Foto bij 47 I need to tell you something

Laat je een reactie achter als je dit leest?:)

“Wij gaan het hier nog even goed over hebben.” De generaal keek boos naar zijn collega’s, die op hun beurt weer angstig naar de generaal keken. “In de tussentijd zijn jullie dismissed. Kolonel Kameyer, jij wordt tot op nader order op non-actief gezet. Soldaat St. John, hetzelfde geldt voor jou, ook al zal jij voorlopig niet aan het werk gaan. Als iemand anders jullie samen betrapt, kan één van jullie sowieso zijn of haar koffers gaan pakken. En nu eruit!” Hij wees naar de deur. Ik had niet het lef te protesteren, zo snel als mijn voeten mij konden dragen speerde ik de deur uit met Alexander aan mijn zijde.

Het duurde niet lang of Alexander had mij met zijn lange benen ingehaald.
“Waar ga je heen?” vroeg ik terwijl ik op renpas hem bij probeerde te houden
“Bezemkast” bromde hij.
“Mooi niet! Ik trok hem tot stilstand aan zijn shirt. Als we daar betrapt worden kan je je offers wel pakken. Wapenhok is nu vast leeg.”
“Ík kan mijn koffers wel pakken? Wa….” Ik onderbrak zijn zin. Dit gesprek ging niet de goede kant op.
“Luister, denk logisch na. Ze kunnen jou ook goed in Nederland gebruiken. Ik daarentegen kan eigenlijk niet weg. Ze hebben een gigantisch personeelstekort. Ze kunnen me niet wegsturen. Dus jij bent de pineut.” Even dacht Alexander hierover na. De frons op zijn voorhoofd was duidelijk zichtbaar. Hij kwam tot dezelfde conclusie als ik.
“Ik ga hier niet weg zonder jou.” Zei hij stellig.
“En ik blijf hier niet zonder jou. Ik ben hier tenslotte vanwege jou. Maar ik moet je wat vertellen, dus kom mee.” Ik trok hem wederom aan zijn shirt verder richting het wapenhok. Maar hij gaf niet mee.
“Je moet me wat vertellen? De manier waarop je dat zegt bevalt me niet. Je bent toch niet…?” Hij durfde het woord zwanger niet te zeggen op een openbare plek.
“Nee gekkerd, kom nou maar gewoon mee”. Ik trok opnieuw aan zijn shirt, dit keer deed hij braaf wat ik vroeg. We liepen naar de munitie kamer die afgesloten en verlaten was. Hier lag alle munitie en wapens. Van revolvers tot machinegeweren, stuk voor stuk dodelijk als je wist hoe je ze moest gebruiken.

“Wat moet je me vertellen?” Hij klonk zenuwachtig. Ergens was het wel grappig, ik had hem zenuwachtig gemaakt met mijn opmerking. Op zich niet zo raar, de Ik-moet-je-iets-vertellen opmerking werd meestal opgevolgd door de ik-ben-zwanger opmerking. Maar nee, dat was het niet, daar nam ik tenslotte maatregelen voor.
“Dat verhaal wat je gisteren vertelde. Het zit me niet lekker. Quinten. Die kolonel waar je over vertelde gisteren. Was hij blond, lang, bruine ogen en heette hij Stam van zijn achternaam?” Nu was het mijn beurt om zenuwachtig te worden.
“Ja, hoezo?” Shit. Shit shit. Was het enige dat door mijn hoofd ging.
“Kolonel Quinten Stam is mijn ex. De laatste keer dat ik hem zag was een paar dagen voordat hij naar Irak werd uitgezonden. Ik had al zijn spullen op straat gezet en de sloten veranderd nadat ik hoorde dat hij meerdere keren was vreemd gegaan. Hij was hier zacht gezegd niet zo blij mee. Hij heeft mij vanuit Irak meerdere brieven gestuurd met bedreigingen. Doodsbedreigingen. Als jij terug moet naar Nederland neem ik ontslag.” Ik viel Alexander in de armen. Hij sloeg de zijne om mij heen.
“Ik heb al tijden niks van hem gehoord. Ik hoopte stiekem dat de Irakese woestijn hem opgeslokt had, tot jij je verhaal vertelde.”
“Hij was levend toen ik wegging. Ik ben ervan overtuigd dat hij SIenna ontvoerd heeft. Weet hij dat je hier bent?” Geschokt keek ik op. Ik wilde daar helemaal niet over nadenken.
“Ik hoop het niet. Ik wil hem nooit meer zien.” Angstig keek ik naar de grond.” Alexander trok me in zijn armen.
“Blijf voorlopig bij mij slapen? Alsjeblieft? Ik bescherm je wel tegen wie dan ook.” Ik knikte bevestigend. Ik durfde toch al niet meer in mijn eigen bed te liggen.
“Ik ga zo nog even slapen. Ik ben kapot, en mijn ribben doen zeer.”
“Neem je je pijnstilling wel?”
“Ja meneer de kolonel. Als Anesthesieverpleegkundige weet ik wel hoe ik mijn medicatie moet slikken.” Ik gaf hem een knipoog. Samen liepen we naar zijn kamer waar ik samen met hem onopvallend naar binnen sloop.

Reacties (4)

  • Mariet1994

    Omg het wordt mij nu te warm onder me voeten zeker omdat er nu een man in mijn leven is die ook als militair is uitgezonden en waar ik niks meer van hoor sinds gisteren

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Eindelijk!!
    Hij gebruik die pudding in zijn hoofd!
    Ze mogen niet gescheiden worden!!
    Anders kom ik met een hooivork achter je aan
    Ze zijn voor elkaar gemaakt
    Maar wacht eens!!
    Sienne kan jill beschrijvende en als meneer de ex nog leeft?!
    Dit is nog niet het einde!! Maar het begin!

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Wow. Ik ben zowaar onder de indruk. Voor het eert in tijden gaat Alexander handig met de situatie om.

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Oh oh. Dit moeten ze wel aan iemand vertellen hoor..

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen