Melody Fabien Ross

Lachend kijk ik in de twee prachtige blauwe ogen van het mooiste jongetje dat er bestaat. Schaterlachend danst hij mee op de muziek. Zijn blonde haartjes dansen vrolijk in de wind en zijn handjes vliegen alle kanten op. Een gevoel van trots overspoelt mijn lichaam waardoor een kriebelend gevoel in mijn buik plaats vind. 'Mama!' hoor ik zacht en niet veel later grijpen twee kleine handjes mijn handen vast en word ik meegesleurd de menigte in. Lachend dans ik met hem mee en zijn glimlach word nog breder. Er is een grote markt gaande op het plein en alle mensen zijn vrolijk. Wat kan dit toch bevredigend zijn. De zon die heerlijk op je gezicht schijnt, lachende mensen en je zoon die zoveel plezier heeft. Even weg van alle ellende thuis en gewoon kind zijn. 'Mama moe' hoor ik Ayden mompelen en grijnzend til ik hem op en ga met hem op een bankje zitten. Uit mijn tas haal ik zijn flesje met vruchtensap en geeft die aan hem. Terwijl Ayden van zijn drinken geniet dwalen mijn gedachten af naar vanmorgen.

'Wat bedoel je, ik ga weg?' roep ik uit en ik voel dat ik kwaad begin te worden. We hadden afgesproken om vandaag gezellig naar de markt te gaan. Ons weer voelen als een gezin. Wie houd ik ook voor de gek? Het gezinsgevoel is al jaren weg. 'Ik heb gewoon geen zin in dat gedoe.' zijn woorden dringen langzaam tot me door. 'Geen zin in gedoe of geen zin om met je eigen zoon iets te ondernemen?' De woorden vloeien emotieloos over mijn lippen. Het is niet de eerste keer dat hij Ayden iets beloofd en niet na komt. 'Ik kan er niks aan doen dat jij constant dingen wilt ondernemen terwijl ik daar geen behoefte aan heb!' Ik zie hoe hij met zijn ogen rolt wat mij alleen maar bozer maakt. 'Top, ik ga wel weer alleen iets doen met ONZE zoon omdat jij de kroeg belangrijker vindt!' Zonder op zijn reactie te wachten draai ik me om en loop naar de slaapkamer van Jayden. Een glimlach ontstaat er rond mijn lippen als ik zie hoe hij nog zachtjes ligt te snurken.

Het is constant het zelfde. Hij vertikt het om tijd vrij te maken voor zijn gezin. De afgelopen jaar zijn de ruzies tussen Gustav en mij alleen maar erger geworden. Het gaat van schelden naar schreeuwen en van schreeuwen naar mishandeling. Hoewel menig mens al lang was weggeweest lukt het mij niet. Alsof ik op de een of andere manier nog denk dat het ooit goed komt. Dat hij veranderd en om ons gaat denken. Meer mensen om me heen heb ik niet. Mijn familie heeft me verbannen toen ik vertelde dat ik zwanger was. Het was niet goed, ik was er nog niet klaar voor. Volgens mijn familie dan. Ik had mijn opleiding niet afgemaakt, had geen werk en zat alleen maar thuis. Maar ik wist dat Ayden bij mij hoorde en dat niemand dat van mij af kon pakken. Hij betekend de wereld voor me en dat zal hij ook altijd blijven doen. 'Wil je nog even dansen of wil je naar huis boef?' vragend kijk ik Jayden aan die net een gaap laat. Dat lijkt me duidelijk, lekker naar huis en hij naar bed. Dan kan ik nog even wat in huis doen voor er weer ruzie ontstaat. Gustav heeft er namelijk een hekel aan als hij thuis komt van het werk en het huis is niet spik en span. "Ik ben maar een huisvrouw, mijn leven is niet zwaar dus ik kan prima het huishouden doen". De woorden die hij elke dag keer op keer tegen me zegt. Het begint eentonig te worden. Ik weet precies hoe elke dag eruit ziet als hij thuis komt van het werk. De situatie is helemaal niet goed voor Ayden. Maar wat kan ik doen? Weggaan en met Ayden op straat gaan leven? Ik heb op dit moment gewoon geen andere keus.

Nadat we thuis aangekomen zijn doe ik Ayden zijn trappelzak aan en breng hem naar boven. Als ik hem in zijn bedje gelegd heb geef ik hem nog een kus op zijn voorhoofd en sluit zijn slaapkamerdeur. Zuchtend loop ik de trap weer af en start mijn laptop op. Mijn uitvlucht van de realiteit voor een momentje. Zodra mijn laptop is opgestart open ik het platform van een chat-site. Hier breng ik vaak wat uurtjes door. Gewoon kletsend met mensen die te ver weg wonen om ze op te zoeken. Mijn mondhoeken krullen op als ik zie dat Tom online is. Een paar maanden geleden heb ik Tom leren kennen. We begonnen gewoon een beetje te praten en langzamerhand is het opgelopen tot serieuze gesprekken. Hij is de enige die weet van mijn thuissituatie en geeft me vaak wat afleiding. Voor ik hem ook maar een berichtje kan sturen vult een ringtoon mijn kamer. Ik gris mijn mobiel uit mijn zakken en glimlach als ik zie dat het Tom is. 'Hee!' roep ik vrolijk als ik zijn stem hoor. Hij kan me altijd zo goed laten voelen door alleen maar tegen me te praten. 'Hoe is het nu met je Mel?' zijn bezorgde stem laat mijn hart een sprongetje maken. Wanneer er nooit iemand echt om je gegeven heeft, voelt het fijn als iemand het wel doet. Ook al is het maar over de telefoon. 'Same old, same old.' mompel ik zacht en hoor Tom zuchtten. 'Het word echt tijd dat je voor jezelf en je zoontje kiest Mel.' Makkelijker gezegd dan gedaan Tom. Je moest eens weten hoe graag ik verlang naar een nieuwe start.

Reacties (2)

  • Luckey

    Super gaaf!
    Abo

    2 jaar geleden
  • roseblack

    nieuwe abo bij

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen