Melody Fabien Ross

De volgende ochtend word ik wakker van de wakker die beneden af gaat. De zoveelste keer deze week. Ik gooi de dekens van me af waardoor er een koude rilling over mijn ontblote lichaam valt. Snel doe ik mijn badjas aan en loop naar beneden waar ik Gustav nog diep in slaap aantref. Ik knoop mijn badjas nog wat beter dicht en buig me dan langzaam over hem heen. Ik begin aan zijn schouder te duwen wat geen enkele effect heeft. 'Gustav, ik blijf hier geen uur staan. Wakker worden, je moet naar het werk!' Mijn handelingen worden harder en zijn ogen beginnen langzaam open te gaan. 'Wat moet je? Het laatste wat ik wil zien deze ochtend is het hoofd van een lelijk eendje.' Bij een normaal iemand zouden deze woorden pijn doen. Ze zouden steken in je hart en een blijvende litteken achter laten. Maar bij mij? Nee, het is een gewoonte. Een gewenning wat je toestaat. 'Je bent te laat voor je werk.' zeg ik en wijs naar de klok. 'Kon je me niet eerder wakker maken met je luie bek?' Gustav loopt gehaast naar zijn kleding die op de stoel liggen en kleed zich om. Ik rol met mijn ogen en loop naar de keuken waar ik een kop thee voor mezelf klaar maak. Niet veel later hoor ik de voordeur met een luide klap dicht slaan wat Ayden doet wakker worden. Een zucht rolt er over mijn lippen. Ayden slaapt de laatste tijd al zo slecht en toch moet hij met zijn gedrag Ayden nog vroeger wakker maken. Ik haat mezelf omdat ik Ayden in deze situatie op laat groeien. Dat ik hem dit allemaal van dichtbij laat meemaken. Dat hij bang moet zijn voor zijn eigen vader. Dat hij geen liefde krijgt van zijn vader. De eerste keer dat Ayden zag hoe Gustav mij een klap in mijn gezicht gaf heeft hij uren aan een stuk gehuild. Hij was bang. Doodsbang. En toch deed ik niets. Elke dag herinnert Gustav me er aan dat ik een waardeloze moeder ben. Heeft hij gelijk? Voor mijn gevoel wel. Ik laat hem opgroeien in een gezinssituatie dat niet gezond is. Maar wat moet ik doen? Ik kan niks doen. Het leven is helaas geen sprookje. Er is geen happy ending in het echte leven. Het leven is een rotzooi die je zelf op moet ruimen. Ik schud even mijn hoofd en loop dan naar boven om Ayden uit zijn bedje te halen. Zodra ik zijn slaapkamerdeur open word ik vrolijk begroet door een mooie lachende jongen. 'Goedemorgen lieverd!' Ik druk een kus op zijn voorhoofd en til hem op. Ik zet hem op de grond neer en pak wat kleding uit zijn kast. Hij moet straks naar de kinderdagverblijf zodat ik kan werken. Werken... Werken terwijl je vriend genoeg geld heeft om een heel weeshuis te onderhouden. Een vriend die dat geld liever uitgeeft aan de kroeg of aan het casino dan aan zijn gezin.

Nadat ik Ayden afgezet heb op de kinderdagverblijf ben ik naar mijn werk gegaan. Als ik de deur open loop ik rechtstreeks door naar boven en zie mijn outfit al klaar liggen op het bed. Wat je een outfit kan noemen. Het is enkel een setje lingerie. Ik ontdoe me van mijn kleding en trek het setje aan en bekijk mezelf in de spiegel. Ik ben alles behalve blij met mijn lichaam. Na de keizersnede is mijn buik enorm gaan hangen naar beneden. Vet die zich geen weg uit weet te vinden en een litteken die mij het mooiste geschenk van de wereld heeft gegeven. Maar hier, hier heb ik geen tijd om na te denken of de mannen mij wel mooi genoeg vinden. Dat interesseert ze eigenlijk ook helemaal niets. Ze komen hier enkel uit lust, lust naar de seks die ze thuis niet krijgen. Getrouwde mannen, vrijgezelle mannen. Je kunt het zo gek niet bedenken en ze komen langs. Mannen onder de vijfentwintig maar ook zeker mannen boven de vijftig. Menig mens zou walgen van het werk dat ik doe. Maar zodra je een gezin moet onderhouden en je kunt maar geen gewone werk vinden, neem je dit baantje met beide handen aan. Natuurlijk had ik liever in een supermarkt gewerkt. Vakken vullen of achter de kassa. Maar helaas is het niet meer zo simpel in deze tijd. Geld heb je nodig, voor boodschappen, voor leuke uitjes. Voor alles. 'Melody, er is iemand voor je beneden!' de stem van Laura, een van de andere meisjes doet me opschrikken uit mijn gedachten. Snel doe ik nog wat make-up op en loop dan met mijn beste fake-smile naar beneden. Geen tijd voor schaamte of walging. Werken zodat je aan het einde van de dag je kind te eten kunt geven.

Ik ontving een berichtje in mijn inbox of dit verhaal echt gebeurd is bij mij. Sommige stukken zijn inderdaad verbonden met mijn leven maar vele stukken zijn uit ervaring van mensen om mij heen geschreven. Ik heb inderdaad ook een zoontje maar ik heb de liefste papa van mijn zoontje die er bestaat. Maar wel heb ik een erg slechte band met mijn ouders/familie gehad en hebben wij ook onze tegenslagen gekend. Alweer ontzettend bedankt voor de lieve berichtjes en daarom een extra deeltje voor jullie. <3

Reacties (3)

  • Luckey

    Heb respect voor haar man!
    Ze doet het wel allemaal

    Super leuk dat je zoontje heb! Met een super vader

    2 jaar geleden
  • Muizlet

    Echt heel mooi geschreven! Ik vind het leuk hoe je haar gedachten tussen de 'acties' door verweeft! Ik ben ook heel blij dat je spelling klopt; dat maakt het lezen veel makkelijker.

    Wel vond ik 1 werkwoordfoutje. Wilde ik meegeven zodat je spelling helemaal perfect is.(K)

    Elke dag herinnert...
    Je schrijft herinnerd met een d als je een voltooid deelwoord hebt:
    Elke dag heeft Gustav mij herinnerd.

    In de eerdere hoofdstukken kwamen ook 1 of 2 d/t-foutjes voor.


    Ik ben geen bèta-reader dus het is helemaal niet mijn taak om je daarop te wijzen. Toch deed ik dat omdat ik 1 foutje jammer vond. Ik hoop snel weer een geweldig stukje te mogen lezen! Kudo(H)(en laat maar weten of je het oké vond dat ik je corrigeerde)

    2 jaar geleden
    • xissuesx

      Dat vind ik juist erg fijn! Ik heb namelijk last van dyslexie en mijn Words pakt niet alle spellingsfouten goed op. Dus erg bedankt, ga het gelijk aanpassen. 😘

      2 jaar geleden
  • roseblack

    Mooi geschreven 😘 snel verder

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen