Haar moeder legde een hand tegen haar wang nadat ze Aella stevig had omhelst. ‘Wat een lieve jongen. Ik ben zo blij voor je.’
      Aella onderdrukte de neiging om met haar ogen te rollen. Nou, ontzettend. Zolang je niet weet dat hij geprobeerd heeft de hele mensheid uit te roeien.
      Hoewel het duidelijk gelukt was om haar moeder van haar nieuwe liefde te overtuigen, voelde ze een leegte die ze niet goed kon verklaren. Dit was misschien wel het laatste gesprek dat ze met haar moeder had gevoerd, en het waren allemaal leugens geweest.
      Haar moeder keek haar glimlachend aan, en Aella realiseerde zich dat ze een antwoord verwachtte. ‘Inderdaad,’ zei ze, met alle geweld haar gezicht in plooi proberend te houden. ‘Ik ben heel blij dat ik hem heb leren kennen.’
      ”Ik wist het wel.”
      Ze kon zijn grijns zo voor zich zien. Zijn stem had zich al in haar hoofd genesteld. Maar het bleef stil, hij stond buiten. Ze durfde het amper aan zichzelf toe te geven, maar de ruimte die hij haar gaf om afscheid van haar moeder te nemen was bijna een vriendelijk gebaar. Ze vroeg zich af hoelang hij zijn Romeo-pet nog ophield, wat haar betrof mocht hij die zo snel mogelijk heel ver weg gooien, zodat ze weer wist waar ze aan toe was.
      Als je dat ooit écht weet bij hem.
      Ze richtte zich weer op haar moeder en zocht naar gepaste afscheidswoorden. Voordat ze iets kon zeggen, greep haar moeder haar hand vast.
      ‘Ik wil nog iets zeggen voordat je gaat. Ik weet niet of dit het goede moment is, maar het drukt zwaar op mijn hart. Ondanks dat ik niet degene ben die je ter wereld heeft gebracht, ben je mijn dochter, Aella.’ Ze sloeg haar ogen naar haar op. Haar ogen waren bruin, net als haar haren.
      Qua uiterlijk hebben we niets met elkaar gemeen. Waarom heb ik dat zelf nooit gezien?
      Misschien omdat ze nooit eerder reden vond om aan haar moeder te twijfelen. Hoe had ze ooit kunnen vermoeden dat ze een gereïncarneerde Walkure was? Een mythisch wezen? Het klonk haar nog steeds onwerkelijk in de oren, zelfs met de wetenschap dat er aan de andere kant een god op haar wachtte die zich had voorgedaan als haar vriendje.
      Ze zag dat er tranen in haar moeders ogen verschenen. Kwam dat omdat ze niet antwoordde? Er was zo veel aan de hand dat ze het moeilijk vond om zich op dingen te concentreren.
      Ze forceerde maar een glimlach om het afscheid niet zwaarder te maken dan het was. Het deed haar goed om die woorden uit haar moeders mond te horen, al nam dat niet weg dat ze zich verraden bleef voelen. Ze had de onthulling nog niet kunnen verwerken – zoals dat voor zoveel dingen gold. Dat had tijd nodig, en die tijd hadden ze niet. Niet zolang haar zusters nog steeds werden vastgehouden in een Zielenvanger en naar alle waarschijnlijkheid ondragelijk pijn leden.
      ‘Ik begrijp het mam,’ zei ze. ‘Je zult ook altijd mijn moeder blijven.’
      Dat was waar. Iets wat er dichterbij in de buurt kwam, was er nu eenmaal niet. Eigenlijk wist ze niet eens of ze wel ouders hád.
      Een brok vormde zich in haar keel. Tijd om te gaan. Het laatste wat ze wilde, was met opgezette ogen terug naar Loki keren.
      ‘Ik moet gaan, mam. Ik zie je snel weer.’
      Ze gaf haar moeder een kus op de wang en draaide zich vlug om. Een tel later viel de deur achter haar dicht.
      Loki stond bovenaan het trappetje te wachten, leunend tegen een ijzeren hekje. Zijn ogen zochten die van haar, maar ze ontweek zijn blik en liep het trappetje naar de stoep af. Zijn voetstappen volgden haar onmiddellijk.
      ‘Nou, dat viel alles mee toch?’ Loki kwam naast haar lopen en sloeg een arm om haar middel.
      Met haar elleboog duwde ze hem opzij. ‘Het is gelukt, ja. Je hoeft niemand meer te overtuigen.’
      ‘Jij bent moeilijker te overtuigen dan je moeder.’
      Aella slaakte een zucht. ‘Kap ermee.’
      Hij hield zijn hoofd schuin. ‘Waarmee?’
      ‘Met doen alsof er werkelijk iets tussen ons is.’
      Er veranderde iets in zijn blik. Hij keek zowaar gekwetst. Maar mooi niet dat ze daar in trapte.
      ‘Misschien kun jij beter stoppen met doen alsof er níets tussen ons is,’ antwoordde hij, zijn stem opeens weer ferm, een beetje dreigend zelfs. ‘Ik weet dat je me een kwartier geleden net zo graag wilde zoenen als ik jou.’
      Ze keek hem stuurs aan. Ze wilde niet terugdenken aan dat moment, aan wat ze toen voelde. ‘Het doet er niet toe wat ik wilde. Jij en ik, dat gaat nooit gebeuren. Nóóit, Loki. Knoop dat maar goed in je oren, voor het geval je écht iets om me gaat geven. Je bent een leugenaar en een moordenaar. Geen enkele glimlach of grapje van je gaat daar iets aan veranderen.’
      Zijn gezicht verstarde. Daar was die kille blik weer, die het bloed in haar aderen deed stollen. De laatste keer dat hij zo naar haar keek, zei hij dat ze op haar knieën om zijn hulp moest smeken voordat hij haar zou helpen.
      Nu zei hij helemaal niets. Hij verdween gewoon.
      Aella staarde naar de plaats waar een tel geleden nog stond.
      ‘Great,’ bromde ze. ‘Lekker dan. Lul.’


Reacties (7)

  • Pinguino

    Oja Aella is ook een puber. Honey he's helping you, be nice.
    En AW sad moment met haar mams :'(

    2 jaar geleden
  • Trager

    Misschien moet Aella toch maar wat woorden inslikken. Hij helpt haar wel tenslotte :'). Tenminste zo lijkt het nu nog. Loki heeft vast zijn eigen plannen nog achterwege :3

    2 jaar geleden
  • Altaria

    Zeg nooit nooit.

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Hahahaha geweldig dit. wel sad van haar moeder. Ik kan zo erg relaten hiermee. Ik heb ook een beetje een vreemde band met mijn ouders doordat ik daar niet ben opgegroeid. En ik ga over een paar maanden ook een jaar op wereldreis. Maar dat is wel echt haha

    2 jaar geleden
  • Laleah

    Hahaha nou heel eerlijk, ik had hetzelfde gedaan als LokixDHij probeert je immers wel te helpen schat (sort of). Dan maar even die rotopmerkingen slikken hahaha

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen