||Volturi Castle||



"Zo jij bent ijverig bezig" was de tinkelende slijmende stem van de menselijke vrouw: Gianna. Ze had mij ruw weggetrokken van het leren, de heerlijke geuren van aardappelen, groente en vlees vulde mijn neusgaten. Ik klapte voorzichtig, rustig het leerboek dicht en drukte mij gracieus recht. Op een traag tempo draaide ik mij naar de vrouw.
"Maaltijd" glimlachte ik, dankbaar.
"Ja, uw maaltijd" Gianna glimlachte opnieuw, boog naar me en draaide zich vervolgens om. Op een traag tempo wandelde ze naar de deur waar ze doorheen gekomen was. Met een paar seconden stond ik ineens naast haar. Een angstkreet verliet de mond van de vrouw en verbaasder als anders rezen mijn wenkbrauwen op. De vrouw begon licht te rillen en trillen en loze onsamenhangende woorden te ratelen.
"Waarom gilt u, ik doe u niets" kwam er nogal fel over mijn lippen gerold.
"Ik schrok" verdedigde ze zichzelf, "ja en daarom moet u gaan gillen" knikte mee op mijn woorden en schudde vervolgens mijn hoofd.
"Nee, u bent bang dat ik u ga eten" constateerde ik, Gianna begon zenuwachtig te glimlachen "ik eet u niet op, echt niet" grinnikte ik, mijn hoofd kantelend naar de deur. "En u mag mij duidelijk niet, zoals ik u ook niet mag" voegde ik er grinnikend bij op.
"Hmm, slimmer dan ik dacht" mompelde de vrouw haar hoofd schuddend.
"Gianna, ik mag dan wel op deze kamer vast zitten, maar dat wilt nog niet zeggen dat ik ook maar per definitie dom moet zijn" kwam er brutaal over mijn lippen.
"U kan gaan" bromde ik met mijn vinger wijzend naar de deur.
Zo snel de vrouw kon lopen op haar hakken, tippelde ze naar de deur en verdween erdoor. Geritsel van sleutels vulde mijn trommelvliezen, de vrouw draaide dus net als wat Dimitri gedaan had, de deur in zijn slot.

De warme maaltijd maar voor de helft ervan gegeten te hebben, stond ineens Dimitri in de slaapkamer. Zijn gezicht stond streng, afwachtend en zijn houding was anders dan voorheen. Ik draaide mij naar de man, haalde mijn wenkbrauwen op en keek de man nieuwsgierig aan.
"Heb jij Gianna gebeten" was de vraag van de man.
"Nee" piepte ik gelijk geschrokken "ik ga haar niet eten, ze ruikt bleh" knikkend op mijn woorden.
"Niet gebeten dus" constateerde Dimitri, "nee heb haar niet gebeten" herhaalde ik stilletjes.
"Ik geloof je" glimlachte de man, gelijk zijn strenge gezicht dat verdwenen was.
"Maar zegt ze dat dan" nu was het mijn vraag aan de man, Dimitri begon te knikken "dan liegt ze" piepte ik geschrokken.
"Waarom zou ik Gianna bijten ze ruikt bleh naar zweet sokken en schimmelkaas" mijn hoofd schuddend en heel erg vies gezicht trekkend "blegh" mompelde ik nog is. "Ik mag haar niet, zij mij niet" zuchtte ik, stilletjes. "Ze denkt zelfs dat ik een of andere gek ben" knikte ik stilaan verder. "Maar nog eens ik zal haar nooit of te nimmer bijten, ze ruikt blegh, naar oude vieze zweet sokken en schimmelkaas en beide is geen aantrekkelijke geur" herhaalde ik voor de laatste keer. Mij terug draaiend naar mijn inmiddels afgekoelde maaltijd die ik van de vrouw ontvangen had.
"Ik zal is met haar spreken" was het laatste dat mijn trommelvliezen vulde.
Dimitri was zijn kamer al weer uitgeschoten en had net als eerder de deur ook al weer in zijn slot gedraaid.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen