Tijdens onze kroegentocht langs het strand had ik me al behoorlijk uitgeleefd. Ik bleef zo ver mogelijk bij Kate en het dubieuze duo vandaan, dronk me de ellende in en verkocht hier en daar onopvallend een pilletje. Uiteindelijk belandden we in Sanchez, een Mexicaanse tent in het oosten van San Diego. Het was tequila-avond, iets wat helemaal in Kate’s straatje lag. Om eerlijk te zijn, had ik het vanavond ook niet in me om volledig los te gaan. Dit was exact de reden waarom ik het liefst in mijn eentje erop uitging. Natuurlijk kon ik hem pleitten, maar dan kon ik de situatie helemaal niet onder controle houden. Ik plofte neer op de barkruk en nam een grote slok van mijn Mojito.
‘ Al dronken genoeg om je minder zorgen te maken? ‘
‘ Daar ben ik nooit dronken genoeg voor. ‘
Mia nam een zuinig slokje van haar spa-rood. ‘ Luister, ik zal heus mijn mond niet opentrekken. Het zijn jouw zaken. Wij zijn slechts gasten. ‘
‘ En die broer van je? ‘
Mia zette haar glas met een zucht neer en draaide zich verder naar mij toe. Ik zag iets in haar ogen dat ik nog niet eerder had opgemerkt. Compassie.
‘ Will kan zich gedragen als een eikel, maar hij zal zich nooit bemoeien met de zaken van een ander. Zolang ik niets van je koop, zal hij ook zijn mond houden. ‘
‘ Is hij ook de reden dat je nu aan de frisdrank zit? ‘
‘ Jep. ‘ Weerklonk haar droge antwoord.
‘ Dat dacht ik al. ‘ Zuchtte ik. ‘ Hij is fan van controle, niet? ‘
‘ Zo ligt het niet. ‘ Antwoordde Mia. ‘ Hij drinkt zelf ook amper. ‘
Aan de ene kant zou ik interesse kunnen tonen, maar aan de andere kant was ik niet zeker of het antwoord me überhaupt iets zou kunnen schelen. Ik wenkte de barvrouw en bestelde twee nieuwe cocktails. Toen ze eenmaal klaar waren schoof ik er subtiel eentje door naar de roodharige.
‘ Een drankje doet niemand kwaad. ‘
‘ Bedankt. ‘ Mia lachte me vriendelijk toe. Een echte lach, eentje die niet vaak voorkomt. Ze beschikte evenals haar broer over kuiltjes in haar wangen. Dit was het moment dat ik me realiseerde dat Mia het echt voor mekaar had. Zo’n lach was tragisch genoeg, ontzettend zeldzaam. Tenzij het gehele leven meezat. Ik was opgelucht toen ze weer vertrok. Ik wist namelijk niet honderd procent zeker of ik doodleuk een doelloos gesprek met haar kon voeren. Begrijp me niet verkeerd, ik voelde geen wrok jegens de mensen wiens leven op rolletjes liep. In tegendeel zelfs, fijn voor hun. Maar ik vond het wel lastig om met hen om te gaan. Ze waren zo zorgeloos. Te zorgeloos. Ik keek naar zulke personen en het enige wat ik zag was leegte. Ik draaide mijn barkruk in de rondte en bestudeerde Kate en haar nieuwe vriendin, die samen vrolijk stonden te dansen. Will zat evenals ik miserabel voor zich uit te staren. Ik zuchtte en stond op van mijn kruk. Ik plofte met tegenzin naast hem neer aan tafel.
‘ Heb je het niet naar je zin? ‘
Will keek me aan alsof ik een gestoorde randdebiel representeerde. ‘ Dit is niet bepaald mijn scene. ‘
‘ Wat is je scene? ‘
Weer staarde hij me op dezelfde manier aan. Ik gaf mezelf een mentale pak slaag. Hoe kon ik in vredesnaam misgenoegen tegenover iemand voelen, maar tegelijkertijd ook aantrekkingskracht?
Ik kwam tot het pijnlijke eindoordeel dat ik de draad verloren was. Dit was een feit dat ik definitief niet langer kon ontkennen.
‘ Ik heb geen flauw idee. ‘ Lachte hij humorloos. ‘ Pathetisch, niet? ‘
‘ Naar mijn mening heeft niemand écht een idee. Iedereen doet gewoon waar hij of zij zich goed bij voelt. ‘
‘ Dus jij voelt je goed bij het feit dat je vergif verkoopt aan onwetende jongeren? Dit is dus je excuus.’ Ik staarde naar mijn vingers op de plakkerige tafel. Ik had geen flauw idee wat ik hier op moest zeggen.
‘ Dat dacht ik al. ‘ Will kon de teleurstelling in zijn toon niet verbergen. Hij stond op het punt op weg te lopen. In een reflex greep ik losjes zijn pols beet en keek hem met een serieuze blik aan.
‘ Ik walg van de meeste dingen die ik moet doen om te overleven. Vergis je daar niet in. ‘
Voor een klein moment dacht ik dat Will deze belachelijke façade op zou geven. Er leek een gemeenschappelijk moment van begrip te ontstaan. Tot mijn grootse verassing, verdween dit zo snel als het gekomen was. Hij rukte zijn arm los en wierp me nogmaals een geërgerde blik toe. Daarna verdween hij in de menigte alsof er niets gebeurt was.

Reacties (2)

  • Luckey

    Het is gezellig daarxD

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik voel hoe Kate er toch nog achter gaat komen.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen