34.

(2024)

Tamara duwde met haar schouder de deur van de receptieruimte open, stuntelend met twee bekers koffie, haar handtas en een doosje gebak. Met het deksel van een van de twee bekers schoof ze haar zonnebril boven op haar hoofd en ze kreunde toen die direct weer omlaag gleed. Door de plotse schemering na het verblindende zonlicht leek de ruimte wel een grot. “Jeetje, wat is het hier donker.”
      Behulpzaam bracht Helene de hoorn van haar ene naar haar andere oor, schoof Tamara’s zonnebril weer omhoog en nam een van de bekers over. Ze beëindigde haar gesprek, hing op en draaide zich in haar stoel naar het agenda bord. “Het is negen uur, eerste dienst. Manet is niet naar een melding, hij zit niet bij Bower en hij heeft geen ‘persoonlijke’ pauze, wat betekent dat hij…” Ze sprong overeind en liep door naar de recherchekamer. Met over elkaar geslagen armen staarde ze naar Manet’s lege bureau. “... hier zou moeten zitten.”
      Vlak achter haar aan kwam Tamara de kamer in zeilen. Ze zette haar tas en het gebak op haar eigen bureau, hield haar koffie vast en plofte neer op Manet’s stoel. “Hij is er niet. Zijn kind is weer ziek.”
      “Het zal eens niet.”
      “Hij heeft astma. Dat speelt op in dit seizoen.”
      “Ik weet wat zijn kind heeft en ik wat wat voor seizoen het is. Wat ik wil weten, is waarom zijn vrouw niet eens kan bijspringen.”
      Tamara nipte van haar beker, nam een paar tellen om van de smaak te genieten en richtte zich toen weer op Helene. “Omdat zij een echte baan heeft.”
      “Nagels lakken in een of andere salon achteraan French Street.”
      “Precies. Verantwoordelijk werk.” Tamara inspecteerde haar eigen nagels. Ze waren in een interessante roze tint gelakt, maar bespikkeld met donkere vlekjes grafiet. Hmm… dat was het probleem van haar baan. Zelfs als ze er ‘s ochtends uitzag om door een ringetje te halen, had ze tegen de lunch het voorkomen van een mijnwerker.
      Helene mompelde iets onverstaanbaars. “Manet moet eens een schop onder zijn kont krijgen omdat hij nooit iets op het bord schrijft en wat mij betreft kan zijn vrouw haar nagellak in haar... “
      Tamara verslikte zich in haar koffie en probeerde van onderwerp te veranderen. Een grijns smorend liet ze haar blik over het bureau glijden, of wat voor een bureau moest doorgaan. Er lagen zulke hoge stapels rommel op, dat het wel een vuilnisbelt leek. “Hier mag wel eens opgeruimd worden.”
      “Ja” bromde Helene, weigerend zich te laten afleiden. “Ik zou Manet’s vrouw hier wel eens met een plumeau in de weer willen zien…”
      Het schakelbord zoemde. Helene draaide zich op haar hakken om en liep erheen. “Want mooi dat ik er niet aan begin.”
      Tamara dronk haar beker leeg en liet hem in de prullenbak naast Manet’s bureau vallen. In een impuls begon ze op te ruimen. Ze hield van orden, hield van rechte stapeltjes, pennen en potloden in het gelid, wat waarschijnlijk de reden was waarom ze zich om te beginnen tot politiewerk aangetrokken had gevoeld. Ze haalde voldoening uit het analyseren van alle onzekerheden die een misdrijf omgaven, helemaal wanneer ze er het soort onweerlegbaar bewijs uit kon halen waarom een zaak kon worden gebouwd. Ze had een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Volgens haar moeder zou ze in een ander leven bij de burgerwacht hebben gezeten, maar daar was Tamara het niet mee eens. Ze zette zich met hart en ziel in voor een betere wereld en in combinatie met haar netheid was ze daardoor verdraaid goed in het verzamelen van bewijs. Ze verschoof een map en het stof stoof ervan af. Ze nieste. “Pff, wat smerig.”
      “Je zit weer in jezelf te mompelen, Tamara.” Growner kwam langs wandelen, greep zijn jasje van zijn bureaustoel en liep naar de deur.
      “Dat is hier soms de enige manier om een fatsoenlijk gesprek te kunnen voeren.”
      Vaag registreerde ze Growner’s reactie, maar haar aandacht was gewekt door een notitie die los tussen de honderden andere zweefde.
      Ze had Manet over Audrey Callaghan horen praten. Volgens het briefje had ze de man die haar stalkte bijna overlopen en had ze een microfilm aangetroffen die hij in de viewer had laten zitten. Ze had hem op vingerafdrukken willen laten controleren. Nog een speurtocht over het bureau leverde haar het verzegelde pakje op dat erbij hoorde en een dossier.
      Hoofdschuddend om Manet’s toenemende laksheid nam ze het hele dossier mee naar haar bureau, ging zitten, pakte een Deens broodje uit de doos en begon te lezen. Een kwartier later beende ze kokend van woede naar het laboratorium, waar ze latex handschoenen aantrok en naar afdrukken begon te zoeken.
      Met haar fijnste, zachtste penseel bestoof ze de film met poeder, haar adem inhoudend terwijl de zwarte korreltjes door de lucht kringelden. Nadat ze het teveel eraf had geschud, bestudeerde ze de patronen die waren overgebleven. Het cellulose was breed, het oppervlak glanzend, waardoor het bijna even geschikt was als glas voor het bemachtigen van een afdruk. Ze nam een strook helder boekbinders tape dat iets breder was dan de film, bracht die aan, trok hem weer los en bevestigde hem aan een plastic vel om de afdruk de conserveren.
      Ervoor zorgend dat ze geen vegen maakte op de afdrukken, legde ze de film op een leeg plekje op de werkbank en herhaalde het proces aan de achterzijde.
      Eenmaal klaar bestudeerde ze het resultaat. Tot haar verrassing waren er slechts vier afdrukken. Op zo’n openbaar toegankelijk voorwerp had ze er veel meer verwacht. Het kon erop wijzen dat de verdachte film op een zeker moment had schoongeveegd om een helderder beeld te krijgen en dat hij vervolgens, omdat hij hem per abuis in de viewer had laten zitten, niet de gelegenheid had gehad zijn eigen sporen weg te wissen.
      Nadat ze haar handschoenen had uitgetrokken, etiketteerde ze de afdrukken en liep door naar de scanner. Uit de notities in het dossier maakte ze op dat het vrijwel zeker was dat de verdachte op een of andere manier geregistreerd stond bij de politie. Ze was ervan overtuigd dat ze een treffer zou krijgen zodra ze zijn gegevens invoerde.
      Twee uur later leunde Tamara achterover in haar stoel. Haar eigen archief noch AFIS had iets opgeleverd. Het was mogelijk dat de vingerafdrukken bij de FBI in het systeem zaten, maar niet waarschijnlijk. Het enige wat ze kon doen was een vergelijkingsverzoek indienen en afwachten.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen