Wakker worden was nooit een van mijn grootste talenten geweest. Vroeger niet, nu niet, nooit niet. Dus zodra de wekker mij om drie uur ’s middag confronteerde met de harde waarheid, besloot ik me nogmaals om te draaien. Een half uurtje langer blijven liggen kon best. Mijn dienst begon toch pas om vier uur. Ik vond het een prima plan, helaas dacht mijn flatgenoot en collega Kate Lacey hier anders over. Dit was een dagelijks debacle. Behalve op de zondagen. Dan liet ze me godzijdank met rust.
‘ Tristan, ik zweer het, Jackson vermoord je als je wéér de bar te laat opent. ‘
‘ Nog heel even. ‘ Mompelde ik vermoeid. Kate, zo eigenwijs als ze was, rukte stuurs de gordijnen open. Ik trok mijn lakens gefrustreerd over mijn hoofd om mijn ogen te beschermen tegen het felle zonlicht. Kate daarentegen, greep ze beet en gooide mijn enige beschutting naast mijn bed. Ik wist met moeite één oog te openen.
‘ Moet je Lenny niet van school ophalen? Laat me met rust. ‘
De blondine naast mijn bed trok haar wenkbrauwen omhoog. ‘ Lennon wilde met een vriendinnetje afspreken. Wat mij goed uitkwam, aangezien ik blijkbaar twee kinderen heb in plaats van een. ‘
‘ Doe niet zo melodramatisch. ‘
Mijn woordkeuze leverde me een harde schop tegen mijn matras op. Hoe kon zo’n klein meisje zo veel kracht in haar benen hebben?
‘ Ik pak de plantenspuit. ‘
Voordat mijn beste vriendin de kans kreeg om mijn humeur verder te verpesten, wist ik mezelf uit bed te forceren. ‘ Haat ‘ was het perfecte woord om mijn gezichtsuitdrukking te beschrijven.
‘ Je bent de duivel. ‘ Gromde ik tussen mijn tanden door. Kate stootte een humorloze lach uit.
‘ Oh, Tris. Je weet toch dat ik liever Satan wordt genoemd. ‘ Met die woorden liep ze tevreden mijn kamer uit. Vermoeid wreef ik het slaapzand uit mijn ogen. De overdosis aan whisky van vannacht brandde nog na in mijn keel. Wellicht had ik eerder naar huis moeten gaan. Maar ach, wie hield ik voor de gek. Iedere ochtend beloofde ik mezelf dat ik niet langer meer uit kon gaan. Sommige mensen komen hun beloften na. Helaas behoorde ik niet tot deze groep van de wereldpopulatie. Met tegenzin trok ik schone jeans in combinatie met een simpel zwart T-shirt aan. Het beloofde vandaag wederom een warme dag te worden in San Diego. Vanbinnen bedankte ik de airco in Miller’s Bar op mijn blote knieën. Godzijdank was het vandaag een woensdag. Dit betekende een rustige avond. De vrijdagen en de zaterdagen waren het ergst. Begrijp me niet verkeerd, ik vond mijn baan fantastisch. Drinken op de kosten van de baas kon nu eenmaal niet benoemd worden als een straf, alleen waren de overuren in de weekenden zo nu en dan te vergelijken met afpeigering. Ik haalde mijn handen door mijn warrige, bruine haren en besloot vervolgens dat ik het allemaal wel gezegend vond voor vandaag. Al fluitende liep ik mijn slaapkamer uit en betrad de keuken, waar Kate druk bezig was met de afwas. Ik schudde met een grijns mijn hoofd. Kate had ongetwijfeld een vorm van de obsessieve-compulsieve stoornis.
‘ Tris. ‘ Zuchtte ze geërgerd toen ze me zag. Haar blauwe ogen straalden pure afkeur uit. Meer hoefde ze niet te zeggen, de gebaren van haar handen richting mijn uiterlijk van vandaag vertelden me genoeg. Ik rolde overdreven met mijn ogen.
‘ Er zitten vandaag toch slechts halfblinde alcoholisten aan de bar. Geloof me, mijn uiterlijk is het laatste wat ze zal opvallen. ‘
Kate haalde haar schouders op. Ze trok de stop uit de gootsteen en liet het vieze water met een luid, slurpend geluid weglopen. ‘ Daar gaat je fooi. ‘
Ik plofte neer op een van de krakkemikkige stoelen aan onze keukentafel. ‘ Eve en jij zijn de enigen die fooi krijgen. ‘ Om mijn opmerking meer effect te geven wees ik richting haar voorgevel.
‘ Hoe seksistisch. ‘ Blies ze ongelovig.
‘ Seksistisch, maar waar. ‘
‘ Ik haat deze maatschappij. ‘ Antwoordde ze. Kate droogde het servies af en zette alles terug in de perfect gesorteerde keukenkastjes.
‘ Wie niet? ‘ Wierp ik grinnikend terug.
Kate deed alsof ze even diep moest nadenken. ‘ Ik gok dat onze geliefde president ontzettend tevreden is met het level van onbeschoftheid in het dagelijks leven. ‘
‘ Touché. ‘
‘ Er staan trouwens nog pannenkoeken in de koelkast. Lenny wilde perse wat voor je overhouden. ‘
‘ Lennon is een engel. ‘ Ik stond op en trok de koelkastdeur open. Als eerste greep ik een fles sinaasappelsap uit de deuropening. Ik zette hem aan mijn mond en nam een paar grote slokken. Dit leverde me een walgende blik op van mijn beste vriendin. Wat me verbaasde, is dat ze dit keer haar mond hield over mijn asociale manieren. Misschien was ze het zat om me herop te voeden. Niet dat dit haar taak was, aangezien ze jonger was dan ik. Ik greep de opgerolde pannenkoeken met suiker hongerig beet en propte ze beiden tegelijkertijd tussen mijn kaken. Met een volle mond trok ik mijn schoenen aan, gebaarde saluut richting Kate en liep de voordeur uit. Hopelijk kwam de metro op tijd, ik had geen zin in een preek van Jackson. Dankzij het gloednieuwe alarmsysteem wist hij precies of de bar op tijd geopend werd. Eigenlijk hoefde ik nergens voor te vrezen. Ik was tenslotte de enige werknemer die wist hoe van een doodsaaie dienst een feestje gemaakt kon worden. Blijkbaar was dit zeldzaam. Ik zag dit niet als een compliment, maar eerder als zekerheid dat ik niet snel ontslagen zou worden. Het duurde niet lang voordat ik als vee tussen de zwetende Amerikanen in de metro stond. Wat een fantastisch begin van mijn dag. Toch mocht ik niet klagen, ik was een van de weinige jonge twintigers zonder opleiding die een degelijk baantje had weten te bemachtigen. Inderdaad, het betaalde niet slecht. De zaken liepen in dat opzicht op rolletjes. De metro stopte en ik sprong opgelucht tussen de menigte vandaan. Ik was dolblij dat het station enkele meters bij de bar vandaan was. Zodra ik de deur opende werd ik begroet door de scherpe lucht van schoonmaakmiddel. Blijkbaar had Kate vannacht haar best gedaan. Ik wist dondersgoed dat ze dit voor mij deed. Kate deed al jaren haar uiterste best voor me. Iets wat ik zelf niet altijd op kon brengen. Ik schudde mijn hoofd en besloot mijn gedachten uit te zetten. Het had vrij weinig zin om na te denken over mijn acties. Mijn beste vriendin wist net zo goed als ik dat ik toch nooit zou veranderen. Het enige wat dit veroorzaakte was een rotgevoel. Daar had ik dezer dagen geen tijd voor. Dit was exact de reden waarom ik de deurklink uit mijn hand liet glijden en de bar betrad met een geforceerde glimlach op mijn gezicht.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen