Your face, it makes my body ache
It won't leave me alone
And this feels like drowning
Trouble sleeping
Restless dreaming
You're in my head
Always, always
I just got scared
Away, away

~ Gavin James

Louis was klaar met het stuk donderdagnamiddag. Hij had bijna non-stop geschreven, opnieuw bekeken, gewist en opnieuw geschreven, sinds hij er vrijdag aan begonnen was. Het voelde raar om een afgewerkte kladversie voor hem te zien liggen. Langzaam aan begon hij te beseffen dat het af was. Hij legde zijn potlood neer op zijn bureau en knipperde een paar keer met zijn ogen, hij wist niet wat hij nu met zichzelf aan moest.
De violist haalde diep adem en legde zijn hand op de bovenkant van de stapel papier, terwijl hij zijn ogen sloot.
Het voelde niet zoals hij verwacht had. Het was onwerkelijk, bijna anticlimactisch, alsof hij het op een bloeiende, hectische manier, midden in de nacht zijn meesterstuk had afgewerkt, onder een deken van het licht van de maan. Althans zo had hij gedacht dat het zou voelen. Eigenlijk voelde hij zich uitermate rustig en een klein beetje beteuterd.
Louis rolde met zijn ogen door zijn eigen gevoelens, hij wreef in zijn pijnlijke ogen.
Juist ja, je hebt één duet af en nu denk je plots dat je de volgende Mozart ben. Je bent zo egocentrisch.
Maar hij was er trots op. Louis was trots op wat hij geschreven had. Ergens voelde het alsof hij een stukje kunst gemaakt had. Voor het eerst in zijn leven voelde hij zich daar honderd procent zeker van. Het was een mooi, emotioneel en moeilijk stuk muziek; dat wist hij. Hij voelde zich helemaal leeg, een beetje ruw aan de buitenkant, maar binnenin voelde hij zich voldaan. Een onbekend gevoel van zelfvertrouwen lijmde zijn hart terug een beetje bij elkaar.

Louis ging rechtop staan en slenterde naar de keuken, waar hij een glas water voor zichzelf inschonk. Hij voelde de aanwezigheid van het muziekstuk in de andere kamer als een last op zijn schouders. Het kleine beetje voldaanheid die hij voelde werd overschaduwd door iets anders.

Wat moet ik nu doen? dacht hij. Wat moet ik er nu mee doen?

Er was maar één persoon aan wie hij het wou tonen en het was die persoon aan wie hij zeker wist dat hij het nooit zou kunnen tonen.

Mijn mooie, mooie jongen. Dit is voor jou. Voor ons.

Louis' hand zette meer kracht op het glas, zijn hart deed pijn. Hij nam één slok van het water en goot de rest weg.

Wat verwacht ik nu eigenlijk echt? Vroeg hij zichzelf af. Een soort van magische psychotherapeutische genezing? Dat ik het kan afsluiten? Hoe kan iemand eigenlijk zoiets bekomen? Het is allemaal bullshit. Ik hou nog steeds van hem. Ik ga voor altijd van hem blijven houden. Was dat niet wat dit allemaal was?

Hij slofte terug richting zijn slaapkamer en leunde tegen de deuropening. Hij staarde naar de stapel papieren op zijn bureau.
Tijd. Dat was wat Louis moest hebben. Het simpele, trage voorbijgaan van de tijd. Het was het enige wat hij kon doen.
Dit zal ooit overgaan. Misschien binnen een jaar, zou Louis van Harry kunnen houden op een verre, tragisch romantische manier, in plaats van op de lichamelijke, angstaanjagende manier van nu. Misschien zou hij binnen zes maanden die steen in zijn maag, die er voor zorgde dat hij stilletjes aan verstikte, niet meer zo sterk voelen.
Uiteindelijk zou hij aan Harry kunnen denken zonder te stikken in al de emoties die het met zich meebracht.
Is dat echt wat ik wil? Is dat echt wel de waarheid? Wil ik over Harry heen komen?
Hij doorkruiste de kamer, richting het muziekstuk en legde er opnieuw zijn hand op. Hij liet zijn vingers, langzaam, over de eerste pagina glijden. Een gejammer ontsnapte van tussen zijn lippen, toen een golf van verlangen hem terug kopje onder duwde. Louis wilde het aan hem tonen, ook al wist hij dat hij die kans niet verdiende. Hij wilde niet lijden op een afstand. Wat hij echt wilde was Harry laten weten dat hij van hem hield. Hij wilde het eindelijk kunnen uitten, hem laten weten hoe belangrijk hij voor hem was.
Egoïst, benoemde Louis zichzelf, streng. Je bent een egoïst. Je hebt zijn hart gebroken en dat van jezelf; je verdient hem niet. Hij is gelukkig nu.
"Fuck," zei hij en liep zijn kamer terug uit. Hij liet zich neerploffen in zijn zetel en zocht naar de afstandsbediening zodat hij de tv kon aanzetten. Hij hoopte dat het een afleiding kon zijn van zijn gedachten, maar hij had niet gedacht dat hij zijn eigen hoofd te zien zou krijgen van zodra het beeld aansprong.
Louis verstijfde. Hij voelde zich even gedesoriënteerd en kwetsbaar, alsof er elk moment een camera op hem zou staan, voor hij zich Harry's laatste concert cyclus herinnerde en de afspraak tussen het LSO en de BBC.
"Ik dacht dat het pas zondag was," mompelde hij, terwijl hij ongemakkelijk heen en weer schoof. "Het is waarschijnlijk een heruitzending."
Zijn ogen focusten zich op Harry, op zijn rug en de stevige bewegingen van zijn armen, terwijl hij aan het dirigeren was. Ze waren al aan het einde van het optreden, realiseerde Louis zich, het laatste stuk van Berlioz' Symphonie Fantastique. Hij was opgelucht dat hij zichzelf niet te lang moest kwellen, maar hij vond het ook jammer. Naar Harry kijken was geweldig. Louis zou het uren kunnen doen, hoeveel pijn het ook deed.
Harry was, net zoals altijd, een zelfverzekerde, aantrekkelijke man voor het orkest. Louis leunde wat naar voor terwijl het stuk verder ging, dat kwam door de vreemde, herhaaldelijke, bijna hallucinatoire kwaliteit van de muziek. En natuurlijk, door Harry.
De hoek van de camera veranderde, terwijl Harry de muzikanten in het eindstuk leidde. Ze toonden deze keer Harry's voorkant.
Louis' adem stokte in zijn keel. Hij keek, gehypnotiseerd, terwijl Harry's ogen naar beneden keken op het scherm en dan naar links, van zodra het stuk over was. Zijn ogen lichtten op toen ze zagen waar ze naar op zoek waren. Harry's gezicht was zo duidelijk en openlijk gelukkig. Eén kuiltje in zijn wang kwam tevoorschijn, toen hij naar Louis keek. De Louis op het scherm zijn ogen straalden terug, zijn gezicht was open terwijl hij ook naar Harry keek. De camera bracht hen beiden perfect in beeld en zoomde in toen Harry van het podium stapte om Louis' hand te schudden. Louis' ogen schoten vol met tranen toen hij dat zag. Toen hij zag hoe duidelijk verliefd ze waren, want de Harry op het scherm had duidelijk ook van hem gehouden.
Kijk. Kijk naar wat je kwijt bent. Naar wat je te bang was om toe te geven.
Louis zette snel de tv terug uit en gooide de afstandsbediening op de grond. Zijn borst ging snel op en neer, de scherpe pijn in zijn borst was bijna ondragelijk, het verstikkend gevoel erger dan ooit. Hij tilde zichzelf van de sofa en begon rond te stappen in zijn woonkamer. Hij dwong zichzelf om diep adem te halen, zodat hij niet nog duizeliger zou worden dan hij al was.
Weg, weg. Ik moet hier weg.

Hij zocht overal, toen hij uiteindelijk zijn mobiel vond.
Niall nam op na de eerste toon.
"Lou?" De vriendelijke stem van zijn vriend zorgde ervoor dat Louis' ogen terug vol schoten, maar hij negeerde het.
"Ni," kreeg hij eruit. Hij ijsbeerde nog steeds terwijl hij diep ademhaalde.
"Louis, gaat alles wel goed?" vroeg Niall, de bezorgdheid in zijn stem was duidelijk te horen. Louis slikte.
"Ja. Nee, eigenlijk niet." Hij lachte humorloos. "Maar, um, denk je... Ik moet echt weg uit mijn huis. Denk je dat ik misschien..."
"Ja, natuurlijk," zei Niall die niet wachtte tot hij zijn zin afgemaakt had. "Natuurlijk. Wil je naar hier komen? Gladdo, Malik en ik gingen net samen barbecueën, als je dat oké vindt? Anders kan ik ze wel vragen om het een andere keer te doen?"
"Nee," zei Louis. "Ik bedoel, ja. Ik vind het zeker oké." Hij lachte nogmaals. "Mensen, andere mensen zullen me goed doen." Niall grinnikte.
"Oké, wel, Gladys kan hier elk moment aankomen, dus kom maar wanneer je wilt."
"Moet ik iets meenemen?" vroeg Louis, niet dat hij veel dingen had in zijn flat.
"Nee, juist jezelf."
"Oké."
"Goed." Niall zweeg en en Louis voelde zijn lichaam beven. "Ik hou van je, makker." zei hij.
"Ik ook van jou," Mompelde Louis stil voor hij het gesprek beëindigde.

Afspeellijst
+ Always - Gavin James

Please let me know what you think!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen