De doos boeken zojuist opgehaald te hebben liep ik op een aardig drafje naar het kluizenblok. Zoekend naar mijn kluis, mijn handen vol, botste ik tegen een klein tenger jochie aan. Piepend krabbelde het kleine ventje omhoog en verontschuldigend stapte het mannetje opzij. Er niets van aantrekkend stapte ik verder waarop ik er achter kwam dat ik er al was.
Liet de zware doos zakken en griste mijn sleutel uit mijn broekzak, het ijzeren deurtje openend trok ik met mijn andere hand de doos open.
Kaften wat is dat?! Sterre kaften gebruikelijk alle schoolboeken, die in huize Boom gebruikt werden.
De doos kapot scheurend drukte ik het karton in een van de vuilnisbakken die ze in de gangen geplaatst hadden.
"Jongeheer Apple, als u mij wilt volgen" weerklonk een strenge mannenstem, verbaasd keek ik op recht in het gezicht van de Directeur. Een zucht gleed er over mijn lippen, een of andere "ja" mompelde ik waarna ik achter de man aan stampte. Wat had ik deze keer uitgevreten? Ging het over dat jochie dat ik omver gelopen was? Of over de thuissituatie waarin wij nog altijd leefde?!
School was altijd erg nieuwsgierig, en soms was dat toch echt verschrikkelijk irritant, vervelend.
"Waar gaat het over, meneer" sprak ik fronsend nadat hij zijn kantoor was binnen gestapt, de deur had gesloten en naar een van de stoelen had gewezen.
"Verzuim, omgang en bezorgdheid" mopperde de man, binnenmond's.

Ruim anderhalf uur had ik bij de man op kantoor gezeten. De man had maar door zitten ratelen over de bezorgdheid die ze hadden over ons omtrent onze cijfers flink gedaald waren in een paar jaar tijd. Of wij niet met iemand wilde praten om het misschien te kunnen oplossen. Ik had wijselijk zwijgend mijn mond gehouden en een zucht over mijn lippen laten rollen. Soms vroeg ik mij af of de mensen het niet gewoon al druk zat hadden met hen eigen leven. Van in plaatst dat leven van een ander te willen verbeteren, en of te leven.
"En, zin in het nieuw schooljaar" hoorde ik Thomas vrolijk in mijn oor tetteren.
"Echt zin, nee niet echt. Ik zal blij zijn dat mijn schoolperiode voorbij zal zijn" grijnsde ik de jongen een set gevend.
"We zijn bovenbouw" grijnsde hij jongensachtig met zijn wenkbrauwen wiebelend.
"Ja, ja, jij denkt alleen maar chickies schoren" knikte ik, mijn hoofd schuddend.
"Ik zal mijn beste beentje voort moeten zetten, heb net anderhalf uur bij de Directeur op kantoor gezeten" grijnsde ik alsof ik nu al iets compleet verkeerds had gedaan. Geschrokt keek Thomas mij aan, waarna hij wat begon te stotteren en zich uit de voeten maakte. Grinnikend schudde ik mijn hoofd en liep ik voort naar de gymnastieklokaal waar ik mijn outfit moest ophalen.
Iets verlaat, maar dat deerde niet.
"Sorry meneer Hasselt, de Directeur wilde me eerst nog spreken" verontschuldigde ik mij bij de man.
Geforceerd knikte de man, keek naar de stapel verlate scholieren en trok daar ergens tussen in de stapel een setje vandaan. Drukte het in mijn handen en wees naar de kleedruimte waar ik het is mocht passen. Gefronste wenkbrauwen, begon ik de labels van de kledingstukken te bekijken, het was mijn maat. Dus passen hoefde niet, gelijk draaide ik mij op en liep ik de gymnastiek ruimte uit.

Reacties (1)

  • Luckey

    School let dan ook lekker op zich

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen