35.

(2024)

Net toen Styles de hoorn op de haak legde, schoof Damian op de stoel naast zijn bureau.
      “Ik ben niet uit op een verhaal” zei hij zacht. “Ik wil dat je iets voor me uitzoekt.” Hij legde Audrey’s boek neer. “Er is vandaag iemand overleden. Hij was al oud, maar daar lag het niet aan. Voor zover ik begrijp, is het al de derde dode rond Ms. Callaghan, na die stalker en de vrouw die vermoord is op dezelfde manier als de slachtoffers hierin.”
      Beknopt somde Damian de feiten rond Aaron Walsh’s dood op. “Hij had blauwe plekken op zijn gezicht. Alsof iemand een hand over zijn neus en mond had geklemd. Het tijdstip van overlijden is vrij accuraat. De zuster heeft om een uur of twee een bezoeker naar hem toe gebracht.”
      “Wie?”
      “Hij beweerde zijn neef te zijn, maar Aaron heeft helemaal geen neef.” Damian schudde zijn hoofd. “Het is een standaard grapje of dat was het. Aaron was de enige in zijn familie die een zoon had gekregen. Hij zweeg even. “Dit weet je misschien niet, maar Aaron heeft Audrey Callaghan gered na het ongeluk. Ze was al doodverklaard, maar Aaron heeft haar teruggehaald. Ik zal het nooit vergeten. Het was mijn eerste week bij de krant, mijn eerste echte verhaal en ik had een blunder begaan. Ik had al een overlijdensbericht geschreven en dat heb ik de dag erop moeten rectificeren. Die fout kostte me haast mijn baan. Het ziet ernaar uit dat je er nog een moord bij hebt. De derde die met Audrey Callaghan te maken heeft.”
      Tamara wrong zich langs Campbell terwijl hij de recherchekamer uit liep. Er was heel wat nodig om haar van haar stuk te brengen, maar het nieuws dat ze zojuist via e-mail had ontvangen was schokkend. Ze liet het verslag op Styles bureau vallen. “De DNA-uitslag van de Waltham-zaak komt net binnen. Er stond al een monster geregistreerd in CODIS.” Ze ademde diep in en langzaam weer uit. “Honderd procent overeenkomst. We hebben niet met een copycat te maken. Mischa Waltman is omgebracht door de oorspronkelijke moordenaar.”
      Tamara legde de ingepakte filmspoel met Audrey’s notitie erop naast het rapport. “Misschien wil je hier ook even naar kijken. Het lag bij Manet op zijn bureau. Audrey Callaghan en de bibliothecaresse hebben de vent die haar stalkte gezien en ze heeft deze spoel afgegeven om er vingerafdrukken af te halen. Het was een oudere man met een snor en bril. Lars Carmichael was vijfendertig en gladgeschoren. Ik vermoed dat die twee dames de seriemoordenaar hebben gezien.”

Op de oude viewer in Tamara’s laboratorium bestudeerde Styles de film. Het feit dat er krantenartikelen over Audrey’s ongeluk en een profiel van Aaron op stonden kon geen toeval zijn.
      Hij probeerde logisch na te denken en zich in de man te verplaatsen die Audrey bijna had vermoord. Als het een poging tot doodslag was geweest, was het mogelijk dat hij de kranten had gecontroleerd op een overlijdensbericht en pas daarna was vertrokken. Toen jaren later Audrey’s boek was verschenen, waren er zoveel exemplaren verspreid dat het gelijkstond aan het landelijk plaatsen van een rectificatie. De moordenaar had het opgepikt en ontdekt dat de enige getuige van zijn misdrijven nog leefde.
      Zijn nekharen kwamen overeind. Hij leunde achterover. Hij had het boek gelezen; de details waren griezelig correct. Hoe vreemd het ook leek, het was mogelijk dat ze een bijna ongekend voordeel hadden: een ooggetuige van een van de meest afgrijselijke seriemoordenaars aller tijden. Er was alleen een klein probleem: Audrey kon zich niet herinneren waar ze getuige van was geweest.
      Als het om dezelfde dader ging als destijds, was het motief om zowel Carmichael als Aaron Walsh te vermoorden helder. Walsh was de link met Audrey’s verleden en hij had haar gered. Als het niet om hem was geweest, zou Audrey zijn gestorven. Carmichael was door zijn obsessie met Audrey eenvoudigweg een obstakel geweest.
      De reden dat Audrey haar hotelkamer zo vroeg ‘s ochtends had verlaten, was dat iets haar angst aan had gejaagd. Het was mogelijk dat ze de moordenaar had gehoord en weg was geglipt net voordat hij was binnengedrongen. Later die morgen had ze Carmichael afgesnauwd over de telefoon. In blinde razernij was hij naar het hotel gegaan en had de kamer gesloopt. Helaas was hij de moordenaar tegen het lijf gelopen, die Audrey had zitten opwachten.
      Met behoedzame bewegingen haalde Styles de film los en stak hem weer in de geëtiketteerde verpakking, waarna hij hem aan Tamara terug gaf om te archiveren. Als bewijs was het cruciaal. Ze hadden DNA in de Waltman-zaak, maar geen afdrukken. In de Carmichael-zaak hadden ze nul komma nul. De moorden waren professioneel geweest, zonder sporen. Met Aaron Walsh waren ze gehinderd door het feit dat er zoveel mensen aan het lijk hadden gezeten, maar bij een voorlopige sectie was een naaldenprik in zijn rechterarm aan het licht gekomen. Het was wachten op het toxicologisch rapport.
      De zaak spitste zich steeds verder op. Zijn borst verkrampte. Als ze daadwerkelijk met de oorspronkelijke moordenaar te maken hadden, zou Audrey uiteindelijk zijn belangrijkste doelwit zijn.

Om half elf die avond klopte Styles bij Audrey aan. Toen ze opendeed, trok ze een wenkbrauw op. Hij had geen jasje aan of das om. Voor hem kwam dat praktisch neer op slonzigheid. “Nog een lijk?” De vraag was spottend, maar er ging angst achter schuil.
      “Toevallig is Aaron Walsh vandaag overleden, maar daar kom ik niet voor. Ik heb die filmspoel bekeken die je laatst hebt afgegeven. Je zult mee moeten naar het bureau voor een verklaring en een compositietekening, maar dat kan nog wel even wachten. We hebben de DNA-uitslag van Mischa Waltmans moordenaar. Het is de oorspronkelijke dader. Je hebt bescherming nodig en die krijg je van mij.”
      Het nieuws dat Aaron dood was, deed Audrey verstarren. Hoewel ze maar iets langer dan een half uur met hem had gepraat, was ze meteen dol op hem geweest. “Je kunt hier niet zomaar binnen banjeren en -“
      Styles schoof voor haar langs. “Wie wou je bellen? De politie? Misschien komt Bower er nog bij. Hij schaamt zich kapot.”
      Hij liep de woonkamer in, ging zitten en niet voor het eerst vielen hem de donkere kringen onder haar ogen op. “Ik slaap wel op de bank. Op het moment ben ik zo geradbraakt dat ik zelfs nog op de grond zou kunnen pitten.”
      Binnen vijf minuten was hij onder zeil. Audrey pakte een reserve dekbed uit de linnenkast en legde dat over hem heen, waarna ze in de stoel ernaast zakte en van haar thee nipte.
      Ondanks alles wat er was gebeurd, bestond de chemie tussen hen nog steeds. Zij was vrouw en hij was man, en iets in haar binnenste begon te borrelen telkens wanneer ze hem zag.
      Op praktisch niveau besefte ze dat hij zijn werk moest doen. Ze kon zijn gedrag van eerder zelfs wel begrijpen. Hij had gewild dat ze werd vrijgepleit van betrokkenheid bij Carmichael’s dood voordat er meer zou gebeuren tussen hen en hij was er niet voor teruggedeinsd die taak zelf op zich te nemen. Hij had haar naar het bureau begeleid en haar door de procedure gevoerd, zich weerhoudend van een arrestatie en de wrijving die dat zou hebben veroorzaakt. Er waren geen vingerafdrukken bij haar afgenomen, ze was niet gefouilleerd en ze was niet opgesloten in een cel: ze was simpelweg verhoord.
      Wat haar stak was zijn gereserveerdheid. Ze vertrouwde mensen niet snel, maar Styles had ze op een emotioneel niveau spontaan vertrouwd en hij had zichzelf even eenvoudig teruggetrokken alsof het een vrijblijvende flirt was geweest.
      Ze herinnerde zich wat Bella Bartina van de nagelsalon had gezegd. Het kwam erop neer dat mannen anders dachten dan vrouwen. Styles was rationeel en direct, een met zijn eigen code, geperfectioneerd door jaren van omgang met gewelddadige criminelen. Wanneer hij een beslissing nam, voerde hij die uit. Door de een-op-een manier waarop hij de confrontatie met Tom was aangegaan, had hij zich ervan verzekerd dat er geen represailles zouden volgen voor haar of voor hemzelf en hun ‘relatie’ trad hij op precies dezelfde manier tegemoet.
      Zijn methode waren ondubbelzinnig en nogal hard, maar in elk geval betrouwbaar. Als hij hier was omdat hij vond dat ze bescherming nodig had, dan had ze bescherming nodig.
      Ze had de recente gebeurtenissen bestudeerd tot de feiten in haar hoofd over elkaar heen tuimelden, zich voortdurend van bewust dat ze ze vanuit haar eigen standpunt bekeek. Het besef dat Styles bij dezelfde theorie was uitgekomen - dat ze een band had met de moordenaar en in gevaar verkeerde - was angstaanjagend.

Reacties (1)

  • HorseDreamer_

    Geeft me altijd rillingen jou hoofdstukken zijn zo goed!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen