'Cause you know every morning I wake up
Yeah, I still reach for you
I remember the roses on your shirt
When you told me this would never work
You know, even when I say I moved on
Yeah, I still dream for you

~ 5 Seconds of Summer

Louis schreef. Hij voelde niets, zijn lichaam werd overmeesterd door een maniakale energie die hem verbood om te rusten. Het stuk breidde uit voor hem in twee parallelle lijnen, een f-sleutel en een solsleutel ontmoeten elkaar, flirten met elkaar en proberen beiden te overmeesteren. Wat? Wat doe je hier?
Louis voelde de spanning tussen hen meteen, een fonkel. Dit is mijn kantoor. De twee thema's maakten elkaar niet alleen compleet, maar ze verwekten iets groters. Iets groters dan de som van de noten op die pagina. Een vreemde, liefdevolle frictie. Net als een chemische reactie voelde Louis de muziek warm worden onder zijn handen.

Blijkbaar ben jij het die mij stalkt.

Louis wreef over zijn nek en zijn potlood vloog over het papier. Hij neuriede een deeltje uit het stuk, terwijl hij de interactie tussen de twee thema's uitdiepte. Zijn ogen jeukten en voelden ruw aan, zijn lenzen werden wazig toen hij knipperde. Hij negeerde alles, behalve de muziek in zijn hoofd.

Ik probeer je niet te verleiden, weet je?

De warmte van de zon prikte in zijn rug en op zijn schouderbladen. Hij had bijna niet door dat hij nog steeds in zijn hemd en kostuumbroek zat. Onbewust had hij zijn cummberbund al uitgedaan. Er moest nog veel geschreven worden

Ik kan zo niet verder. I-Ik wil...
Je weet verdomme wat ik wil, Styles.


Louis haalde trillend adem, zijn hand begon te beven toen hij voor de eerste keer de viool en de cello samen hoorde spelen. Het sterkste stuk van de melodie, ze speelden samen en dansten niet meer naast elkaar. Het stuk rees achter hen en ondersteunde hen bij hun climax en dan...
Dan iets lief. Een stil, romantisch thema, die leek op regen in de straat, die alles terug groen en heilig maakte.

Het voelt altijd zo goed bij jou, altijd.
Mijn mooie jongen.


De top van Louis' potlood brak af en hij staarde ernaar. Perfect gespleten grafiet. Hij begroef zijn hoofd in zijn handen en liet hem voor het eerst toe om het te voelen. Hij snikte en zijn schouder schokten, maar hij huilde niet. Hij had geen tranen meer over en voelde alles in één keer.
Zijn mobiel trilde in zijn zak en Louis hief zijn hoofd op. Hij realiseerde zich dat hij waarschijnlijk de ochtendrepetitie had gemist. Wriemelend kreeg hij zijn smartphone uit zijn zak en zag Nick Grimshaw op zijn scherm.
"H-hallo?" zei hij met een trillende stem.

Hij knikte tijdens het volledige gesprek en luisterde in stilte naar Nick, die hem op een rustige en medelevende manier duidelijk maakte dat het voor iedereen beter was, dat hij even vakantie nam. Dat hij beter even wegbleef van het LSO. Louis werd terug gevoelloos. Een vreemd gevoel die zijn pijn even uitschakelde.
"Niet voor lang natuurlijk," verzekerde Nick hem, met een verdacht neppe stem, die Louis' hart deed breken. "Een maand of twee. Neem even een mentale pauze, rust wat, geeft het wat tijd. Laat het allemaal wat tot rust komen." Louis schraapte zijn keel.
"De Bruch?" vroeg hij. Hij voelde zich zwak, alsof hij geen energie had om een volledige zin te formuleren. "Wie... wie gaat..."
"Eleanor zal jouw werk even overnemen. Ze heeft me verzekerd dat ze de Bruch aankan en dat ze het geen probleem vindt om hem vanavond en morgen in jouw plaats te spelen." Natuurlijk niet. Louis slikte en voelde zijn adamsappel op en neer bewegen in zijn droge keel.
"Oké," antwoordde hij. "Dat klinkt, uhm... Ze zal het goed doen."
Er viel een ongemakkelijke stilte. Louis wist, voor het eerste, niets te zeggen. Hij staarde triest naar de ruwe kladversie, naar de lijn waar zijn potlood het begeven had. Het begin van iets lelijk, atonaal en iets zonder plezier. Uiteindelijke hoestte Grimshaw kort en zei: "Goed, wel.. We spreken elkaar volgende week nog wel eens."
"Ja," fluisterde Louis met een hese stem. "Dag, Mr. Grimshaw."
Het gesprek eindigde en Louis legde zijn mobiel op het bureau. Hij ging met zijn hand door zijn ongekamde haar. Het begon vet te worden. Hij had niet gedoucht; hij had al zesendertig uur niet geslapen en hij was waarschijnlijk net ontslagen. Meer dan ooit voelde hij zich een hopeloos geval die niet eens voor zichzelf kon zorgen.
Hoe heb ik ooit kunnen leven zonder hem? vroeg hij zich af. Louis hief zijn arm op en keek naar de okselvijver die zich daar gevormd had en zijn verfomfaaide uiterlijk. Hij gaat me nooit meer terug willen. Zeker deze versie van mezelf niet.
Hij wou zich net terug laten zakken in zijn stoel en verdrinken in het zelfmedelijden, toen een nieuwe melodie bij hem opkwam. Het was een stuk voor het keerpunt van de cello, een nieuwe draad die door het tapijt van het romantische thema liep. Maar het werd plots een melodie met zijn eigen recht in Louis' hoofd. Hij sleep zijn potlood en schreef het neer op een nieuw stuk papier.

Ik wil je aan mijn zijde. Ik wil je altijd aan mijn zijde.

Louis haalde langzaam adem en legde zijn potlood opnieuw neer. Zijn vingers begonnen pijn te doen en hij voelde zich moe worden.
"Ik hoop dat je beseft wat je hebt, Florian Weil," fluisterde hij. Hij schoof zichzelf weg van het bureau en ontdeed zich van zijn kleding terwijl naar de douche liep. Zijn lenzen deed hij uit; water en zeep wasten het opgedroogde zweet weg. Louis vroeg zich af of hij het in zich zou hebben om naar Harry te gaan, als Florian er niet geweest zou zijn. Hij was nog steeds zo bang dat hij hem opnieuw pijn zou doen - niet vandaag, misschien niet deze maand, maar ergens in de toekomst - . Ik heb Harry Styles als genoeg gekwetst voor een heel leven, dacht hij toen hij onder de lakens kroop.
Nu is het mijn beurt om gekwetst te zijn.

Afspeellijst
+ Want you back - 5 Seconds of Summer

Laat me zeker weten wat jullie vinden!

Greetz Translator

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen