Foto bij 51 Rescue or slaughter

Een lang spannend hoofdstukje voor jullie?:)
Ik sta in de SOTY lijst! En ik had de meeste woorden ^^.

Een uur later lag ik alleen in het bed van Alexander. Buiten mijn kamer werd feest gevierd. Ik wist niet of ze feest vierden omdat we mogelijk onze soldaten snel terug kregen of omdat het mogelijk onze laatste dag op deze aarde kon zijn.
Ik dacht terug aan de briefing. Morgen ging een hele spannende nacht worden. Mijn spieren waren gespannen van de zenuwen, mijn hart ging als een gek tekeer. Zo kon ik toch niet slapen… Het kalmerende tabletje dat ik had ingenomen kreeg mijn zenuwen niet onder controle. Ik lag te rillen van de zenuwen toen Alexander een uur later binnen kwam zetten. Hij trok zijn kleding uit tot op zijn boxer, zijn wapen legde hij naast de mijne op zijn nachtkastje.
“Jij hebt toch nog die oxazepam?” vroeg Alexander zenuwachtig.
“Ja, maar ze helpen voor geen meter. Kijk maar” ik hield mijn arm omhoog, mijn hand trilde van de zenuwen.
“Het is vast beter dan niks”. Ik wees naar mijn tas op de grond. Net als ik nam hij een pil.
“Momenteel kan je hier goud geld mee verdienen” lachtte hij zenuwachtig. Hij kwam naast me liggen en trok me in zijn armen. Zijn spieren waren gespannen van angst.
“Ben je altijd zo zenuwachtig voor een missie?” Ik vond het raar dat hij zo onrustig oogde. Uitgestuurd worden naar gevaarlijke plekken was zijn werk, en ook zeker niet de eerste keer. Ik zag dat zijn ademhaling versneld was, ik hoorde zijn hart bonzen tegen zijn ribben in een bizar snel ritme. “
Je zou zeggen dat het makkelijker wordt met elke missie. Maar zo’n missie als dit hebben we niet vaak. We gaan niet vaak ergens naar toe zonder dat we wetenwat ons te wachten stond. Ik denk dat ik mensen ga zien die ik ken uit mijn ontvoeringsperiode. Ik ben echt heel zenuwachtig.” Hij keek ontwijkend naar het plafond.

We sliepen die nacht niet. We zeiden ook niet veel tegen elkaar. We lagen in elkaars armen, wetend dat dit mogelijk de laatste keer kon zijn. We namen in de ochtend samen een douche, wetend dat dit mogelijk de laatste kon zijn. We herhaalde onze vrijpartij onder douche, wetend dat dit mogelijk onze laatste keer was. Wat zeg je tegen iemand die mogelijk zijn dood tegemoet ging? Ik kreeg het niet voor elkaar om wat te zeggen. Ik gaf hem een lange afscheidszoen, hield zijn hand vast en wilde hem nooit meer loslaten. En toch moest ik wel. Hij kneep nog één keer zachtjes in mijn hand waarna hij voorzichtig zijn hand lostrok. Ik kreek hem na toen hij in zijn legeruniform, bewapend en bepakt de deur uit liep. Ik bleef moederziel alleen achter.

Ik gooide een hele lading pijnstillers naar binnen zodat ik fatsoenlijk aan het werk kon. Na het ontbijt, waar ik net als vele andere geen hap door mijn keel kreeg, ging ik in uniform naar het hospitaal. Hier stond mijn hele team inclusief 5 gloednieuwe soldaten die net uit Nederland kwamen. Omdat zij totaal geen ervaring hadden kregen ze de taak om het hospitaal te beschermen tegen vijandelijk vuur, niet dat iemand het verwachtte maar het was protocol dus ze werden er zonder veel voorbereiding neergeplant. De soldaten wisten niet wat ze overkwamen, ze waren amper 3 uur in Irak.

In het hospitaal zette we de zoveel mogelijk spullen klaar. Bloed ging in de koelkast, infuuslijnen werden gevuld en veel gebruikte medicatie werd klaargemaakt. Niemand verwachtte veel gewonden, het was immers een reddings missie. Volgens protocol ging hierbij code rood in dus we deden maar gewoon wat ons gevraagd was.

De uren vlogen voorbij, zodra de avond viel kwamen de troepen in beweging. Volledig bewapend en bepakt zaten de soldaten in de voertuigen die ze naar vijandelijk gebied zou brengen. Een voor een gingen ze rijden zodat er een kleine afstand was tussen de auto’s. Ze waren allemaal gespannen, enkele zagen eruit alsof ze elk moment konden gaan spugen. Het was een raar idee dat ik ze nu uitzwaaide, wetend dat ik over een paar uur mogelijk aan het vechten was om iemands leven te redden op de operatiekamer.

In het militair hospitaal stond alles gereed voor grote trauma opvang. Samen met de verpleegkundigen die de soldaten zouden triëren op ernst van hun verwoningen zaten we in de koffiekamer. In het midden lag een portofoon zodat we mee konden luisteren met de gebeurtenissen in het veld. Niemand zei wat, iedereen staarde in het niets met de oren gespannen op het geluid van de portofoon. Iedere kolonel had een nummertje gekregen, ik had helaas niet verstaan wie Alexander was.
“Hier Alfa 1, lichten uit, we zijn bijna in het gebied”. Mijn hart klopte in mijn keel, degene naast mij ademde snel, ik pakte haar hand zodat we steun aan elkaar hadden.
“Hier alfa 1, verlaat het voertuig, ik herhaal verlaat het voertuig, we gaan te voet verder”. Het was een poosje stil op de radio afgezien van af en toe wat gezoem van iemand die per ongeluk op zijn portofoon drukte.
“Hier alfa 2 ik zie beweging aan de west kant van het gebouw. Ik ga eropaf.”
“Hier alfa 1. Akkoord. Alfa 3 gaat er ook op af.”
“Hier alfa 3. Akkoord”. Het duurde maar een paar seconden voordat we wisten dat het echt begonnen was.
“Hier alfa 3. Vijandelijk vuur is hier gestart. We hebben backup nodig.”
Over de portofoon werden troepen gestuurd naar het gevechtsgebied. Er werd al snel gevraagd om de ambulancevoertuigen. Het werd pas echt duidelijk dat het ernstig was toen het backup team op de basis ook werd ingeroepen. Dit was geen reddingsmissie, dit was een slachtveld. Ze wisten dat we zouden komen.

Reacties (4)

  • Navygirl

    Omg.... super spannend, dus snel verder!:S

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Ow my God......

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh my god oh my god oh my god. Dit is echt zo’n zeldzaam moment waarop ik echt even niets zinnigs kan zeggen. Gewoon.... oh my god!!!
    Snel verder. Ik trek dit niet!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Super dat je in SOTY staat!!

    Omg!!
    Ik kan vandaag niet normaal werken!!
    Dit ja gewoon te spannend!!
    Wat eveurd daar allemaal!!
    Please!!!! Snel nog een deeltje

    2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Precies, maar dan ook precies dit. Met typo's en al! 😂

      2 jaar geleden
    • Shibui

      Jup, precies dit.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen