Foto bij H.82.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Ik wil dat je weg gaat.’
Heel even kijkt hij me aan en ik zie hem.
Ik zie de vader die ons mishandelde.
Scherp adem ik in, waarna het ineens helemaal niet meer lukt om te ademen.
Evan ziet het ook meteen en duwt mij met een arm achter zich.
Even kijkt mijn vader om zich heen, herinnert zich dat hij in het openbaar is, en loopt dan richting de deur, vlak langs mij heen, waarbij hij mij met zijn zijn schouder tegen de mijne aan opzijduwt.
Ik zou graag willen denken dat alles na deze crematie afgelopen is, maar dat is het niet.
Nog altijd ben ik bang voor mijn vader.
En nog altijd is ergens daarbuiten mijn moeder.

Weken later hebben ze mijn moeder nog steeds niet op kunnen sporen.
Ze is daar nog ergens.
Ze zou elk moment voor de stoep kunnen staan.
Er zijn wel een aantal bewakers van de politie die in een ruime kring door het huis patrouilleren, maar het zou me niet verbazen als ze niet goed opletten.
Bovendien is het al dagenlang bewolkt.
Er is geen ster aan de hemel te zien.
De maan ook niet.
Het is pikkedonker.
Misschien dringt ze nu wel het huis binnen.
Dat is de gedachte waarmee ik elke nacht in slaap val, of eerder mee níét in slaap val.
Evan heeft ervoor gezorgd dat ik slaaptabletten heb gekregen, wat ik maar niets vind.
Toch zorgt het ervoor dat ik tenminste íéts van rust krijg.
En dan maakt Evan me een paar weken na de crematie midden in de nacht voorzichtig wakker.
Ik vlieg overeind in het bed in de kamer naast die van hem.
‘Evan?!’ piep ik en mijn hand grijpt blind zijn shirt vast.
In het donker kan ik zijn ogen zien glinsteren, maar ik kan niet aan zijn lichaamshouding zien wat er aan de hand is, aangezien mijn ogen niet goed aangepast zijn aan het donker.
Even ben ik bang dat het Evan niet eens is, maar al snel concludeer ik dat dat toch echt het geval is.
‘Evan, wat is er aan de hand?!’ stoot ik doodsbang uit, hijgend en op het randje van een paniekaanval.
Hij doet het licht van het nachtlampje aan.
‘Shhh. Het is oké. Er is niets aan de hand. Sorry dat ik je bang heb gemaakt.’ sust hij verontschuldigend.
Hij komt naast me zitten en geeft me kort een kus op mijn voorhoofd, wachtend tot mijn hartslag weer daalt, zijn vingers verkennen afwezig wat de vorm van mijn pols, alsof hij het niet eens doorheeft.
‘W-waarom heb je me wakker gemaakt?’ vraag ik dan, nog steeds niet helemaal gerustgesteld.
‘Je klaagde toch dat je zo graag wilde dat de wolken weggingen en je de sterren weer kon zien als je ‘s nachts wakker wordt?’ vraagt hij.
Ondanks dat het een verrassend accurate beschrijving is van wat ik die middag gezegd heb, ben ik nog niet helemaal wakker en begrijp ik het nog niet.
‘Ja. Hoezo?’ vraag ik schaapachtig.
Hij stapt op van het bed en pakt mijn hand vast om me ook overeind te helpen.
‘Kom mee naar het raam.’ zegt hij enthousiast, een grijns op zijn gezicht.
Op blote voeten en met niet meer dan een oud, voor mijn afmetingen verschrikkelijk lang houthakkeshemd van Evan strompel ik achter hem aan.
Hij trekt het gordijn opzij en ik kijk naar de lucht boven die in schaduw gehulde bomen.
De wolken zijn weg.
Er fonkelen indrukwekkend veel sterren aan de hemel, sommige in zulke hechte groepjes bij elkaar dat het gewoon lijkt alsof de lucht daar lichtblauw is.
Ik glimlach.
Vroeger keek ik altijd naar de sterren als ik bang was, wat vaak zo was, maar het is zo veel mooier als je ernaar kijkt zonder tranen in je ogen.
Als ik me naar Evan omdraai, zie ik dat hij grijnst.
‘Dankjewel.’ fluister ik, alsof hardop praten de sterrenhemel zal laten verdwijnen.
Hij strijkt een lok haar achter mijn oor en bijna ril ik.
‘Ik ben rijk, maar niet rijk genoeg om de wolken weg te jagen. Ik heb je alleen wakker gemaakt en je daarbij bijna een hartaanval bezorgd,’ antwoordt hij met een onderdrukt gegrinnik.
‘Dat is niet waar ik je voor wil te bedanken,’ zeg ik en voordat een van ons twee er überhaupt over nadenkt kus ik hem.
We hebben al eerder gezoend, maar nadat ik meer nachtmerries kreeg en steeds sneller van dingen schrok, durfde Evan niets anders te doen dan zijn afstand bewaren, bang dat hij me pijn zou doen, of bang zou maken, denkend dat dat is wat ik wil.
Maar dat wil ik helemaal niet.
Ik wil zo dichtbij hem zijn als mogelijk.
Dan twijfel ik ineens.
Wat als ik het mis heb?
Wat als hij me gewoon niet meer leuk vindt?
Onzeker draai ik mijn hoofd iets weg, net genoeg om de kus te onderbreken.
‘Sorry. Weet je zeker dat je di...’ begin ik, maar hij onderbreekt me al door zijn lippen op de mijne te duwen, waar ze perfect op lijken te passen.
Ik voel het laatste restje slaap uit mijn poriën trekken en leg mijn rechterhand in zijn nek terwijl ik met de andere zacht de stof van zijn shirt rond zijn schouder vastgrijp.
Hij legt een hand om mijn middel en de andere ligt aan de zijkant van mijn hoofd - af en toe voel ik hoe hij met zijn duim over mijn wang strijkt.
Maar dan hoor ik een geluid en ik schrik op, draai mij met haast vastgevroren spieren richting het raam, mijn rug angstig tegen Evan aangedrukt, die gealarmeerd met zijn handen mijn onderarmen vastpakt.
Het blijkt slechts een vogel te zijn die opvliegt uit een boom naast het huis.
Ik ontspan en laat beschaamd mijn ogen dichtvallen.
'Het spijt me.' verontschuldig ik me wanneer ik me weer naar hem omdraai, probeer te verbergen dat er tranen achter mijn ogen prikken, al hoeft Evan ze niet te zien om te weten dat ze er zijn.
Hij pakt voorzichtig mijn kin vast en draait die richting zijn gezicht, zijn bruine ogen priemen vastberaden in de mijne.
'Je hoeft je excuses niet aan te bieden als je bang bent. Niet tegenover mij. Nooit', drukt hij me op het hart,' Oké?'
Ik knik en herhaal dat laatste woord zachtjes, waarna hij zijn armen om me heen vouwt en me tegen hem aandrukt.
Mijn hand op zijn borstkas zorgt ervoor dat ik langzaam het ritme van zijn hartslag overneem en met mijn gezicht in zijn hals geplaatst, kalmeer ik langzaam.
'Alles is een puinzooi, maar met ons komt alles goed.' prevelt hij en ik schud haast gekweld mijn hoofd, weiger die hoop te hebben.
Ik voel zijn omhelzing steviger worden, waarna hij dat laatste herhaalt.
'Wel waar. Met ons komt alles goed.'

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Leuke schrijfstijl.

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Everything is going to be alright


    denk ik


    hoop ik

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Als ze Evan niet had
    Was ze al lang bij de zusje

    3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dat weet ik wel zeker.

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Jij schrijft ditxD

      3 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Weet ik.daarom weet ik het dus ook zeker.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen