Foto bij H.87.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Gioa', zegt hij dan,' Kun je mij recht aankijken en zeggen dat je bij hem weggaat als hij je pijn zou doen?'
Ik kijk hem heel lang onbeholpen aan, weet niet precies wat ik moet zeggen.
'James...' verzucht ik dan, maar hij schudt fel zijn hoofd.
'Niks "James", Gioa!' stoot hij tegelijkertijd boos en gepikeerd uit.
Dan glijdt zijn blik over mijn gezicht, elke centimeter zorgvuldig in zich opnemend, zoekend naar een teken dat zijn vermoedens bevestigd.
'Wat is dat op je slaap?' vraagt hij dan, zacht.
Zacht betekent gevaarlijk bij hem.
'James, het is niets.' vertel ik hem.
'Heeft hij dat gedaan?'
Ik slik.
'James, het was niet zijn schuld.' val ik hem in de rede, maar hij begint al naar de deur toe te lopen.
Nog nooit ben ik zo snel in beweging gekomen.
'James, niet doen!'

Hey lezers. Voor iedereen die heel even vergeten is wat er is gebeurd, is het misschien handig om hoofdtuk 84 weer even terug te lezen.
Link: https://www.quizlet.nl/chapters/1438425/h84/
Nog altijd dankjewel voor het volgen en feedback wordt altijd gewaardeerd!

Ik probeer hem aan zijn schouder tegen te houden als hij door de ruimte naar een verbijsterde Evan beent, maar ik ben niet sterk genoeg.
'James, hou op!' roep ik schril, maar hij reageert niet eens.
Mijn ademhaling is gejaagd en mijn hart hamert tegen mijn borstkas.
'Het was per ongeluk!' schreeuw ik buiten zinnen als ik hem zijn pistool zie pakken en op Evan zie richten.
'Dat is het altijd!' gaat hij zonder zijn blik van Evan af te halen tekeer.
Terwijl er tranen van iets wat dieper is dan angst over mijn gezicht rollen, klauw ik aan de stof van zijn mouw en rond zijn schouder.
'Niet schieten', snik ik, mijn vechtlust volledig verdwenen,' Laat het me alsjeblieft uitleggen.'
Kenny, Mitch, Phil en Max komen de kamer weer binnenlopen en trekken meteen ook hun wapens, alleen al omdat hun baas dat ook heeft gedaan.
'Het was mijn schuld!' gil ik als ik het geluid van vier pistolen waar de veiligheidspal van weg wordt gehaald hoor.
Nog nooit ben ik zo doodsbang geweest. Niet wanneer ik mijn moeders voetstappen over de gang hoorde in de nacht. Niet wanneer ik haar stem soms plotseling vlak achter me hoorde. Nooit.
Ik voel hoe Mitch me van James wegtrekt en hij trekt zich niets aan van mijn gespartel of dat ik keer op keer met mijn schoen op zijn voet inhak, ondanks dat dat ongetwijfeld pijn moet doen.
'James, waag het niet!' huil ik, nog steeds vechtend tegen Mitch' armen,' Ik vergeef het je nooit als je hem neerschiet!'
Het lijkt hem niet te schelen, of misschien doet hij maar zo.
Ik durf niet naar Evan te kijken.
Ik durf niet te kijken of hij bang is.
Ik durf niet te kijken of hij ook naar mij kijkt.
Wanhopig maak ik oogcontact met Phil, hopend dat hij iets doet.
Zijn donkere ogen staan gekweld en hij is het duidelijk oneens met wat er gebeurd, zijn pistool niet op iets gericht wat doof kan bloeden, maar ik zie ook dat hij geen bezwaar gaat maken.
Op het moment dat hij ziet dat ik dat doorheb, wendt hij zijn blik af.
Ik rowp tegen James dat hij gestoord is, dat hij het niet moet wagen om het te doen, maar wanneer hij niet reageert, ga ik over tot smeken.
'Alsjeblieft', snik ik en hij kijkt me even aarzelend aan, wat laat zien dat het hem ergens misschien nog wel kan schelen wat ik vind,' James. James, ik smeek het je. Alsjeblief... ik...'
Mijn stem sterft weg en ik kan alleen maar huilen.
Zacht schokkend herhaal ik telkens opnieuw dat het me spijt, dat het me zon ontzettend spijt.
Ik had Evan nooit mee moeten nemen.
Ik had naar hem moeten luisteren.
Dan laat ik mezelf ineens volledig ontspannen worden, waar Mitch niet op rekende, waardoor ik zo uit zijn armen kan glippen.
Ik maak gebruik van zijn verwarring en pak zijn pistool - die hij niet stevig vast had kunnen pakken terwijl hij mij tegen moest houden - en ik plaats het uiteinde van de loop tegen mijn slaap.
James' ogen worden groot wanneer hij omkijkt als hij het geluid van onze worsteling hoort.
'Gioa, wat doe je?' vraagt hij vluchtig, volledig uit het veld geslagen.
'Leg het pistool neer', eis ik met trillende stem,' Als jij schiet, schiet ik ook.'
In mijn ooghoek zie ik Mitch zo onopvallend mogelijk op mij aflopen om me te ontwapenen, maar ik draai mij naar hem toe, kijk hem met harde ogen aan.
'Waag het niet.' sis ik.
James kijkt me onbegrijpelijk aan.
'Gioa, niet doen. Ik probeer je te helpen.'
Te helpen. Hij probeert me te helpen. Dan is verschilt onze definitie van het woord "helpen" wel heel erg.
'Drie.' tel ik af, er net geen honderd procent van overtuigd dat het gaat lukken.
Dit kunnen mijn laatste seconden zijn, besef ik me.
Ik vang Evans blik, omdat - als het zover komt - ik wil dat hij het laatste gezicht is dat ik zie.
Hij schreeuwt iets in de richting dat ik het niet moet doen en als ik er de tijd voor had, zou ik geantwoord hebben dat ik er bijna zeker van ben dat ik het ook niet echt uiteindelijk hoef te doen.
'Twee.'
Ik haal trillerig adem, bereid me voor op dat laatste woord.
Als hij schiet, schiet ik ook.
'Oké, oké! Niet doen!' trekt James zich dan terug en hij laat het pistool vallen, zijn handen open voor zich zodat ik kan zien dat hij het echt meent.
Meteen laat ik het vuurwapen door mijn vingers glippen en ren naar Evan toe.
Ik sla paniekerig mijn armen om hem heen en hij doet hetzelfde. Ik kan niet ophouden met huilen en het voelt alsof ik mezelf nooit meer bijeen kan rapen.
'Het spijt me', snik ik gekweld,' Evan, het spijt me.'

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen