Foto bij Chapter 100 ||

Nadieh Wilshere


Ik legde de laatste hand aan mijn video en probeerde het vervelende hongergevoel in mijn maag te negeren. Dat zou toch weer weggaan - dat deed het altijd. Geïrriteerd keek ik nog naar het scherm toen ik zag dat ik iets verkeer bij had geknipt en voelde mijn vinger steeds harder op de muis en het toetsenbord rammen, totdat ik uit mijn trans werd gehaald en mijn mobiel hoorde rinkelen. Het was Theo.
'Hello bae!' glimlachte ik toen ik opnam. 'I wish you were here, I miss you.' zei ik er meteen achteraan.
'Aw, I miss you too. Are you feeling better yet?' was zijn vraag. Ik beet even op mijn lip.
'Yeah of course, it just lasted the days you were here. Nothing special.' praatte ik eroverheen. 'How was your day?'
'Well actually.. I got called into the gaffer's office.'
'You did?' vroeg ik en probeerde met een hand verder te werken aan mijn video, maar dit lukte niet helemaal.
'Yeah.. apparently he found out I was spending some time with you in London and not going to the Everton events.' Nu had hij mijn aandacht wel.
'How did he find out?! You're not excluded or anything are you?!' vroeg ik meteen.
'No, I got a warning and I apologised like a hundred times. I should've known this, Nadieh, maybe I shouldn't have come..'
'So now you regret that you came here?' vroeg ik chagrijnig. Ik kon dit er niet bijhebben op dit moment.
'Well.. yes, I guess. I don't want to be punished-'
'For fucks sake, Theo! I told you to stay there if it gets you in trouble!' Ik merkte dat ik mijn stem verhief, maar ik kon er niets aan doen.
'I'm not blaming you at all!' riep Theo nu ook.
'Well it sounds like you're very well on your way! You know what?! Just stay there the coming weekend as well and practice some shooting, maybe that'll help you! I don't even want to go there and beg you to come here if it hurts your football that much!'
'Maybe that's for the best.' hoorde ik Theo kattig zeggen.
'Yeah, I wouldn't want to be a burden towards you now, would I?!'

Alexis Sanchez


Ik probeerde te vergeten wat Anne me had gevraagd, echt waar, maar het lukte me niet. De gedachte kwam steeds weer terug. Ze vroeg dat toch zeker niet zomaar? Had ik haar soms bang gemaakt? Ik moest het weten.
'Did I scare you, Anne?' vroeg ik toen, waarna ze opkeek.
'When? When you wanted distance?'
'Well, no, like scare you that I would ever hurt you?' vroeg ik door en Anne snapte al waar het naartoe ging.
'Just forget about my question, Alexis. It meant nothing.'
'You saying it meant nothing makes me think it does mean something!' ging ik door, waarna Anne helemaal van mij afging en wat meer afstand zocht op de bank.
'Why can't you forget about it?! I told you to forget about it! I can ask you anything right? Well, I wish I hadn't!' zei ze toen boos, waarna ik weer toenadering zocht.
'I'm sorry, okay! It just took me by surprise, that's all.' Anne keek me even twijfelend aan. 'Come on.' pushte ik haar extra en wilde een arm om haar heenslaan, maar ze maakte een iets schichtige beweging naar mijn arm, waarna ik haar helemaal raar aankeek en zij rood werd. 'This is ridiculous, why don't you just tell me what's going on?' zei ik toen.
'Nothing is going on!' riep Anne gehaast en stond op van de bank. 'Maybe I should go.'
'Why don't you want to tell me Anne? Am I not trustworthy enough or something?' vroeg ik door, maar ze bleef de vragen maar weg ketsen.
'I do trust you Alexis, I'm just not ready to tell it.'
'So there is something to tell.' stelde ik vast. Anne keek me even sprakeloos aan en sloeg toen haar ogen neer.
'I just don't want to tell you yet and I'm leaving, bye Alexis!' Ze was sneller buiten de deur dan dat ik haar tegen kon houden en kon ik dus alleen haar autolichten aan zien gaan. Ik zuchtte. Wat was er toch aan de hand? Waarom was ze zo van streek?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen