||Volturi Castle||




Van de ene hoek schoot ik naar de andere hoek, voor een vampier dat voorbij zou komen zou het eruit zien alsof ik aan het ijsberen was. Maar ik was ongerust, master Aro had contact gehad met Carlisle de vegetariër, de vampier dat met zijn cover op dierenbloed leefde. Alleen al de gedachten ernaar, het liet me huiveren haast kokhalzen van afschuw, misselijk makend dat een wild dier je zou moeten voedden.
Met een paar dagen zou de man met zijn adoptiezoon Edward, die we hier iets langer dan een decade geleden ontvangen hadden aankomen. De zoette smaak van het zuivere bloed dat zijn zangeres bezat nog op het puntje van mijn tong proevend. Het is waar, een zangeres van een vampier is heerlijk, haast als een drug.
"Maak je niet zo druk om dat huisdier van je," was de snerende stem van Afton dat door Aro op een of andere missie is gezonden, "hou jij je maar bezig met je mislukte missie" siste ik tussen neus en lippen door. Een grom van Afton vulde mijn trommelvliezen, de man had dus gehoord wat ik gesist had.
Hoe kon het ook anders met een vampier gehoor.
Een kreun van Yinxy liet mij gelijk draaien, maar nog altijd leek ze niet de intentie te krijgen om wakker te worden. Voorzichtig liet ik mij op de rand van het bed zakken en legde zo voorzichtig mogelijk mijn koude vingertoppen tegen de licht warme huid van mijn zangeres. Een aantal keer tilde ik verschillende toppen van mijn vingers op, normaal zou ze licht kreunend haar hoofd bij mijn vingers weg trekken. Het dieper in het kussen proberen te proppen. Maar opnieuw leek er geen verdere reactie voor te komen.
Haar oogleden trilde licht, maar o zo lichte huidskleur schitterde nog lichter in de gloed van de maan. Een huid haast doorzichtig, nog lichter dan mijn eigen huid. Van schrik, dat me dit niet eerder was opgevallen schoot ik overeind en voor ik het wist stond ik al voor de drie houten tronen.
Drie verbaasde gezichten draaide mijn kant in en nog verbaasder trok master Aro zijn wenkbrauw vragend op.
Het volgende moment stak ik mijn hand naar de man uit en zoals verwacht pakte master Aro mijn hand aan, zijn tedere zachte aanraking liet mij terug zakken naar mijn eerdere conclusie. Yinxy was bleker dan ze voorheen geweest is, leek op niets te reageren, alsof ze in een of andere diepe winterslaap gevallen was.
"Ah zo" was het enige dat master mompelde.
Zijn ogen waren nog even glazig en licht gefrustreerd dat mijn master en nog geen antwoord voor had stapte ik een paar stappen naar achter. Was dit dan echt het moment dat ik mij moest gaan overgeven aan een vegetariër, aan de coven waar mijn masters juist zoveel moeite voor deden om ervan af te raken?!
"Je hebt nog niet het advies van Marcus opgevolgd," Aro kneep zijn ogen wat samen, "nee master, mijn zangeres heeft me nodig" sprak ik gekwetst, niet wetende of dit mijn schuld was. Of ik echt niets over het hoofd heb gezien, niet ben vergeten? Het voelde namelijk wel zo, het voelde naar verzuim.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen