Oh, 'cause I need you to see
That you are the reason
There goes my hand shaking
And you are the reason
My heart keeps bleeding
I need you now

- Calum Scott

Harry liet zijn armen zakken en staarde gedachteloos naar de cellosectie voor hij zichzelf bijeen raapte en de repetitie beëindigde.
"Gute Arbeit," zei hij voor de muzikanten in stilte het repetitielokaal verlieten. "Bis morgen." Gelukkig ging het Duits al beter. Harry spande zijn biceps aan, ze voelden wat pijnlijk aan door het dirigeren van John Fould's Three Mantras.
Ze hadden professioneel en nauwkeurig gespeeld en ze reageerden geweldig op zijn aanwijzingen (ook al was Harry's Duits nog niet perfect). Hun gezichten begon hij eindelijk te herkennen, beetje bij beetje leerde hij hen beter kennen. Maar er was nog steeds een drempel. Hun stijl was ongemakkelijk gelijk. Elke speler was zo gehoorzaam, zo klaar om in de groep op te gaan. Er was geen Gladys Howard, die met haar stevige forsheid Niall's zachtheid meesleepte en die de Franse hoorns in hun geheel diep en rijk deed klinken. Er was geen Gerald Coutenay, van wie de vreemde, ruige intonatie de juiste textuur gaf aan de strijksectie van het LSO.
En er was al zeker geen Louis Tomlinson. Geen briljante stem, geen briljante toon, geen middelpunt. Harry vond het moeilijk om zich op de muziek te blijven concentreren zonder iemand die hem de hele tijd uitdaagde. Florian was een geweldige violist, maar hij accepteerde kalm en zonder problemen Harry's opmerkingen. Hij ging op in de rest van het orkest. Harry voelde de sprankelende inspiratie, die hij drie cyclussen lang in het LSO had gevoeld, hier niet. Niet zonder Louis.

Wanneer gaan die gevoelens voor hem ooit stoppen? vroeg Harry zich af en hij stapte van zijn podium. Hij nam zijn bladmuziek onder zijn arm. Misschien verdien ik dit. Ik moest het hem verteld hebben. Ik moest het hem elke dag verteld hebben. Zijn vingers snakten naar zijn boog. Hij had de voorbije week, sinds hij terug was in Berlijn, veel gespeeld. Hij wou opnieuw een muzikant zijn. Hij hield van dirigeren, maar er was niets als het produceren van muziek. Er was niets als de frictie van paardenhaar op snaren, de zachte slagen van vingers en de lager resonantie van een vibrato. Het was magie en dat was wat Harry nu nodig had.
Hij klemde zijn papieren stevig onder zijn arm, terwijl hij in de richting van zijn kantoor wandelde. Hij had telkens na zijn repetities wat vrije tijd ingepland om zijn gedachten op een rijtje te zetten en wat notities te nemen voor de volgende sessie, maar vandaag had hij daar helemaal geen zin in.
Hij dumpte zijn papieren op zijn bureau en sloot de deur achter hem. Nood aan frisse lucht. Hij liep de trappen af en duwde de deur open naar buiten. Het voelde alsof hij ontsnapte uit zijn kooi.

"Harry!" Florian's stem klonk boven het geluid van het verkeer, toen Harry richting Tiergartenstrasse wandelde. Hij draaide zich om en zijn haar waaide in zijn gezicht.
"Hey! Wie geht es dir?"
"Hey," Hij knikte en haalde zijn schouders op. "Gut."
"Anja kan hier elk moment zijn," legde Florian uit. "Ze vroeg me of ik je wou uitnodigen om met ons te gaan eten. Er is een kleine bistro bij het..." Hij zweeg en staarde naar Harry's neutrale gezichtsuitdrukking.
"Natuurlijk," antwoordde Harry. "Dat klinkt goed."
"Alles goed? Je lijkt wat..." Florian zwaaide expressief met zijn hand en zocht naar de juiste uitdrukking. "op een versneden lever."
Een oprechte glimlach vormde zich op Harry's lippen. Florian's vreemde Engelse uitdrukkingen, vond hij altijd leuk. Hij zag de violist zichtbaar ontspannen.
"Het is niets." zei hij. "Ik zou het heel leuk vinden om met jullie mee te gaan. Ik heb de voorbije dagen waarschijnlijk al te veel met mezelf doorgebracht." Florian lachte.
"Oh, ben je eenzaam, Herr Harry?" Harry stak zijn onderlip naar voor en omhelsde Florian met hangend hoofd. Hij voelde hoe Florian bemoedigend op zijn rug klopte en hij voelde zich al iets beter.
"Na, Schön," zei Florian. "Anja wil je mening horen over wat decoraties voor de kinderkamer. Ik denk dat ze wat verfstalen bij zich zal hebben." Harry humde opgewekt en volgde Florian richting de bistro. De zachte schaduwen van de bladeren vielen op hun gezichten. Na een paar minuten stilte, schraapte Flo zijn keel. Toen hij sprak, klonk het alsof hij er al een eindje over aan het nadenken was.
"Je bent bang van hem." Harry draaide zijn hoofd en staarde naar Florian.
"Ik ben nooit bang geweest om van hem te houden," zei hij. De woorden kwamen er droog en pijnlijk uit. Harry jammerde bijna door de golf aan emoties die hij voelde. Zijn wenkbrauwen bewogen zich naar elkaar toe en hij liet zijn blik zakken naar de stoep. Florian legde zijn hand op Harry elleboog.
"Maar je hebt verteld dat je het hem nooit gezegd hebt. Ik dacht, toen je opstond en backstage liep..." Florian keek hem met betekenisvolle ogen aan.
"Hij was weg voor ik hem kon vinden," Harry haalde zijn schouder op. Hij staarde naar het park, naar het uitgestrekte, groene grasveld in het midden van de stad.
"En wat zou je tegen hem gezegd hebben? En wees eerlijk."
"Ik-" Harry's keel leek wel dichtgeknepen, terwijl hij dacht aan het moment dat hij op het punt had gestaan om aan Niall te vragen of hij tegen Louis wou zeggen dat hij van hem hield. Maar hij had het niet gedurfd. "Als ik hem opnieuw zie," zei hij en hij haalde diep adem, terwijl hij met een hand door zijn haar ging. "zou ik het hem vertellen." knikte hij. "Ik zou het hem vertellen." Dat zou ik echt doen.
"Oké." zei Flo zacht en gaf hem een klopje op zijn schouder, terwijl ze de bistro naderden. Anja zat er al, met haar grote zonnebril, drinkend van een glas limonade.
"Jij bent de meest glamoureuze, zwangere vrouw in de hele wereld." glimlachte Harry, terwijl ze opstond en hem een kus op zijn wang gaf.
"Halt die Klappe!" zei ze trots. Florian legde zijn arm rond haar middel en zijn andere hand op haar dikke buik.
Harry keek naar hen en een brok vormde zich in zijn keel, toen ze naar elkaar keek met ogen vol liefde. Ze moesten het niet aan elkaar vertellen. Ze hadden het al gezegd.
Hij haalde zijn mobiel uit en trok een foto van hen.

Afspeellijst
+ Three Mantra's - John Foulds
+ You are the reason - Calum Scott

Please let me know what you think!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen