‘ Ben je er klaar voor, mam? ‘ Ik tilde mijn moeder zonder enige moeite uit haar rolstoel en hielp haar subtiel in de voorstoel van het busje. Ze klikte zelf haar gordel dicht en gunde me een vrolijk knikje. Ik sloeg de deur dicht en greep de handvaten van de rolstoel stevig beet, waarna ik het ding met gemak de achterbak van de wagen inrolde. Godzijdank had ik kunnen regelen dat we hem mochten lenen van de kliniek. Ik had geen flauw idee hoe ik haar anders naar het strand kon vervoeren. De laatste keer dat we de metro namen was ze in paniek geraakt en had ik haar met pijn en moeite weer thuis gekregen. Ik hoopte maar dat dit wel goed zou gaan. Nadat ik ervan verzekerd was dat de achterklep van de bus goed dicht zat, klom ik zelf achter het stuur.
‘ We gaan naar Coronado Beach. Het is tijd dat we onze picknick traditie weer eens oppakken. ‘
‘ Dat doet we al sinds je een kleuter was. ‘ Glimlachte ze. Via de spiegel bestudeerde ik zorgvuldig haar gezicht. Haar ogen stonden dromerig dankzij de medicatie. Voor enkele seconden sloeg ik mijn ogen neer dankzij de teleurstelling. Ik wist hoe pathetisch het was om te verwachten dat alles misschien hetzelfde kon zijn voor een simpele dag. Ik kon het niet helpen.
‘ Ik heb zelfs geprobeerd je fameuze tortilla te maken. ‘ Vermeldde ik.
‘ Met pepers? ‘ Ze keek me hoopvol aan. Ik knikte verzekerend. Ik wist dondersgoed dat ze verlangde naar eten met hete smaken, aangezien het grootste deel van de Amerikanen niet wisten wat het woord ‘ pittig ‘ betekende. Ik mocht van geluk spreken dat ik afstamde van een Mexicaanse familie, ik had niet kunnen leven met slechts hamburgers en macaroni. Dit was misschien een vooroordeel, maar het was eenmaal hoe ik men om me heen ervaarde. In een korte rijd arriveerden we op onze bestemming. Ik zette de bus zo dicht mogelijk bij het strand, zodat we maar kort hoefden te lopen. Een rolstoel was niet erg handig in het zand. Ik greep mijn moeders hand en leidde de weg. Ik schrok en stiekem een beetje van hoe fragiel haar hand voelde. Toen ik nog een kind was greep ze de mijne altijd stevig beet, nu hing haar hand slechts losjes in de mijne. Ik spreidde het picknickdeken en hielp haar in de zithouding. We staarden naar de golven en aten in stilte. Na een tijdje keek ze me veel betekend aan.
‘ Wat? ‘ Vroeg ik wat ongemakkelijk.
‘ Hoe gaat het op school? ‘
‘ Goed.’ Loog ik glashard. Ze hoefde niet te weten hoe mijn leven er tegenwoordig uitzag. Het was in mijn ogen een complete nachtmerrie. Plus, dat was ze vanavond toch weer vergeten. Misschien zelfs binnen enkele minuten.
‘ Ik ben zo blij dat je je dromen volgt, Tristan. Dat heb ik nooit kunnen doen. ‘
Er ontsnapte een ongemakkelijk lachje over mijn lippen. Ik wist dat ze altijd zo hard gewerkt had om mijn dromen te kunnen verwezenlijken. Het was zonde dat het leven niet altijd meewerkte.
‘ Je wilde altijd al mensen helpen. Je bent er zo ontzettend goed in, ik heb geen flauw idee waar je het geduld vandaan haalt. Ik ben trots op je. ‘
Ik staarde emotieloos voor me uit. Ik had slechts anderhalf jaar medicijnen gevolgd in New-York voordat ik naar huis moest komen. Ik had amper de kans gekregen om echte kennis op te doen. Natuurlijk had ik wel wat geleerd, maar niets dat me kon helpen om een baan te vinden in een ziekenhuis. Ik baalde van het verzekeringssysteem in Amerika. Het was zo oneerlijk dat mijn moeder er alles aan had gedaan om me een toekomst te geven die ik nooit zal krijgen. Plots gaf ze me een zacht duwtje in mijn zij.
‘ Ik ben trots op je. ‘ Zei ze nogmaals.
Er was niets om trots op te zijn. ‘ Bedankt, mam. ‘
‘ Je hebt het allemaal zelf gedaan, jongen. ‘
God, ik kon wel een drankje gebruiken. Het liefst wilde ik haar alles vertellen. Ik wist dondersgoed dat ze in de war zou raken en als gevolg een gevaar voor zichzelf en haar omgeving kon worden.
Geloof me, ik had het al een aantal keer meegemaakt. Toen we nog thuis woonden gebeurde dat minstens om de twee weken. De eerste keer dat dit gebeurde, kon ze de badkamer niet vinden. Toen ik thuis kwam zat ze hyperventilerend in haar eigen zeik. Zodra ik haar overeind probeerde te helpen wist ze niet waar ze was en sloeg ze wild in de rondte. Ik had er een aantal blauwe plekken aan overgehouden. De keren daarna herinnerde ik me niet goed, aangezien ik een poging deed om alles te verdringen. Af en toe kon mijn moeders ziekte gezien worden als een privilege. Zij kon zich namelijk nooit iets van deze episodes herinneren.
‘ Waar zijn we ook alweer? ‘ Vroeg ze plots.
‘ Conorado beach. ‘
‘ Oh ja. ‘ Zuchtte ze. ‘ Hier gingen we vroeger ook altijd picknicken. ‘
Ik sloot onmiddellijk mijn ogen om te doen alsof dit een normale middag was met mijn gezonde moeder. Het voelde prettig. Alsof ik voor héél even een stabiel leven leidde. Ik studeerde nog steeds op Columbia en was gewoon voor een paar dagen thuis. Kate, Jake en mijn moeder waren blij om me eindelijk weer te zien en binnenkort zou ik vol goede moet aan mijn nieuwe semester beginnen. Vanavond ging ik samen met mijn moeder verse taco’s maken voor mijn vrienden, waarna we vervolgens met zijn drietjes naar de club zouden vertrekken. In de ochtend maakte ik ontbijt en daarna zou ik terugkeren naar de stad die nooit sliep. Een gemeende glimlach verscheen op mijn gezicht. Zo had mijn leven eruit moeten zien.
‘ Tris? ‘ Wederom liet de stem van mijn moeder me de harde realiteit onder ogen zien.
‘ Waar zijn we? ‘

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Echt heel zielig......

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Hij kan beter nog genieten van deze moment
    Is wel anders als vroeger
    Maar ze maakt het nog redelijk mee
    Veel foto’s maken

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen