||Volturi Castle||



||Subject V2: Yinxy Minxy Laine.



Mijn maag knorde nu al drie dagen op rij, het energiepijl van mijn lichaam was laag. Ik voelde me slapper als anders, de laatste keer dat ik bloed tot mij genomen had, was toch echt zo'n drie weken geleden. Drie weken lang kreeg ik menselijke maaltijden van een vreemde vrouw die ik tot op de dag van vandaag nog steeds een beetje eng vond.
Als ik mij niet vergiste heette de vrouw: Gianna.
Ze was een echte Italiaanse vrouw, statig, kattig, erg ijdel en voornamelijk erg slijmend naar Dimitri.
Ik kon nu al zeggen dat ik de vrouw niet mocht, dat ik beleefd, vriendelijk tegen haar doet is al meer dan dat ze zou verdienen.
Een zucht rolde over mijn lippen, wrijvend met mijn vuisten in mijn ogen om zo de slaap te doen verminderen liet ik mij languit op de grote U bank van Dimitri vallen. De man was nu al zo'n vier uur aan het werk, had zijn kamerdeur in het slot gedraaid zodat ik er niet uit kon. Veel schaatsen zou er vandaag niet inzitten, Italiaans leren was dus mijn laatste optie om mij bezig te houden.
Volgens die grote spierbundel: Felix, deed ik het voor een half menselijk ding erg goed. Al had de man mij al meerdere malen verteld dat hij mij ook erg vervelend, irritant en vreemd vind. En ik een groot geluk bij een ongeluk mag wezen door iemands La Tua Catante te wezen. Als ik dat niet geweest was, had ik hier niet meer gezeten.
Wat Felix mij dus verteld had, raakte mij wel.
Ik had er toch niet voor gekozen om in een of ander Laboratorium geboren te worden.
Om familie te zijn van een Immortal Child, iets dat dus illegaal, verboden is. Door vreemde griezelige doktoren, verplegers en wetenschappers opgevoed, gemaakt ben. Dat mijn moeder, proefpersoon was is toch niet mijn keuze geweest. Maar die van haar, haar dagboek had ze volgeschreven, tot het moment dat ze moest bevallen van mij. Het handschrift wat daarop volgend was, was het schrift van dokter Travis.
Mijn herinnering aan mijn moeder was nu compleet verdwenen doordat mijn kleine oudere zus er niet meer was.
Ik voelde mij niet gevuld maar ook niet compleet leeg, er miste gewoon iets.
Mijn zuster had namelijk niet dezelfde vader als ik, dat was zeker anders was mijn zus wel het zelfde als ik geweest.
Hoofdschuddend probeerde ik mijn hersenspinsels van mij af te zetten. Ik moest maar is verder met het leren van de taal die ze hier spraken. Hoe sneller ik door de boeken heen was, hoe sneller ik de taal zou spreken, begrijpen en schrijven. Een boek van de stapel afgrissend, het openklappend, mij innestelend op de bank, begon ik met de eerste bladzijde.
Op de achtergrond was het geknersp van de openhaard te horen.




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen