30.

(2024)

Een half uur later liet Audrey Aaron weer alleen met zijn rozen. Teleurgesteld maar gelaten liep ze terug naar haar auto. Ze wist dat er destijds in de hele staat gezocht was en dat daar niets uit was gekomen. Er waren geen ouders of andere verwanten geweest die een bureau hadden ingeschakeld om haar op te laten sporen.
      De middag strekte zich voor haar uit en ze besloot te gaan winkelen. Wat ze gisteren had gekocht was maar een stoplap geweest. In deze hitte had ze meer kleren nodig die luchtig zaten, om nog maar te zwijgen over andere dingen die ze niet had meegenomen, zoals een nieuw haarborstel, toilettas en een zwempak.
      Terwijl ze de auto van het slot deed, doemde de herinnering aan de kus van Styles op en ze verstarde, haar hele lichaam tintelend. Alleen al door aan hem te denken dreigde ze te smelten. Wat ze nog het meest nodig had, waren condooms. Het stond buiten kijf dat als ze weer in zo’n situatie zou belanden met hem, ze naakt op haar rug zou eindigen.
      Moeizaam slikkend liet ze zich achter het stuur zakken. Ze bracht de Ford in beweging en concentreerde zich erop de oprijlaan van het Charpentier-complex af te rijden zonder een van de sierlijke stenen pilaren te laten sneuvelen.

Audrey’s eerste doel lag in Lassiters drukke zakendistrict, een kleine boetiek die zich had gespecialiseerd in elegante avondkleding. Nadat ze door de rekken had gesnuffeld, koos ze voor een uitwaaierende roze met zwarte rok en een topje dat ook apart gedragen kon worden. Als combinatie was het sensationeel, nauw aansluitend, de zachte lagen verleidelijk. Het haltertopje verhulde de holten rond haar hals maar was laag genoeg uitgesneden om sexy te zijn. Ze nam er een setje lingerie bij en een klassieke zwarte zijden broek.
      Toen ze de verkoopster een compliment gaf over haar nagels, was de vrouw graag bereid haar het adres van de kapper-manicure salon te geven.
      “Bella Bartina werkt niet op afspraak” waarschuwde ze, “dus het kan zijn dat je even moet wachten, maar het is de moeite waard.”
      Audrey slenterde langs een boeiende rij merkwinkels en kocht sandalen met bandjes, oorbellen en een schitterende halsketting die in Lassiter was gemaakten perfect paste bij de roze outfit. Nadat ze had gecontroleerd hoe laat het was, wandelde ze in de richting van Bettencourt Street.
      De salon zat aan een eind van een donkere, grotachtige tunnel die uitliep in een bar aan de ene kant en een restaurant aan de andere, maar had de onverwachte bonus van een zonnige, omsloten binnenplaats. De ruimte zelf was krap maar smetteloos en op de achtergrond klonk kalmerende muziek.
      Belle Bartina, die erop stond met Belle te worden aangesproken, was een kleine, bruisende vrouw met chic, kaarsrecht afgeknipt haar en de elegantste handen die Audrey ooit had gezien.
      Er zat nog een klant in de behandelstoel en een in de wachthoek, dus Audrey nam plaats en begon in een tijdschrift te bladeren. Binnen een uur werd haar haar gewassen en gekruld.
      Terwijl de rollers erin zaten, begon Bella aan haar nagels. “Spannende date?”
      “Misschien wel.” Ze hadden niets afgesproken en Styles had haar niet meer gebeld. Er was alleen die verpletterende kus geweest.
      “Nou meid, maak er gebruikt van.” Bella knipoogde terwijl ze opstond en de muziek verwisselde. “Als je mij je make-up laat doen, kan ik je garanderen dat je vanavond scoort.”
      Audrey voelde dat ze het warm kreeg. Ze had geen garantie nodig, want die zekerheid had ze al.
      Het besluit om seks te hebben met Styles las in elke aankoop die ze had gedaan. Hij had gisteravond niet aangedrongen, maar als hij condooms bij zich had gehad, waren ze samen in bed beland.
      “Je hebt het te pakken, hé?” Bella grijnsde en pakte het flesje met de roze nagellak die ze aan het opbrengen was. “Maak het hem niet te makkelijk. Laat hem zijn best maar doen.”
      Ze bracht de laatste laag op en rolde toen voordat Audrey kon protesteren een make-up tafeltje naar de behandelstoel. “Kom hier maar zitten terwijl je nagels drogen, dan zal ik eens wat experimenteren. Die jukbeenderen. Je bent ingetogen en subtiel, dat is leuk en aardig, maar met wat meer kleur zal hij steil achterover slaan.”
      Toen ze klaar was, föhnde Bella Audrey’s haar in model en stapte toen achteruit om in de spiegel het effect te bewonderen.
      Audrey staarde naar zichzelf. Ze hield ervan make-up te gebruiken en met haar kapsel te spelen, maar zo prachtig had ze er nog nooit uitgezien. Bella had meer make-up opgebracht dan ze zelf doorgaans deed en het resultaat was verbluffend. Voor het eerst in haar leven voelde Audrey zich niet gewoon knap, maar beeldschoon.
      “Wat trek je aan? Alsjeblieft geen wit of ecru.”
      “Roze. Een diepe, donkere tint.”
      “Je zou ook aan rood kunnen denken. Met jouw haar en huid zou dat fantastisch staan.”
      Bella grijnsde terwijl Audrey haar geld neertelde. “Neem hem te grazen, maar pas goed op jezelf. Zolang je maar onthoudt dat mannen anders in elkaar zitten. Ze denken niet zoals wij. Als het lukt, laat hem dan een poosje wachten.”

Audrey’s mobieltje ging over terwijl ze het huisje binnen stapte. Toen ze op het schermpje keek, herkende ze het nummer van Cher.
      Ze zette haar tassen neer in de gang en nam op terwijl ze doorliep naar de woonkamer.
      Nadat ze de gebruikelijke beleefdheden hadden uitgewisseld, begon Cher te informeren naar de stalker. “Hoe zit het met die Styles? Heb je iets aan hem?”
      Alleen al het horen van zijn naam verstoorde Audrey’s concentratie. Ze gooide de tuindeuren open om wat frisse lucht binnen te laten. “Dat kun je wel zeggen ja.”
      “Er moet iets mis zijn met de verbinding. Je klinkt zo raar.”
      Audrey ving een glimp van zichzelf op in de grote spiegel boven de haard. “Ik voel me ook raar.”
      “Dylan is toch niet daar, hé?”
      Het drong amper tot Audrey doordat Cher haar ex-man noemde. Die relatie leek zo lang geleden, zo onbeduidend, dat het in een ander leven kon zijn gebeurd. “Het gaat niet om Dylan.”
      “Je bedoelt dat je iemand anders hebt?”
      “Tja… niet precies.”
      “Wat wil je nou zeggen?”
      “Ik heb iets met Styles.”
      Audrey hield de telefoon een eindje bij zich vandaan, maar ze kon de woeste kreet nog steeds horen. “Straks lig je met je broer in bed!”
      Ze drukte het toestel weer tegen haar oor. “Hij is mijn broer niet.”
      “Hoe weet je dat? Hebben jullie je bloed laten testen?”
      “Dat is niet nodig. Ik mag dan niet weten wie mijn familie is, hij kent die van hem wel en ik hoor er zeker niet bij. Hij is British.”
      “En stel nou dat hij liegt?”
      “Hij is rechercheur, Cher.”
      “En wat is dat waard? Hij blijft een man.”
      Audrey ging op de armleuning van een van de fauteuils zitten, maar ze was te nerveus om te ontspannen. “Jij bent met een man getrouwd. Vertel jij het me maar.”
      “Het spijt me, het komt gewoon doordat je al zo lang weg bent.” Cher zweeg even. “Verdorie, dit is eng. Je bent niet meer met iemand naar bed geweest sinds Dylan en ik betwijfel of dat meetelt.”
      “Waarmee ik praktisch een maagd zou zijn.”
      “Precies. Ik kom naar je toe.”
      “Cher, jij moet toch op je kinderen passen?”
      “Weet ik. Het was maar een loos dreigement.”
      Audrey liet opgelucht haar adem ontsnappen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here