Foto bij H.86.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
‘Waarom viel je toen die Mike aan?’ zeg ik en even ben ik zenuwachtig.
Wat als ik me vergist heb?
Wat als James - dezelfde James die ik de heel tijd fel heb verdedigd tegenover Evan - gewoon echt een koelbloedige moordenaar is?
Een tijdje is James stil en hij kijkt alsof hij pijn heeft.
‘Vanwege Lily.’

Hey, lezers.
In het volgende hoofdstuk wordt het nog een keer uitgelegd, maar voor wie het even vergeten was en het nu alvast wilt weten, in hoofdstuk 44 wordt uitgelegd wie Lily is.
link: https://www.quizlet.nl/chapters/1428643/h44/
Dankjewel voor het volgen!

Ik sla mijn ogen neer, mijn ergernis smelt weg.
'Wie in godsnaam is Lily?!' snauwt Evan.
'Hou even op, oké?' zeg ik zachtjes en hij draait zich direct naar me om als hij de toon in mijn stem hoort.
Aan zijn gezicht zie ik dat hij wilt vragen of het goed met me gaat, maar hij bedenkt zich.
'Ik zal je eens uitleggen wie Lily is.' gromt James op een toon die ik herken als uiterst gevaarlijk, maar ik hoor toch dat zijn stem trilt en dat verraadt dat het hem meer kan schelen dan hij laat blijken.
'James, dat hoeft niet als je het niet wilt.' val ik hem in de rede, maar hij schudt zijn hoofd zonder zijn blik van Evan af wenden.
'Lily was mijn zusje', zegt hij op scherpe toon, maar ik zie de tranen in zijn ogen,' En een paar jaar geleden, toen we dakloos op straat lagen, kwam er een groepje mannen aanlopen. Ze hebben mij geschopt tot ik bewusteloos was en haar verkracht’, hij duwt een sprakeloze Even tegen zijn borst zodat hij een paar passen achteruit struikelt en zijn harde stem galmt door de ruimte,’ Ik werd wakker naast haar líjk en die heilige Mike van jou is een van de mensen die haar dat aangedaan hebben, dus waag het niet om te zeggen dat ík de slechterik hier ben!’
Ik snel naar hem toe en leg mijn handen op zijn borstkas om hem tegen te houden als hij eventueel Evan aan wilt vliegen en in een poging om hem te kalmeren.
Voor een moment ben ik helemaal van mijn stuk gebracht.
Mike was toen nog minderjarig.
Stond hij er gewoon bij, of heeft hij meegedaan?
Met een rillingen denk ik aan alle keren dat hij mij zo raar aankeek tijdens de lessen.
Was hij aan het peilen of ik zijn volgende slachtoffer kon zijn?
Ik schud het van me af en vang James’ blik. Voorzichtig leg ik een hand in zijn nek om ervoor te zorgen dat hij me aan blijft kijken.
‘Het is oké.’ fluister ik en ik zie dat zijn ogen overlopen.
Zorgvuldig trek ik hem naar me toe en omhels hem.
Zacht voel ik hoe zijn lijf schokt en ondanks dat hij meer dan een kop groter is dan mijn schamele 1 meter 68, lijkt hij ineens zo klein.
‘Ik kon niets doen’, probeert hij het goed te praten, alsof wij het hem kwalijk nemen,’ Ik probeerde het, maar ik kon het niet. Ze waren met zo veel en...’
‘Ik weet het.’ sus ik hem.
Na een tijdje maakt hij zich van me los en wrijft over zijn gezicht, schiet gelijk weer terug in zijn dominante gedrag.
Intimiderend kijkt hij Evan aan, ondanks dat zijn gezicht rood is.
‘Denk nu maar niet dat ik soft ben, jóngetje. Ik jaag nog steeds een kogel door je heen als het moet.’ dreigt hij en ik kijk hem kil aan, genoeg hebbende van zijn haantjesgedrag.
‘Waag het niet, Grint.’ sis ik.
Even kijkt hij me even stil aan.
‘Ik wil je even spreken.’ zegt hij dan.
Ik trek een wenkbrauw op en stap automatisch iets dichter naar Evan toe, die dit ziet als een teken dat ik bang ben en zijn hand op de mijne leg, ook al ga ik dichterbij staan zodat, mocht James uit zijn voegen barsten ik zo meer kans heb om hem tegen te houden.
‘En wat zijn we nu dan aan het doen?’ vraag ik scherp.
‘Onder vier ogen.’ verduidelijkt hij.
Ik schud mijn hoofd.
‘Ik laat Evan niet achter met die gewapende vrienden van jou.’ zeg ik en het klinkt heel raar, omdat dat op een vreemde manier misschien ook wel míjn vrienden zijn.
Hij laat een ontevreden geluid horen.
‘Vreemd, dat je me nu zelfs nog minder vertrouwt dan toen ik mijn pistool tegen je hoofd hield toen je nog voor me werkte.’ vertelt hij en ik weet dat hij dat doet om Evan te stangen, wat duidelijk effect heeft, want ik voel de spieren in zijn hand zo hard aanspannen dat het bijna pijn doet.
‘Ik vertrouw je met mijn leven’, zeg ik,’ maar niet met dat van hem.’
Even is James stil.
‘Ik beloof je dat ik hem niets aan zal laten doen terwijl we aan het praten zijn. Ik beloof het je.’ zweert hij.
Heel lang zwijg ik, kijk kort naar Evan.
‘Het komt goed, oké? Ik zorg ervoor dat er niets gebeurt,’ vertel ik hem, waarna ik me richting James wend. ‘Oké.’
Ik loop richting de deur en James volgt me.
Ik hoor Evan gedempt naar hem sissen dat hij hem afmaakt als mij iets overkomt, waarop James - gedreven door testosteron - antwoordt dat hij het mag proberen.
Uiteindelijk besluit ik er maar gewoon niets van te zeggen.
Hij sluit de deur achter zich en tegen de muur geleund kijk ik hem aan.
‘Wat is er?’ vraag ik.
‘Hoe zit het tussen jou en Evan?’
Ik zucht.
‘En dat moet je per se vragen zonder hem erbij?’
Ik haal een wenkbrauw op.
‘Ik vertrouw hem niet.’
‘Jij vertrouwt niemand.’ val ik hem in de rede.
‘Ik vertrouw jou.’ beweert hij en mijn mond, die ik alweer geopend had om iets te zeggen, sluit ik weer.
‘Wat ik probeer te vragen is: weet je zeker dat hij goed voor je is? Ik weet ik dat ik de laatste ben die mag praten over wat wel of niet goed voor je is, maar ik wil gewoon zeker weten dat het wel goed met je gaat.’ legt hij uit.
‘Ik kan wel voor mezelf zorgen, James.’ vertel ik hem, maar hij kijkt me niet overtuigd aan.
‘Nee, Gioa, luister naar me’, smeekt hij me haast,’ Ik bedoel dat niet. Ik weet dat je het kan, ik vraag me af of je het ook dóét.’
Even ben ik stil en ik zet een stap van hem weg.
‘Wat bedoel je?’ vraag ik iets wantrouwig.
Ongemakkelijk kijkt hij me aan, twijfelend of hij het moet zeggen.
'Gioa', zegt hij dan,' Kun je mij recht aankijken en zeggen dat je bij hem weggaat als hij je pijn zou doen?'
Ik kijk hem heel lang onbeholpen aan, weet niet precies wat ik moet zeggen.
'James...' verzucht ik dan, maar hij schudt fel zijn hoofd.
'Niks "James", Gioa!' stoot hij tegelijkertijd boos en gepikeerd uit.
Dan glijdt zijn blik over mijn gezicht, elke centimeter zorgvuldig in zich opnemend, zoekend naar een teken dat zijn vermoedens bevestigd.
'Wat is dat op je slaap?' vraagt hij dan, zacht.
Zacht betekent gevaarlijk bij hem.
'James, het is niets.' vertel ik hem.
'Heeft hij dat gedaan?'
Ik slik.
'James, het was niet zijn schuld.' val ik hem in de rede, maar hij begint al naar de deur toe te lopen.
Nog nooit ben ik zo snel in beweging gekomen.
'James, niet doen!'

Hey lezers. Voor iedereen die heel even vergeten is wat er is gebeurd, is het misschien handig om hoofdtuk 84 weer even terug te lezen.
Link: https://www.quizlet.nl/chapters/1438425/h84/
Nog altijd dankjewel voor het volgen en feedback wordt altijd gewaardeerd!

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    1,68 is maar 2 centimeter onder het gemiddelde hoor(baby)


    sorry hier let ik dan weer op(hoera)

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Oh, fijn om te weten. Ga ik onthouden!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen