Foto bij – 17 –

Herhaaldelijk fluisterde Nathanael mijn naam. Zacht voelde ik zijn aanraking op mijn schouder, waarop ik slaperig mijn ogen opende. Mijn lichaam had het idee maar vijf minuten te hebben geslapen, maar mijn verstand vertelde mij dat het al ochtend was.
      ‘Daarnet heb ik zelf de hofarts gebeld,’ vervolgde Nathanael voorzichtig. Hij stond weer recht, al gedoucht, geschoren en net aangekleed.
      Vertwijfeld zat ik rechtop in het bed. ‘Oh…’ wist ik niet zo goed wat te zeggen.
      ‘Hij komt zo dadelijk voor jou naar het paleis,’ vertelde de man. Zichtbaar probeerde hij mijn reactie te peilen, waarop ik mij vrij onzeker voelde. ‘Misschien… vind je het fijn als ik erbij ben?’
      In plaats van direct te antwoordden kwam ik uit het bed. Meteen had ik het koud, in slechts mijn nachthemd. ‘Zou je mij even kunnen vasthouden?’ vroeg ik met een onvaste stem. Een overweldigend gevoel van melancholiek nam bezit van mijn gehele zijn.
      Beschermend sloeg Nathanael zijn armen stevig om mij heen en voor heel even voelde ik mij compleet. Echter verdween het gevoel even snel als dat het verscheen, bij de moeilijke ademhaling van mijn verloofde.
      ‘Alsjeblieft, verlaat mij niet opnieuw,’ verzocht de man moeizaam.
      Hij wist het. Nathanael wist onbewust mijn hart.
      ‘Ik zou het fijn vinden als je erbij zou kunnen zijn,’ antwoordde ik gemeend.
      Nathanael verbrak de omhelzing, maar hield mijn handen vast. ‘Goed. Dan zeg ik mijn eerste afspraak af,’ glimlachte hij klein. Zacht streek hij liefkozend met zijn hand over mijn wang. ‘Kleed je vast aan, ik ben zo terug.’
      De hofarts liet niet al te lang op zich wachten. Voordat ik het wist werd hij aangekondigd en schudde hij vriendelijk de hand van Nathanael en vervolgens de mijne in de ontvangstkamer.
      ‘Goedemorgen, mejuffrouw Thorphen,’ knikte de hofarts groetend. ‘De Prins van Wales vertelde mij zojuist over de telefoon al het één en ander over uw welzijn. Wat kunt u mij zelf vertellen?’
      Vertwijfeld keek ik naar mijn verloofde, die mij kalm aanspoorde eerlijk te zijn. Nonchalant leunde hij tegen de achterzijde van de bank, waarna ik diep ademhaalde en weer naar de man voor mij keek. Toch wist ik niet wat ik moest zeggen, waardoor ik ongemakkelijk zweeg.
      ‘U verliest aanzienlijk gewicht,’ vervolgde de hofarts, in de hoop op een reactie.
      Hoewel ik knikte, was het nauwelijks zichtbaar. Plotseling was ik zo nerveus, hoe veilig ik mij ook zou moeten voelen. Dit alles was nogal overweldigend, zo vlak na het ontwaken.
      ‘Goed. Laten wij beginnen met enkele simpele tests. Neemt u maar plaats op de sofa, mejuffrouw,’ ging de hofarts te werk.
      Na enkele eenvoudige, lichamelijke testen verzocht de hofarts mij tegen de muur te gaan staan. Strak plaatste ik mijn hakken tegen de wand, zodat hij mijn lengte kon opmeten. Daarna mocht ik mij van mijn kleding ontdoen, om te wegen.
      Vanuit mijn ooghoek zag ik dat Nathanael met zijn hand ongemakkelijk wreef over zijn gezicht, waarna hij half zijn mond en wang verborg, om zo zijn reactie te verhullen. Merkbaar vond hij het moeilijk mij nu halfnaakt te zien in het daglicht.
      Bewust staarde ik recht voor mij uit toen ik op de weegschaal stond. ‘Met uw lengte zou u…’ begon de hofarts.
      ‘Niet zeggen,’ zei ik snel en stapte onmiddellijk weer van de weegschaal af. ‘Alstublieft, vertel mij niet hoeveel ik nu weeg. Later, wanneer ik weer voldoende weeg, mag u het mij zeggen, maar nu… Ik wil het niet weten.’
      Meteen stond Nathanael rechtop. ‘Vind je het goed dat ik het wel weet?’ vroeg hij zorglijk.
      Heel even twijfelde ik, maar knikte toen. Terwijl de hofarts fluisterend mijn verloofde inlichtte, trok ik mijn kleren weer aan.
      ‘Wel, behalve dat u duidelijk lijdt aan ondergewicht, bent u in orde. Uw reflexen werken uitstekend en ook uw ogen en tanden lijden nog niet onder deze omstandigheden. Echter zou ik toch graag bloed afnemen, zodat wij de vordering in de gaten kunnen houden. Verder lijkt het mij geen overbodige controle, gezien uw conditie,’ legde de hofarts uit.
      Nathanael stapte naar voren. ‘Haar conditie?’ vroeg hij om verduidelijking.
      ‘Ik ga ervanuit dat uw verloofde enkele mineralen en vitaminen zal missen, meneer. Geen grote tekorten, maar ik zou dat graag in de gaten houden en willen vergelijken met later bloedonderzoek,’ verklaarde de man.
      Wederom nam ik plaats op de sofa, zodat de hofarts bloed kon afnemen. Zodra hij de nodige bloedbuisjes gevuld had, pakte hij al zijn spullen weer in om zo dadelijk weer te vertrekken.
      ‘Spaar zoveel mogelijk energie,’ kwam de hofarts tot zijn conclusie. ‘Span uzelf niet meer in dan het genuttigde eten voorziet.’
      Onzeker stond ik op van de bank. ‘Met alle respect, het eten nuttigen is het probleem,’ mengde ik mij voor het eerst echt in de conversatie.
      Zacht legde Nathanael zijn hand op mijn onderrug. ‘Zij is bekent met een snelle stofwisseling,’ vulde hij aan.
      De hofarts knikte bedenkelijk. ‘Probeer zoveel mogelijk uw maaltijden samen te eten met anderen. Meestal eet men dan vanzelf onbewust iets meer dan wanneer men alleen eet. Verder zal ik u een voedingsdrank voorschrijven, waarin niet alleen de benodigde vitaminen zitten, maar ook extra koolhydraten,’ besloot hij. ‘Laten wij over een week of drie opnieuw afspreken.’
      Verward keek ik op naar mijn verloofde, maar hij gaf de hofarts vriendelijk een hand en liep met hem mee de kamer uit. Dat was tijdverspilling geweest… Met een zucht nam ik plaats op de bank, maar stond weer op zodra Nathanael de kamer weer binnenkwam.
      ‘Nate, dat was zinloos. Ik zeg nog dat het eten het probleem is, en hij schrijft gewoon een drankje voor?’ vroeg ik ongelovig.
      Mijn verloofde liep naar mij toe. ‘Wat had jij dan verwacht, lieverd? Een magische oplossing?’ vroeg hij terug. ‘Uiteindelijk moet jij dit zelf doen, Westley. Daarbij kunnen wij helpen, maar wij kunnen het niet voor jou oplossen. Ik zal overigens de tijd vrij maken, zodat wij minstens vier keer in de week samen kunnen dineren.’
      Inmiddels was ik meer dan verward. In mijn oren klonk het nu alsof ik dit alles zelf expres gedaan had, zodat ik meer aandacht zou krijgen van mijn aanstaande echtgenoot.
      Nathanael pakte mijn beide bovenarmen vast en maakte mij dat ik hem aankeek. ‘Het is goed wat jij zojuist gedaan hebt, Wes. Werkelijk, ik ben trots op jou,’ zei hij mij doordringend. ‘Je had het moeilijk, dat zag ik, maar je hebt het gedaan en dat is wat telt. Vanaf nu wordt het beter.’
      Langzaam knikte ik. ‘Misschien wel, ja,’ zei ik hoopvol.
      Met een kleine glimlach trok Nathanael mij in een knuffel. ‘Sinds vandaag al veel verschoven wordt in mijn agenda, laat ik mijn afspraak met de minister-president ook maar verzetten,’ knipoogde hij toen hij mij weer losliet. ‘Vanavond is voor ons beiden.’
      Dankbaar schonk ik de man een glimlach en ik zuchtte verrukt. ‘Dat zou fijn zijn,’ was ik hem erkentelijk.
      ‘Maar dan moet ik nu echt gauw gaan,’ zei Nathanael. Vlug drukte hij een kus op mijn wang, voordat hij doorliep naar de slaapkamer. Hij keerde terug met zijn colbert en mobiele telefoon. ‘Slaap gewoon weer in mijn bed vannacht, alsjeblieft.’
      Glimlachend knikte ik. ‘Beloofd,’ gaf ik mijn woord.
      Heel even bleef Nathanael staan bij de deur van het vertrek. ‘Als er iets is, dan zou jij het mij zeggen, toch?’ vroeg hij toen serieus.
      Overrompeld bleef ik als versteend staan. ‘Ja, natuurlijk,’ sprak ik maar half de waarheid.
      Nathanael schonk mij nog een laatste, flauwe glimlach, voordat hij er dan werkelijk haastig vandoor ging. Heel even bleef ik staan en liet het afgelopen half uur goed tot mij doordringen, voordat ook ik terugliep naar de slaapkamer.
      Fronsend liep ik zoekend door de slaapkamer, maar ik kon mijn mobiele telefoon nergens vinden. Uiteindelijk vond ik Nathanael zijn mobiele telefoon op het nachtkastje, waardoor ik er vanuit ging dat hij de mijne meegenomen had.
      ‘Lottie hier!’ nam Charlotte uitbundig de telefoonoproep op. ‘Wat is er, neef?’
      Ik sloeg met een kleine zucht mijn blik neer. ‘Het is Westley. Nathan heeft mijn telefoon, denk ik,’ verduidelijkte ik de verwarring. ‘Er is iets dat ik jou wil vragen.’
      ‘Oh, oké. Wat is het?’ vroeg de vrouw nieuwsgierig.
      Nadenkend liep ik naar het raam. ‘Wat heb jij Nathan verteld, begin deze week?’ vroeg ik dan toch eindelijk de brandende vraag die mij niet met rust had gelaten.
      Charlotte bleef kort beledigd stil. ‘Gewoon de waarheid. Over dat ik mij zorgen maak over jouw gewicht. Als jij denkt dat ik jouw geheim verteld heb, dat heb ik niet. Ik zou nooit mijn woord breken!’ zei zij mij duidelijk. ‘Misschien is het jouw geweten, als jij denkt dat Nathan meer weet dan onze gedeelde zorgen.’
      Met een zucht nam ik plaats in de fauteuil bij het raam. ‘Er is een kans dat ik lichtelijk paranoïde ben, ja,’ bekende ik toen eerlijk. ‘Twee weken geleden dacht ik nog dat Colette mogelijk verantwoordelijk zou kunnen zijn voor het fotoschandaal in Cuba. Ik bedoel, dat kan niet, want hoe zou zij geweten hebben waar wij waren?’
      ‘Ik heb het haar verteld,’ reageerde Charlotte gelijk eerlijk.
      Op mijn beurt bleef ik geschokt stil. Inmiddels wist ik hoe belachelijk zuiver de uitspraken van Charlotte waren, maar ditmaal was ik stomverbaasd.
      ‘Colette en ik spreken elkaar zo nu en dan nog wel eens. Zij belde mij de dag nadat jullie Sandringham hadden verlaten, om te vragen hoe mijn Kerstmis was geweest. Geïnteresseerd vroeg zij hoe jij je handelde in onze krankzinnige familie en ik vertelde dat Nathanael en jij terug waren naar Londen. Tijdens dat telefoongesprek stuurde jij mij een tekstbericht met daarin een bedankje voor de gezellige dagen en dat jullie onderweg waren voor een korte vakantie. Dat vertelde ik enthousiast door aan Colette en zij wist al meteen te raden dat hij jou mee zou nemen naar Cuba,’ vertelde Charlotte eenvoudigweg, maar razendsnel. ‘Misschien ben jij niet zo paranoïde als jij denkt te zijn. Die vouw is jouw beste vriendin als zij niets tegen jou heeft, maar ik ken haar duistere kant. Het was heus geen toeval dat zij en Nate elkaar leerden kennen.’
      Verslagen bleef ik zitten. ‘Maar jij hebt Nathan niets gezegd?’ herhaalde ik mijn vraag.
      Charlotte zuchtte. ‘Ik vertel geen geheimen, Westley,’ zei zij ongeduldig.
      ‘Wat precies?’ vroeg Nathanael.
      Geschrokken draaide ik mij om in de fauteuil. ‘Nathanael,’ sprak ik ademloos.
      ‘Is dat Nate? Zeg hem hallo voor mij!’ tetterde Charlotte nog over de telefoonverbinding, voordat zij deze zelf verbrak.
      Nathanael stond ongeduldig bij het bed. ‘Wat mag die persoon niet tegen mij zeggen, Westley?’ vroeg hij dezelfde vraag uitgebreider. ‘Dat is mijn telefoon daar in jouw hand, toch? Mag ik deze terug?’
      Zwijgend stond ik op. Zoals verwacht hield hij mijn mobiele telefoon op en konden wij wisselen van telefoons.
      ‘Dat was Charlotte,’ had de man al direct opgezocht in zijn telefoonlijst. ‘Wat weet zij dat ik niet weet? Kom op, Westley, jij weet hoe weinig tijd ik heb. Zeg op!’
      Onzeker haalde ik mijn schouders op. ‘Niet iets bijzonders,’ probeerde ik het zo luchtig mogelijk te laten klinken.
      Nathanael keek mij strak aan. ‘Al mijn telefoongesprekken worden opgenomen. Zal ik iemand vragen het gesprek voor mij af te laten spelen?’ vroeg hij dreigend. ‘Ik heb geen zin in spelletjes.’
      ‘Dat zou zinloos zijn,’ was ik niet onder de indruk van het dreigement. ‘Er is niets gezegd in het gesprek.’
      Verslagen maakte Nathanael een opgevend gebaar met zijn armen. ‘Daarnet nog, vijf minuten geleden, vraag ik jou of er iets anders speelt. Jij zegt geen woord tegen mij of de dokter… Waarom zou ik mijn best doen om jou tegemoet te komen, als jij mij keer op keer buitensluit?’ wilde hij weten. ‘Misschien kan ik maar beter wel afspreken met de minister-president vanavond. Het zal waarschijnlijk een stuk aangenamer zijn.’
      Een benauwd gevoel bekroop mij. Er was geen uitweg meer…
      Na mij nog een laatste, donkere blik te hebben geschonken, liep Nathanael terug naar de slaapkamerdeur. Hij schudde zijn hoofd en wilde de deur achter zich dichtslaan.
      ‘Ik wil niet met jou trouwen,’ fluisterde ik benepen.
      Met zijn hand nog op de deurknop, bleef Nathanael staan in de deurpost.
      ‘Dat is hetgeen dat er speelt. Ik wil niet met jou trouwen, Nathanael,’ herhaalde ik zacht. ‘Oprecht, ik hou zielsveel van jou, maar ik wil dit leven niet. Het is niet op te lossen, dus daarom wilde ik jou niets zeggen, omdat ik wist hoeveel het jou zou kwetsen.’
      Nathanael sloot de slaapkamerdeur, maar dan wel met hem terug in dezelfde ruimte. ‘Denk jij nu echt…’ begon hij zwaar.
      ‘Alsjeblieft, nee,’ zei ik snel. ‘Werkelijk alles maakt mij bang of nerveus. Ik ben bang om te slapen in dit soort slaapkamers, ik ben bang voor dit hele paleis en ik ben bang tijdens iedere aangelegenheid. Maar het meest ben ik bang jou te verliezen. Het is onvergeeflijk dat ik niets zei, maar des te meer hoe ik mij voel. Echt, ik wil alles voor jou doen, maar het maakt mij kapot.’
      Mijn verloofde rechtte zijn schouders. ‘Denk jij nu echt dat ik geen vermoeden had?’ stelde hij alsnog zijn vraag. ‘Hoe stom denk jij precies dat ik ben, Westley?’
      Verward schudde ik mijn hoofd. ‘Waarom zei jij dan niets? Als jij wist hoe ik mij voelde, waarom hielp jij mij niet het te zeggen?’ vroeg ik vol ongeloof. Er brak iets in mij.
      ‘Dat probeerde ik, maar jij stoot mij keer op keer weg. Hoe vaak heb ik jou niet gevraagd of er iets was waarover jij wilde praten deze afgelopen weken?’ verweerde de man. ‘Jij had mij moeten vertrouwen en naar mij toe moeten komen, niet naar Charlotte.’
      Ik wist niet of ik kwaad of opgelucht moest zijn. Mijn gedachten en gevoelens lagen volledig over hoop.
      ‘Westley, jij koos ervoor om met mij te trouwen. Niemand heeft jou hiertoe gedwongen,’ probeerde Nathanael mij goedbedoeld te laten herinneren. ‘Probeer dat niet te vergeten.’
      Meteen schudde ik mijn hoofd. ‘Nee. Dat is niet waar! Jij dwong mij hiertoe, toen jij mij liet kiezen,’ verweerde ik emotioneel. ‘Gewetensvol liet jij mij de keuze maken tussen een koninklijk huwelijk of jouw zelfmoordwens om terug te keren naar Oman! Wie de fuck gaat doelbewust terug naar daar?’
      Schuldbewust liet Nathanael zijn schouders hangen. ‘Westley… Ik wilde terug om ons land te verdedigen, maar ik wilde jou meer. Als jij niet onmiddellijk de verlovingsring aan had willen nemen, had ik dat begrepen. Het was niet zo letterlijk als dat het leek. Echter had het ons nog steeds hier gebracht, op deze plek en in deze positie,’ zei hij zorgvuldig.
      Hevig vocht ik tegen mijn opkomende tranen. ‘Het is niet eerlijk, Nathanael,’ zei ik zacht terug.
      Begripvol schudde Nathanael zijn hoofd. ‘Nee, dat is het niet,’ was hij het oprecht vol spijt met mij eens. ‘Maar ik ga niet de kroon doorgeven aan een nauwelijks tienjarige jongen, Westley. Dat mag jij niet van mij vragen.’
      ‘Dat zou ik nooit,’ fluisterde ik. ‘En ik wil jou niet verlaten. Als er iets is dat ik geleerd heb in mijn tijd in Amsterdam, is dat ik jou niet kwijt wil, maar… Wel, dat is alles dat ik zeker weet.’
      Zacht plaatste Nathanael een kus op mijn voorhoofd. ‘Voor nu is dat genoeg, oké? Meer hoef jij niet zeker te weten vandaag,’ zei hij zacht terug. ‘Wel, behalve dan dat ik ook zielsveel van jou hou.’ Hij probeerde te glimlachen en streelde zacht mijn wang.



Mijn welgemeende excuses voor eventuele gevoeligheid over de zin bevattend "jouw zelfmoordwens om terug te keren naar Oman", zo kort na het overlijden van Tim Bergling (Avicii). Het is niet mijn intentie om iemand te kwetsen. Natuurlijk had ik ervoor kunnen kiezen het weg te laten, maar het was de bedoeling dat het een kleine, simpele herhaling was van hetgeen dat Westley eerder had gezegd in Aestival.

Het spijt mij ook een beetje deze fase in het verhaal te moeten schrijven. Zoals al op de cover te lezen was, zat dit eraan te komen.
Duizendmaal dank als je nog steeds het verhaal leest.
Liefs! x

Reacties (9)

  • Long

    HE KNOWS! Finally though.

    2 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Ik heb het gevoel dat ze blijven rondcirkelen in hetzelfde onderwerp. Westley wou niet trouwen, en telkens heeft ze het erover met Nate, is het weer half opgelost, en dan bam, weer dat onderwerp..
    Het lijkt wel of Westley geen keuze wil maken...
    Uiteraard snap ik haar wel.. Ik begrijp dat zij geen prinses / koningin wil worden. Maar ze wil wel met Nate trouwen..
    En ik begrijp dat de keuze voor haar moeilijk is..

    Eerlijk gezegd heb ik ontzettend veel respect voor Nate. Hij accepteert dat zij niet met hem wil trouwen, maar toch geeft hij haar nirt op..

    Ik zou echt onzeker worden in zijn plaats..

    Nog steeds een heerlijk verhaal!

    Xxx

    2 jaar geleden
  • Shibui

    Wauw...

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    Kreeg gewoon tranen in mijn ogen.
    Super geschreven!

    Xx

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Ik ben zo ongelofelijk benieuwd wat er gaat gebeuren. Maar ik had half verwacht dat Nate weer vervelend zou gaan doen maar dat viel gelukkig mee haha. Ik heb zo'n hekel aan de vervelende Nate tbh

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen