zijn handen naar Brooke haar polsen. Met trillende handen pakt Matthew het touw vast, terwijl hij een poging doet om haar los te maken. Opeens begint hij sneller te ademen en sluit hij zijn ogen even. "I think I'm having a pannick attack." Brengt hij moeilijk uit. Matthew opent zijn ogen weer en grijpt naar zijn borst. "I c-can't breathe." Zijn ademhaling werd alleen maar onregelmatiger, dit omdat hij geweldig was in het faken van zo'n aanval.

De angst moest duidelijk te lezen zijn in Brooke's ogen. Het was dan ook zwart voor haar ogen; zij was nog duizelig door wát er ook met haar was gebeurd én de adrenaline verblindde haar vrij letterlijk. Juist daarom realiseerde zij zich pas dat er nog iemand in de kamer was op het moment dat zij haar naam hoorde. Direct schoot zij overeind voor hoeverre het lukte nu zij vastgebonden was. Haar ogen zochten de kamer af en landden op een bekend gezicht: direct voelde zij een vorm van opluchting. Iets wat eigenlijk vreemd was, aangezien zij nog steeds in gevaar was en er nu zelfs twéé mensen in gevaar waren, maar het was zo ongelofelijk fijn dat er hier iemand was die zij kende: Matthew. Matthew had een bekend gezicht. Zelfs al had Brooke hem al meer dan een jaar niet meer gezien, zij herkende hem direct. Matt was een goede vriend van haar geweest, nog van voordat zij bekend werd. De twee waren voor haar gevoel uit elkaar gegroeid, mede omdat hun gevoelens over elkaar verschilden. Al tijden had zij niet meer over deze vriend nagedacht, maar nu hij hier was, was ze zó blij hem te zien. "Oh my God, Matt!" riep zij uit, doordat zij hard praatte, voelde zij een steek in haar hoofd. Haar hand bewoog ze hier direct naartoe, alsof dit de pijn kon verminderen. De woorden van Matthew maakten haar alleen maar angstiger: een man had hen ontvoerd? Toen ze zag dat Matt bezig was met zijn eigen touwen, kwam er nog meer opluchting, maar doordat zij zich pas zojuist had gerealiseerd wat er gaande was, had paniek nog altijd de overhand. "What the heck!" kwam er uit haar mond. Haar lippen trilden, hierdoor trilde haar stem mee. Ook haar ledematen trilden, opnieuw begon zij aan haar touwen te trekken. "Help!" riep ze naar hem toen hij los kwam, maar bij het horen van geluiden raakte zij direct weer in paniek. "What's going to happen..." sprak ze hardop uit. Door de paniek kon zij noch huilen, noch gillen; haar hele lichaam leek overstuur te zijn door alles wat er gebeurde. "No, please!" riep ze naar Matthew, die even erg in paniek leek te zijn als haar. "Don't leave me!" jammerde ze, maar het was te laat. Opnieuw trok zij, maar het had allemaal geen zin. Zij kon allerlei geluiden horen, maar had geen beeld. Bij het horen van gepijnigde geluiden, werd zij nóg banger; had de ontvoerder Matthew wat aangedaan? Zij gilde deze keer wel: deze keer kwam het er wél uit. Toen zij voetstappen hoorde, gingen er nieuwe rillingen over haar lichaam heen. Zij maakte haarzelf zo klein mogelijk, alsof dit haar kon beschermen. Toen zij Matthew weer zag, was zij in eerste instantie opgelucht, maar schrok ook: hij had bloed over zijn lichaam en gezicht. "Oh my god...' kwam er opnieuw uit haar mond. Haar ogen werden groter bij het horen van zijn woorden. "What..." kwam er uit haar mond: ze wist niet of ze opgelucht was of niet langer. Ze wilde loskomen, maar nog voordat Matt haar los had gemaakt, stopte hij alweer. Hij raakte in paniek, dit maakte Brooke ook paniekerig, maar ze probeerde kalm te blijven. "No, Matt, you saved us!" sprak ze tegen hem op fluistertoon. Voor hoever ze met haar hand kon reiken, greep ze zijn pols vast. "Don't panick! We need to get out of here, we need to call the cops!" jammerde ze, nogmaals trekkend aan de touwen. "Don't panick," sprak ze, deze keer weer zachter, alhoewel ze duidelijk in paniek was en weg wilde.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen