Foto bij 52 A letter for you

Terwijl wij wachtte op de eerste slachtoffers hoorden we schoten vlak bij het hospitaal. Sarah, wiens hand ik vast hield keek me met grote ogen aan.
“Dit is niet goed.” Haar stem trilde van angst. Bij mij ging er een knop om. Ik trok mijn wapen uit zijn houder en rende met de groentjes die ik uit hun stoel moest trekken de trap op, om te kijken wat er rond de basis speelde. Alles wat ik geleerd had kon ik toepassen. Ik gaf de andere soldaten het teken om te wachten toen ik beweging zag bij de uitgang van het hospitaal. Heel voorzichtig keek ik om het hoekje of het iemand van ons was. Lange zwarte baard. Zwarte kleding, nee dit was niet een van mijn mannen. Ik had geen andere keus, ik moest hem wel neerschieten. Ik zag hem zijn wapen richten op de auto die binnenkwam met de gewonde soldaten. Zonder er nog verder bij na te denken schoot ik drie keer tot ik zeker wist dat hij dood was. Ik gebaarde de andere soldaten om de auto binnen te halen en het gebouw te controleren.

Terwijl de auto naar binnen reed rende ik naar beneden naar de portofoon. “Ze zijn hier ook!” riep ik. “Is er al een melding gemaakt dat we hier beschoten worden?” Ik keek wachtend naar de andere, maar niemand zei wat.
“IS ER AL EEN MELDING GEMAAKT?” Schreeuwde ik iedereen uit zijn paniek. Ik was gefrustreerd, kom op mensen we zijn soldaten. Sarah schudde angstig. Ik verwisselde van kanaal zodat ik de missieleider kon spreken.
“Hospitaal voor de missieleider”. Uit alle macht probeerde ik mijn angst onder controle te houden terwijl ik de andere opdrachten gaf.
“Hier missieleider zeg het maar hospitaal”.
“We worden beschoten! Er zijn meerdere vijanden op ons grondgebied. Ik weet niet hoeveel het zijn”.
“We gaan het controleren, er komen troepen jullie kant op. Jullie blijven in het hospitaal! De eerste gewonden komen binnen. Waar is jullie kolonel?” Ik gaf de andere de opdracht om de gewonden te helpen terwijl ik kolonel Luwel ging zoeken. Hij was naar het toilet gegaan, maar dat was al een half uur geleden. Niemand had in de tussentijd iets van hem vernomen. Hij moest de coordinatie hier doen, niet ik. Dat hij niet was teruggekomen was geen goed teken.

Terwijl ik mijn oren spitste op geluid rende ik geluidloos door de gangen. In het kantoor van de kolonel dat vlak bij ingang van het gebouw was zag ik de kolonel. Kolonel luwel lag op zijn buik in een plas met bloed. Hij was neergeschoten op meerdere plekken in zijn lichaam. Ik bukte om zijn hartslag te voelen. Niks. Ik draaide hem om, in de hoop toch nog een reactie te krijgen. Niks. Ik had beter moeten weten, geen hartslag is geen leven. De nietsziende ogen van de kolonel staarde naar het plafond. Ik deed ze dicht. Rust zacht kolonel Luwel. Ik pakte wederom de portofoon en gaf aan dat ik kolonel luwel dood had gevonden in zijn kantoor. De schok hiervan zou later ongetwijfeld nog komen. Ik rende terug naar de koffiekamer. Die was leeg, de andere soldaten waren de gewonden aan het helpen. Ik was er net lang genoeg om de andere portofoon te horen roepen.
“Hier Alfa 1, ik order iedere troep zich terug te trekken naar de basis, ik herhaal terugtrekken”. We werden van twee kanten aangevallen, dit ging niet de goede kant op…

Door de muren heen hoorde ik de schoten tussen het geluid van de aan en afvoer van de voertuigen die de overleden en gewonde soldaten vervoerde. De eerste twee soldaten waren al overleden. De volgende had een slagaderlijke bloeding in zijn been. Op zijn voorhoofd stond een groot uitroepteken met iets dat moest kijken op een T. Het teken dat hij een tourniquet bij zichzelf om had gedaan om het bloeden te stoppen. Zonder verder onderzoek reden we hem naar de OK. Het been zag er niet goed uit, ik wist nu al dat het eraf moest, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om hem dat nu te vertellen. Ik zei dat alles goed ging komen. Dat hij aan iets fijns moest denken zodat hij zonder alle ellende die nu speelde in slaap zou vallen. De anesthesioloog spoot de verschillende soorten medicatie in het infuus. Binnen enkele seconden sliep de jongen ,net op tijd om te voorkomen dat hij het geluid van de ontploffende bommen boven ons kon horen. We zaten niet voor niks onder de grond. Terwijl ik voor de slapende soldaat zorgde amputeerde de chirurgen het been onder het geluid van schoten en ontploffingen. Bij ieder geluid keken we allemaal nerveus naar het dak dat het tot nu toe zonder klagen hield. We hadden het order gekregen om door te gaan omdat de situatie buiten het hospitaal niet veiliger was voor ons.

De vreselijke geluiden hielden nog zes uur aan. In die tijd hebben we tien soldaten geopereerd van hele ernstige verwondingen tot botbreuken. De soldaten op missie waren snel naar de basis teruggetrokken om het hier te verdedigen. Na de drie uur werden we uit isolatie gered door soldaten die het hele OK-complex nog uitkamden op vijanden. De moordenaar van Kolonel Luwel werd hierbij niet gevonden

Doodmoe liep ik naar Alexanders kamer om te gaan slapen, hierbij kwam ik een nog steeds zenuwachtig ogende Alexander tegen. Ik had verwacht dat hij me in mijn armen zou trekken. Ik plaats daarvan keek hij me gespannen aan.
“Je moet meekomen naar kantoor.” Ik keek hem vragen aan.
“Waarom?”
“Er lag een brief voor je op de locatie waar we de vermiste soldaten gingen zoeken.”

Reacties (6)

  • LarryNiam

    Ohh shitt, snel verder<3

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oh my God. Quinten. De klootzak! Oh my f*cking God, dat ik daar niet aan gedacht heb. Hij wist dat ze er was.

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    OMG

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg wat onwijs goed geschreven!!!!! Ben benieuwd wat er in die brief staat.... Ik deel de menigeen van de andere reacties!!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Gvd!!
    Die brief is van quinten!! Dat kan niet anders!
    Na de marteling van Anouk ! #ripanouk
    Gelukkig is Alexander niet gewond geraakt
    En goed gehandeld door der!!
    Ze nam de leiding toen het nodig was !

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen