Foto bij H.91.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Mijn vader knikt zachtjes naar hem en verlaat dan zonder nog iets te zeggen het huis, laat de deur openstaan, waarschijnlijk om het gevoel te hebben dat hij de strijd die hij helemaal zelf ingebeeld heeft, niet volledig heeft verloren.
Ik doe snel de deur dicht en haal even trillerig adem.
Zelfs nu hij weg is, blijft het kippenvel mijn huid bedekken.
Na een paar seconden kijk ik door het raam naar buiten en zie dat hij net bij de bosrand staat, naar het huis te kijken.
Hij moet gezien hebben dat ik mijn blik op hem gevestigd heb, want bijna direct draait hij zich om en loopt weg.
'Waarom heb je hem binnen gelaten?' vraagt Evan verhit, zijn kaken op elkaar geklemd.
Ik slik opnieuw en draai me met een angstige blik in mijn ogen naar hem om.
'Dat heb ik niet.'

'Klootzak.' sist Evan dan en stapt richting de deur, maar ik snel naar hem toe en hou hem met mijn handen op zijn borst tegen.
Bang vang ik zijn blik.
'Alsjeblieft', smeek ik hem,' Blijf. Ga alsjeblieft niet weg.'
Zijn woede jegens mijn vader slaat om in bezorgdheid en hij pakt mijn gezicht in zijn handen.
'Wat is er aan de hand?' vraagt hij snel,' Wat heeft hij tegen je gezegd?'
Ik slik.
'Niets, eigenlijk. Ik... hij was er gewoon zo onverwacht en hij was zo kil en...' ik kan mijn zin niet afmaken en technisch gezien lieg ik niet.
Hij heeft niets gezégd dat me bang heeft gemaakt.
De conclusie dat hij best nog eens een psychopaat zou kunnen zijn, heb ik volledig zelf getrokken.
Het woord klinkt zo raar.
Psychopaat.
Aan de ene kant is het bijna zo logisch dat ik verbaasd ben over het feit dat ik het nog niet eerder bedacht heb, maar aan de andere kant klinkt het te vreemd.
Psychopaten zijn mensen uit Hollywood-horrorfilms, niet mensen die ik ken.
Maar om eerlijk te zijn, lijkt mijn hele leven niet alsof het gestolen is uit een slechte B-film?
'Weet je zeker dat je oké bent?' vraagt hij en ik zou weg willen kijken om te verbergen dat mijn onderlip begint te trillen, maar omdat zijn handen nog altijd aan de zijkanten van mijn gezicht liggen, lukt dat niet.
Ik hoef niet eens meer te antwoorden voor hem om te weten dat het niet zo is en hij trekt me tegen zich aan.
Nog altijd haperend ademhalend laat ik me in zijn armen verdwijnen en probeer het beven van mijn handen te laten stoppen.
Na een tijdje maak ik me zwijgend los en loop naar het raam.
Ik kijk naar buiten.
Ergens is hij daar.
Zou hij me kunnen zien?
Wat als hij hier helemaal niet is om als het nodig is mijn moeder tegen te houden, maar om haar juist te helpen?
Hij heeft er geen enkel motief voor, maar zou hij die nodig hebben?
Ik ben zo bang van niet.
Ik ben zo ontzettend bang dat er niets is in de wereld dat hem kan schelen, naast zichzelf en waar hij zich wel niet mee bezighoudt.
Een onbehaaglijk gevoel kolkt door mijn maag, maar ik schud het van mij af.
Als er iets is, is dit niet het moment om er wat aan te doen.
Moeizaam slik ik en draai me om.
Evan staat vlak achter me.
'Zullen we ontbijten?' probeert hij de draad weer op te pakken voor de dag.
Ik twijfel even.
'Mag...' begin ik,' Mag ik eerst even iets opzoeken op de computer?'
Even zie ik hem aarzelen, een poging doen om iets af te lezen van mijn gezicht, maar wanneer dat niet lukt besluit hij me gewoon te vertrouwen.
'Natuurlijk. Ik maak in die tussentijd wel iets.' antwoordt hij dan heel nonchalant, maar ik voel zijn blik op me branden als ik van hem wegloop.
Ik loop naar zijn laptop toe en start hem op.
Nerveus open ik google en laat mijn vingers over de toetsen razen, maak door mijn trillende handen keer op keer typfouten.
Terwijl ik op mijn lip bijt glijdt mijn blik speurend over de zoekresultaten, hopend dat mijn oog op iets nuttigs valt.
Psychopathie. Wat is het?
Psychopathie - Wikipedia
Psychopathie - Persoonlijkheidsstoornis
Zo spot je een psychopaat!
Verschil sociopaat en psychopaat

Zenuwachtig klik ik een link aan, scan de tekst.
Af en toe werp ik een blik op Evan en zo nu en dan op het raam, bang om mijn vader te zien.
Ik kom erachter dat het een persoonlijkheidsstoornis is, dat psychopaten vaak succesvol zijn, omdat ze weinig tot geen schuldgevoel hebben, dat ze vaak liegen en mensen manipuleren, agressief kunnen zijn op een vaak impulsieve manier, maar ook georganiseerde manier en zo veel meer dat voor een koud gevoel in mijn borst zorgt.
Er wordt me verteld dat ze lang niet allemaal bezig zijn met criminele activiteiten en zich goed aan kunnen passen aan hun omgeving, maar als mijn vader een psychopaat is, dan weet ik wel zeker dat dat niet voor hem geld.
Ik scrol en surf door de pagina's probeer de belangrijke punten te onthouden.
En dan blijft mijn blik hangen op het laatste deel van een opsomming.
Een psychopatische persoonlijkheidsstoornis is in veel gevallen erfelijk.

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Nee Gioa jij bent niet een psychopaat!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen