“Mama, begrijp jij hoe de wereld werkt?” ik keek mijn moeder aan die zachtjes heen en weer schommelde om de schommel naast me. Haar zwarte haar was opgestoken met een haarklip en haar groene ogen keken mij omderzoekend aan. Het was logisch, zeker. Welk negen-jarig kind vroeg zulke beladen vragen? Ik was zo’n kind.
“Ik denk dat iedereen zijn eigen gedachten daarover heeft.” Antwoordde mijn moeder kalm. Een zachte bries gleed door onze haren en streelde onze huid. De zon was bijna verdwenen achter de horizon.
“Ik snap het niet.” Antwoorde ik, waardoor mijn moeder zachtjes lachte.
“Ik denk dat sommige mensen denken dat ze de wereld begrijpen maar ik denk dat dat onmigelijk is. Je leert constant, maar je kan nooit alles weten over de wereld.” Zei mijn moeder zachtjes. Mijn jonge brein hoefde niet lang over het antwoord te denken: “superman kan wel alles weten”. Mijn moeder bevestigde dit. Drie dagen later was ze samen met mijn vader verongelukt met de auto.
“Mama” fluisterde ik zachtjes onder mijn stem toen ik wakker werd. Er scheen zacht licht in mijn ogen en warmte omringde me. Was ik wel ontwaakt? Mijn mond voelde droog en mijn keel nog droger. Mijn ademhaling kwam in kleine pufjes uit mijn mond en voor het eerst had ik het gevoel dat ik weer in de realiteit was. Ik voelde mijn hart zachtjes kloppen tegen mijn pijnlijke ribben. Ik lag nog zeker enkele minuten bij te komen en te wennen aan mijn nieuwe omgeving, mezelf afvragend waar ik me bevond. Tot plots de deur open ging van de ruime kamer waar ik lag en Sophia binnenkwam. Ze leek niet op te merken dat ik wakker was en begon wat meubels in de kamer af te stoffen. In doodse stilte volgden mijn ogen haar, tot ze zich omdraaiden en we contact hadden. Ze sloeg een kreet, waardoor ik in elkaar kromp en mijn ademhaling volledig werd gestopt. In paniek greep ik het bed vast; flashbacks van de trap schoten razendsnel over mijn netvlies samen met het gevoel van het warme water. Iets sloot zich over mijn mond en ademen werd snel weer makkelijker. Ik was zo in de paniek opgegaan dat ik Niall niet had binnen zien komen, samen met Liam. Het kapje werd over mijn mond gehouden en ik keek ze angstig aan; ik wist dat ik niet op het bed hoorde.
“I’ll get the medicins” zei Liam nadat hij me enkele seconden in de gaten had gehouden.
“Emma?” Zei Niall. Ik richtte mijn blik schichtig op hem waarna hij het kapje van mijn mond ging. Ineems was mijn zuurstof toevoer weer beperkt en leek alles weer trager te gaan; Liam stond naast me en gaf me de pillen, ik kreeg mijn arm niet omhoog dus voorzichtig deed hij mijn mond open, gaf me vier pillen en hielp me met water drinken. Niall klopte mijn kussen op terwijl Liam mij overeind hielp wanneer ik weer neergelegd werd. Ik begreep niet waarom ze zo voorzichtig waren.
“Sophie will stay with you for now.” Echoeden hun stemmen door mijn hoofd. Sophia haar gezegd verscheen boven me en ze streelde haar vingers over mijn gezicht.
“The painkillers are kicking in so you will fall asleep soon. Don’t worry, I’m here to protect you.” Fluisterde ze zachtjes. Haar ogen waren warm; de kleur van goud en zonsondergang.
“Think about good things” fluisterde ze. “He won’t hurt you, I’ll stick up for you this time.” Haar ogen werden waterig.
“I should have escaped with you but I love Liam too much. I get that you don’t understand... Nobody could love such a horror of a man like Harry.” De naam zette mijn brein op slot en opnieuw vlogen de flashbacks door mijn hoofd. Elke stoot en duw die hij me gaf.
“Emma..” Sophie probeerde me aan te kijken maar mijn ogen konden zich niet focussen en rolden waarschijnlijk rond in hun oogkassen.
“They probably haven’t told you so I will. You deserve to know right now.” Ik wilde knikken maar de medicijnen hadden al mijn spieren verzwakt.
“You died Emma, and I’m so glad your back. Sorry for being selfish.” Ze snikte zachtjes. “You were gone for four minutes and then came back...” ze kuste mijn voorhoofd voorzichtig. Ik deed mijn mond open om wat te zeggen maar geen geluid kwam meer uit mijn keel. Sophia zag mijn mond en kwam met haar oor bij mijn mond zodat ik minder moeite hoefde te doen. Met alle pijn kreeg ik de twee simpele woorden uit mijn lichaam: “kill me”

Reacties (3)

  • magiclove

    snel verder!

    2 jaar geleden
  • LarryNiam

    no emma keep trying.
    snel verder<3

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    No, no, no, nooooo!
    Snel verder? X

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen