Overal lag puin. De ontploffing had er voor gezorgd dat er een snoeiharde ruis in zijn oren bezig was. Langzaam maar zeker opende hij zijn ogen en werd verblind door het felle licht van de zon, die tussen de wolken door op zijn huid scheen. Hij probeerde rechtop te gaan zitten maar faalde omdat hij bijna geen evenwicht had. De wereld om hem heen bleef maar draaien.
      Na een tijdje proberen lukte het hem om krampachtig tegen een muur aan te gaan zitten. Hij nam een paar diepe happen lucht om zichzelf te kalmeren en voelde de suis langzaam afnemen. De suis werd ingeruild voor pijnkreten en geschreeuw, wat er voor zorgde dat hij langzaam maar zeker terug de realiteit in werd getrokken. Toen pas begon de paniek toe te slaan. Hij forceerde zichzelf te gaan staan en had direct spijt: hij vermoedde dat hij een gebroken been had. Hij beet op zijn lip, probeerde de pijn te verdringen en keek om zich heen. 'Vader...' mompelde hij tegen zichzelf. Hij merkte op tijd op dat een van die verdomde robots op hem af gevlogen kwam en kon de machine net op tijd ontwijken. Toen hij zeker was dat de robot niet overeind kwam, begon hij weer in beweging te komen.
      Maar met elke stap leek het net of de tijd trager ging. Hij zou het niet redden. Buitenadem liet hij zichzelf zakken tegen de muur (waarvan hij zich niet kon herinneren dat hij daar steun zocht) en keek door half open ogen om zich heen. Zou hij zijn vader nog eenmaal zien voordat hij zou sterven? Hij had niet lang om over zijn huidige positie te denken, want uit het niets hoorde hij de stem van zijn vader. 'Dante...!'

Reacties (2)

  • AmeranthaGaia

    Klinkt echt heel gaaf! En zeker uniek. Abo!

    2 jaar geleden
  • ProngsPotter

    Wel, ik ben benieuwd ^^

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen