Foto bij 48 Brains on the wall

Ik heb in dit hoofdstukje een andere manier van schrijven verwerkt om jullie een beetje inzicht te geven wat er met de ontvoerde soldaten gebeurd. Willen jullie het op deze manier vaker zien?

P.s. Ik heb de cover aangepast, wat vinden jullie?

Zodra de deur achter mij in het slot schoof keken we elkaar drie seconden lang intens aan. Twee zielen, één gedachten. Al de slaap verdween uit mijn lichaam toen zijn lippen de mijne raakte. Heel voorzichtig, zonder de linkerkant van mijn ribben aan te raken gingen zijn handen naar mijn heupen, waarmee hij mij voorzichtig naar zich toe trok. Met beleid trok hij langzaam de kleren over mijn hoofd uit en hielp mij met mijn broek. Ik hielp hem met zijn shirt, knoopte zijn broek open maar had niet de kracht om op mijn hurken zijn broek uit te doen. In tegenstelling tot onze vorige intense vrijpartijen, ging dit een hele voorzichtige worden. We hadden wat te vieren, officieel hadden wij een relatie, zo officieel dat het hele defensiemanagement van deze basis het wist.

Zijn grote grove handen trokken elk kledingstuk van mijn lichaam af met verbazingwekkende tederheid. Heel voorzichtig legde hij mij in het midden van zijn bed, met mijn rug in zijn matras. Ik trok mijn benen op zodat hij ertussen kon liggen. Steunend op zijn gespierde armen, zodat hij mij amper raakte, schoof hij steeds verder naar boven tot ik in zijn blauwe glinsterende ogen kon kijken. Zacht zoende hij me. Met mijn venusheuvel schuurde ik langs zijn onderbuik om aan te geven dat ik er klaar voor was. Zonder onze zoen te verbreken gleed zijn kleine kolonel in mij. Ik duwde mijn hoofd achterover in het verenkussen van genot. Alexander maakte een diep grommend geluid dat diep uit zijn borstkast kwam. Onze ademhalingen waren versneld, licht hijgend. Met elke stoot van hem gaf ik lichte tegendruk. Mijn ribben voelde ik, maar dit was het waard geweest. Alles ging met liefde, zachtheid en zo teder, dat ik nooit verwacht had dat deze dominante man dat in zich had.

Na bijna tien minuten maakte hij er met een diepe brom een einde aan. Op mijn goede zij wurmde ik mezelf in zijn armen met mijn hoofd op zijn borstkast. Zijn hart voelde ik regelmatig en krachtig slaan in zijn borstkast. Kleine borsthaartjes prikte in mijn wang. Als een klein kind trok ik mijn voeten op in foetushouding. Nagenietend lag ik met mijn ogen dicht. Ik moest denken aan zijn openbaring, dat wij een relatie hadden. Voor een paar seconde had ik me zo intens gelukkig gevoeld. Dat gevoel bleef hangen nu ik veilig in zijn armen lag.
“Wij zijn wel goed in afscheids seks he” grinnikte ik.
“Dit is geen afscheid. Dit is pas het begin.” Hij gaf me een liefkozende kus op mijn voorhoofd. Vanbinnen smolt ik. Alexander was de man naar wie ik altijd al verlangd had. Hij draaide mijn haar rond zijn vinger in een krul.
“Misschien wordt het nu wel allemaal minder ingewikkeld?”
“Misschien kunnen we een deur tussen jouw kamer en mijn kamer maken. Dat zou het pas minder ingewikkeld maken.
“Misschien moet jij maar heel gauw gaan slapen voordat je op nog meer rare ideeën komt.” Ik deed mijn ogen open om te zien of ze matchte met zijn lachende stem. Zijn donker blauwe ogen glinsterde in het licht van het lampje. Misschien ging alles wel goed komen.

Maar misschien ook niet. Enkele kilometers van de militaire basis werd Anouk verhoord door Quinten. Quinten behandelde haar niet zoals Al- Qaida hem behandeld had. Hij was gemeen tegen de drie vrouwelijke soldaten. Zonder medelijden verhongerde hij hen terwijl hij naast hen zijn luxe avonddiner op at. De restjes gingen naar de honden.
“Kom op Anouk, vertel me gewoon de waarheid en deze kippenpoot wordt voor jou.” Met het geurende stuk vlees zwaaide hij voor haar neus. Ze had zo’n honger. Zo’n dorst. Het enige dat haar tegen hield om de kippenpoot uit zijn handen te rukken was het touw dat om haar hele lichaam aan de stoel was geknoopt. Klein obstakel … Ze kon nog geen teen bewegen.

“Twee deuren naast jouw kamer zit de kamer van een jonge dame, haar naam is Jillian St. John. Heb ik gelijk? Ik hoef alleen maar een ja of een nee te horen Anouk. Geef me het antwoord en deze kippenpoot is voor jou.” Bijna kon ze een hap nemen van de poot.
“Ja, ja,ja. Jillian’s kamer zit daar. Jillian St. John.” Van frustratie schreeuwde ze het uit. Haar lippen probeerde tevergeefs bij de kippenpoot te komen. Quinten trok de poot bij haar vandaan. De ogen van Anouk vielen bijna uit hun kassen zodra het stuk vlees de grond raakte. De honden vraten het meteen op, zonder ook maar iets achter te laten voor haar.
“oohw, heb ik hem laten vallen? Ohhw wat jammer.” Dat was de ergste teleurstelling in haar leven. Tevens ook de laatste teleurstelling die Anouk ooit zou meemaken. Zonder er erg in te hebben dat de twee andere ontvoerde soldaten mee keken pakte hij zijn wapen en schoot Anouk door haar hoofd. De stukjes hersens zouden nog maanden het plafond sieren.

Reacties (7)

  • LarryNiam

    kut Quinten.
    snel verder<3

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    OMG Quinten is gestoord. Arme Anouk 😭

    Oké hele rare overgang.
    Misschien had je beter een apart hoofdstuk kunnen maken? Is maar een ideetje hé haha.

    Snel verder? X

    2 jaar geleden
  • Hcaonymor

    Niet nice van Anouk, maar iets zegt me dat haar hersenen goed zullen staan bij het meubilair..

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké, ik ga niet zeggen dat je je heel slecht aan mijn regels gehouden hebt, maar ik zou liegen als ik zou ontkennen dat ik me een béétje genegeerd voel.
    Zo moeilijk waren die eisen niet.
    Oké, niemand vermoorden stond er misschien niet bij, maar - ik bedoel - dat was wel op te leiden uit de context, of niet?
    xD

    2 jaar geleden
    • Scenario

      Ik had je gewaarschuwd dat ik me niet aan je regels zou houden haha. Ik zit nog te twijffelen of ik enkele andere zou breken.... hmmmm je regels geven me wel inspiratiexD

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Dat is niet de bedoeling van mijn regels!:@xD

      2 jaar geleden
    • Luckey

      Blijf der inspiratie geven!! Krijgen we meer deeltjes 😇

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh ja. Dat is zeker goed. Ik heb me bedacht!

      2 jaar geleden
  • Luckey

    Hahaha ze eten elkaar nog net niet op!!

    Omg nee Anouk!!!
    Stomme klote mannen!!
    #ripanouk
    Nu weet quinten wel dat jill er is....

    Wel supet goed geschreven.
    De overgang van heel lief naar heel heftig is wel gied geschreven
    En je cover is leuk

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      “ze eten elkaar nog net niet op”. Ik dacht heel even dat je het over de ontvoerde vrouwen had die verhongerd werden en ik was zo even van “haha”?! Dat is niet “haha”. Whut? En toen besefte ik dat het om Jillian en Alexander ging. Hoop ik. Want anders heb ik nu een hele reactie geschreven en helemaal tijd uit mijn leven gebruikt.xD

      2 jaar geleden
    • Luckey

      Ging over jill en AlexanderxD
      Daarom stond er een aline tussen

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen